Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ναυάγησα



 .....στη σκοτεινή και φουρτουνιασμένη θάλασσα

Με μάγεψε ο τρόπος που πάφλαζε στα βράχια

Σαν έναν έρωτα άγριο, που έχει κορυφώσεις

Παύσεις και μετά ξανά κορυφώσεις

Άσπρα σύννεφα λες και έπεσαν μέσα της

Λες και ήθελαν να γευτούν λίγο τη μανία της

Ο κάθε βράχος την έκλεινε στην αγκάλη του

Το κάθε κύμα της λες και αποτραβιόταν

Και μετά με χίλιες στροφές έπεφτε πάνω του.

Καταπίνανε τα φιλιά, ένα-ένα

Σαν ηδονοβλεψίας, τα μάτια μου

Λες και κοκκίνιζαν τα μάγουλα

Που έβλεπαν κάτι απαγορευμένο.

Η ψυχή γαλήνια, όσο ποτέ άλλοτε

Έσκασε  χαμόγελο!

 

08-01-2013, 8:30 π.μ.

1 σχόλιο:

ναυαγός στο γαλάζιο είπε...

Όμορφη η αιτία του χαμόγελού σου.
Τα κύματά σου πίνακα μου θύμισαν.
Ξέρεις, καθημερινά βρίσκομαι δίπλα στη θάλασσα και συνεχώς με γοητεύει, κάθε μέρα έχει κάτι να μου πεί, έχει κάτι να μου δείξει. Σήμερα στάθηκα για λίγο και μου πήρε ώρα να συνέλθω και να φύγω... μου ψυθύριζε διάφορα...έτσι νιώθω...
Να’χεις συνεχώς τέτοιες εικόνες μπροστά σου κι ας κοκκινίζεις.