Τα αγάλματα

Τα αγάλματά μας θα στήσουν κάποτε οι ιδέες
με ένα πέτρινο κλαυσίγελο πίσω απ’ τα χείλη
όταν γελάνε οι προτομές στα βάθρα τους ωραίες
να τρέμει κλαίγοντας εντός του κόσμου μας η ύλη
αυτή του θεατρίνου πριν ανοίξουν οι αυλαίες
και του δεσμώτη η άλλη πριν του κλείσουνε την πύλη.

Ναυάγησα

 .....στη σκοτεινή και φουρτουνιασμένη θάλασσα

Με μάγεψε ο τρόπος που πάφλαζε στα βράχια

Σαν έναν έρωτα άγριο, που έχει κορυφώσεις

Παύσεις και μετά ξανά κορυφώσεις

Άσπρα σύννεφα λες και έπεσαν μέσα της

Λες και ήθελαν να γευτούν λίγο τη μανία της

Ο κάθε βράχος την έκλεινε στην αγκάλη του

Το κάθε κύμα της λες και αποτραβιόταν

Και μετά με χίλιες στροφές έπεφτε πάνω του.

Καταπίνανε τα φιλιά, ένα-ένα

Σαν ηδονοβλεψίας, τα μάτια μου

Λες και κοκκίνιζαν τα μάγουλα

Που έβλεπαν κάτι απαγορευμένο.

Η ψυχή γαλήνια, όσο ποτέ άλλοτε

Έσκασε  χαμόγελο!

 

08-01-2013, 8:30 π.μ.

Μια στάλα

Μια στάλα έσταξε

κόκκινη μελάνη θαρρείς πως είναι

Μια στάλα κόκκινο κρασί

μέθυσε το μυαλό μου

τις σκέψεις μου...

Μια στάλα έσταξε

βάφοντας τον ουρανό

Μια στάλα κόκκινο

και ο Άγγελός σου

δάκρυσε

Μια στάλα κόκκινο

πύρινη φλόγα θαρρείς

που έγλυψε τον τοίχο

των συναισθημάτων

Λες και ήθελε να τα κάψει

όλα στο διάβα της

Δώσε φωτιά και κάψε!

κάψε ότι μπορεί να καεί 

και ίσως οι στάχτες

γίνουν ξανά 

Άνθρωποι...

όχι οι ίδιοι...

δώσε χόρο σε νέους

δώσε χόρο σε ότι έχει συγχωρεθεί

και γέννα συναισθήματα

από στάλες κόκκινο

πορφύρας χρώμα!

αυτό το χρώμα αρμόζει

στα συναισθήματα.

Γίνε πύρινη φλόγα

και τύλιξε ότι αξίζει

να αγαπηθεί..

ότι αγαπήθηκε μπήκε

στο χρονοντούλαπο

σφραγίστηκε με βουλοκέρι

Ό,τι δεν μπορεί να σε αγγίξει

δε σε πονάει

Μια στάλα κόκκινο

αναμυγνείεται στο αίμα σου

Μια  στάλα κόκκινο

τρέχει απ τα μάτια σου

Μια στάλα κόκκινο

μεθά τις στιγμές σου!

Μια στάλα στον ωκεανό σου

γίνεται να πλημμυρίσει

το είναι σου .

Μια στάλα κόκκινο

γεύσου το κρασί

της ψυχής σου!

Είσαι Εσύ και σου ανήκει.

Τα πάντα είναι γεμάτα από κόκκινο

κόκκινο είναι το καρπούζι

κόκκινο είναι το σταφύλι

κόκκινο και το κρασί

γεύσου το.

ήρθε ο καιρός να μαζέψεις τους κόπους σου

ότι είναι "καμμένο" από τον ήλιο

απλά εναπώθεσε το ξανά στον ήλιο

θα αποξυράνει τους καρπούς και 

θα σου δώσει τροφή για το χειμώνα σου

στις δύσκολες εποχές

αυτό το κόκκινο σταφυδιασμένο τσαμπί κόκκινου

σταφυλιού

θα δώσει άλλη γεύση στο χειμώνα σου..

με λίγο μπράντυ ή κονιάκ 

με κόκκινες πύρινες φλόγες να αγκαλιάζουν

τα βράδυα του χειμώνα σου

με λίγο απόσταγμα κρασιού στο ποτήρι σου

με μια αγκαλιά γεμάτη κόκκινη αγάπη

θα σου ομορφαίνει τα βράδια σου.

Γεύσου λοιπόν το υπόλοιπο καλοκαιριού

και άσε ότι είναι να καεί...

Μια στάλα κόκκινο

είναι οι στιγμές μας

που τις αποδεχόμαστε...που τις γευόμαστε

κόκκινος κι ο Έρωτας!

Πόσο μεθυστικός μπορεί να είναι

με μια γουλιά που γεύεσαι 

καίει το είναι σου

καίει τα χείλη σου

καίει την καρδιά σου

καίει το κάθε κύτταρό σου

και σε ξανα γεννά αναστήνοντάς σε

σηκώνοντας σε στα χερία του!

Τελετή!

Μια στάλα στο κόκκινο μου

έλα και γίνε 

γέμισε με κόκκινα φιλιά

γέμισε με κόκκινα χάδια

αγκαλιές γεμάτες από συναισθήματα

και ας γίνω πύρινη φλογα μιας στάλας κόκκινο

γίνομαι και σου χαρίζομαι!

 

Θα περιμένω

Θα περιμένω να μου προσφέρει τις Εποχές του!!! 

Εως τότε η βροχή θα νοτίζει το χώμα μου.. 

Μέχρι να αναρηχηθώ στα πόδια του, 

στον κορμό του 

στα μπράτσα του..

θα προτιμήσω να γίνω τριανταφυλλιά αναριχώμενη...

πόσο μαρέσει το άρωμα της , γεννάτε στη Γη και απλώνεται στους αιθέρες. 

Θα περιμένω μέχρι να γίνω φύλλωμα στην καρδιά του... 

θέλω να είμαι μοναδική για όλες τις εποχές του!

Θα περιμένω μέχρι να γίνει Φθινόπωρο

να πέφτουν τα φύλλα  μου

να γευόμαστε γλυκό του κουταλιού

γεύση Ερωτευμένων!

Θα περιμένω να γίνει Χειμώνας 

να κουρνιάζω ξερή στην αγκαλιά του.

Θα περιμένω να γίνει Άνοιξη

να βλαστήζω από τα φιλιά του

Θα περιμενω να γίνει Καλοκαίρι

να δροσίζομαι στα Σαγαπώ του

να κολυμπάω στο βυθό του

να σβήνω στις κορυφογραμμές 

του ηλιοβασιλέματος

να ταξιδεύω στο κορμί του

Περιμένω να μου προσφέρεις τις Εποχές Σου!

Υ.Γ. φώτο από http://browse.deviantart.com

Πόσο θα θελα

Αδερφέ μου

να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα 

και απλά!!! 

Πόσο θα θελα να φτιάξουμε

ποιήματα ... για να σμύξουμε

τον κόσμο !! 

Τον κόσμο των Ψυχών .... 

γιατί τις Ψυχές τις έχουμε

παραμερίσει ...

τι θα ήθελε αδερφέ μου η δική σου ΨΥΧΗ?

Γιατί την εγκλωβίζεις λοιπόν

σε κάτι που δε θέλει ... 

Ή μπορεί και να το θέλει ...

αλλά αδερφέ μου 

να έχεις τα κότσια να το εκφράσεις...

μέσα από ποιήματα...

έλα να πάρουμε την πένα

και να χαράξουμε 

τα ΘΕΛΩ μας πάνω ΣΕ ΠΕΤΡΑ!

Πόσο θα θελα αδερφέ μου να καθόμαστε ο ένας

δίπλα στον άλλον ...

να μην υπήρχε απόσταση ... 

Ανάμεσα Μας ...

Ξέρεις καμιά αφορά η απόσταση αυτή 

ΓΕΦΥΡΩΝΕΤΑΙ 

ΠΩΣ? 

ξέρεις πως αδερφέ μου ... 

ήσυχα, ήσυχα και απλά. ...

Χωρίς πολλά λόγια

ίσως μια αγκαλιά,

ίσως ένα γέλιο από ΚΑΡΔΙΑΣ

ίσως ένα ΔΑΚΡΥ ΨΥΧΗΣ

είναι αυτά τα απλά 

που θα γεφυρώσουν

τις όποιες αποστάσεις...

Δεν είναι δύσκολο ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

είναι απλό ... 

Μπορείς να το κάνεις?

Μπορείς να το ζητήσεις,

από όποιον θέλεις, επιθυμείς

και θα δεις δε χρειάζονται λόγια,

απλά ήσυχα ήσυχα

θα μιλήσουν οι ΨΥΧΕΣ

και οι ΚΑΡΔΙΕΣ!

Ο πιο εύκολος τρόπος...

Ο πιο εύκολος τρόπος να πληγώσεις τον εαυτό σου,είναι να να πληγώσεις αυτόν που αγαπάς. Ο πιο απλός τρόπος να πληγώσεις αυτόν που σ’ αγαπά,είναι να πληγώσεις τον εαυτό σου. Νίκος Δήμου.

Υ.Γ. άραγε αυτές οι πληγές επουλώνονται? και με ποιον τρόπο?

" Τα πάθη της βροχής"

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών, άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα,μ' αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο...σί, σί, σί. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.Όμως ο παραλογισμός, άλλη γραφή κι άλλη ανάγνωση μου 'μαθε για τους ήχους.Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ!Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος,αξημέρωτη ανάγκη το εσύ!Βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη, κάτι μακρύ να διηγηθεί, και λέει μόνο εσύ, εσύ...! Νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σα μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρεία, τόση βροχη για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη! Πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ' αυτή της τη μεροληψία... όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ' άλλα να 'ναι αμελητέα, και μόνο εσύ, εσύ, εσύ...


Κική Δημουλά