Φόρο Τιμής

Η Καρδιά φορά φτερά
Μη φοβηθείς να πετάξεις
άνοιξε τα φτερά και όρμα
Απογείωση η μουσική
Απογείωση οι στίχοι
Οι στίχοι που γράφονται
από αληθινά συναισθήματα

Ψευδεαίσθησεις
Αυταπάτες
δε χωράν πια.

Ξεκινα !

Παραιτήσου
από τη ζωή που ζήσατε
Δεν υπάρχει ελπίδα
Τη σκότωσε ένα βράδυ
και μετά ένα ένα
γράμμα της
το ξέσκισε με τα δόντια
και το φτυσε λες
κι έτρωγε
κατακόκκινο καρπούζι
και έφτυνε σπόρια.

Γίναμε Ιδανικοί αυτόχειρες
καταστροφής συναισθημάτων

ξέφτυσε και το τελευταίο κομμάτι
της φωτογραφίας!

Η αγάπη που ελπίζει
πληγώνεται χίλιες φορές

Μαχαίρι με κοφτερή λεπίδα
-Πάρτο!!
-Φοβάμαι!
-Μη Φοβηθείς, κάντο!
κομμάτιασε κι εσύ
ότι απέμεινε
Χρειάζεται θάρρος και με μένος
να σκοτώνεις
ότι αγαπάς

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Ρούφήξατε και την τελευταία
ρανίδα αίματος
Βρυκόλακες μιας άλλης εποχής

Το τρένο ξεκίνησε εδώ και καιρό...
έχεις ανέβει
απολαμβάνεις τη διαδρομή
σκέψεις τρέχουν
μπερδεύονται με το τοπίο
Δάκρυ κυλά και κρουσταλλιά
στις άκρες των ματιών

-Φόρο τιμής! θα πω
για ό,τι σκότωσες
Εγωπαθή.. Άνθρωπε!


Και μη ξεχνάς
όσο αιμορραγεί η καρδιά
πάντα ένα θα γράφει:

"ΣΥΓΧΩΡΩ και ΑΓΑΠΩ

με Ενσυναίσθηση ΨΥΧΗΣ"



Υ.Γ. απόπειρα μέσα από στίχους
να αποτυπώσω εικόνες συναισθημάτων γράφτηκε 19-08-2012

Μια στάλα

Μια στάλα έσταξε

κόκκινη μελάνη θαρρείς πως είναι

Μια στάλα κόκκινο κρασί

μέθυσε το μυαλό μου

τις σκέψεις μου...

Μια στάλα έσταξε

βάφοντας τον ουρανό

Μια στάλα κόκκινο

και ο Άγγελός σου

δάκρυσε

Μια στάλα κόκκινο

πύρινη φλόγα θαρρείς

που έγλυψε τον τοίχο

των συναισθημάτων

Λες και ήθελε να τα κάψει

όλα στο διάβα της

Δώσε φωτιά και κάψε!

κάψε ότι μπορεί να καεί 

και ίσως οι στάχτες

γίνουν ξανά 

Άνθρωποι...

όχι οι ίδιοι...

δώσε χόρο σε νέους

δώσε χόρο σε ότι έχει συγχωρεθεί

και γέννα συναισθήματα

από στάλες κόκκινο

πορφύρας χρώμα!

αυτό το χρώμα αρμόζει

στα συναισθήματα.

Γίνε πύρινη φλόγα

και τύλιξε ότι αξίζει

να αγαπηθεί..

ότι αγαπήθηκε μπήκε

στο χρονοντούλαπο

σφραγίστηκε με βουλοκέρι

Ό,τι δεν μπορεί να σε αγγίξει

δε σε πονάει

Μια στάλα κόκκινο

αναμυγνείεται στο αίμα σου

Μια  στάλα κόκκινο

τρέχει απ τα μάτια σου

Μια στάλα κόκκινο

μεθά τις στιγμές σου!

Μια στάλα στον ωκεανό σου

γίνεται να πλημμυρίσει

το είναι σου .

Μια στάλα κόκκινο

γεύσου το κρασί

της ψυχής σου!

Είσαι Εσύ και σου ανήκει.

Τα πάντα είναι γεμάτα από κόκκινο

κόκκινο είναι το καρπούζι

κόκκινο είναι το σταφύλι

κόκκινο και το κρασί

γεύσου το.

ήρθε ο καιρός να μαζέψεις τους κόπους σου

ότι είναι "καμμένο" από τον ήλιο

απλά εναπώθεσε το ξανά στον ήλιο

θα αποξυράνει τους καρπούς και 

θα σου δώσει τροφή για το χειμώνα σου

στις δύσκολες εποχές

αυτό το κόκκινο σταφυδιασμένο τσαμπί κόκκινου

σταφυλιού

θα δώσει άλλη γεύση στο χειμώνα σου..

με λίγο μπράντυ ή κονιάκ 

με κόκκινες πύρινες φλόγες να αγκαλιάζουν

τα βράδυα του χειμώνα σου

με λίγο απόσταγμα κρασιού στο ποτήρι σου

με μια αγκαλιά γεμάτη κόκκινη αγάπη

θα σου ομορφαίνει τα βράδια σου.

Γεύσου λοιπόν το υπόλοιπο καλοκαιριού

και άσε ότι είναι να καεί...

Μια στάλα κόκκινο

είναι οι στιγμές μας

που τις αποδεχόμαστε...που τις γευόμαστε

κόκκινος κι ο Έρωτας!

Πόσο μεθυστικός μπορεί να είναι

με μια γουλιά που γεύεσαι 

καίει το είναι σου

καίει τα χείλη σου

καίει την καρδιά σου

καίει το κάθε κύτταρό σου

και σε ξανα γεννά αναστήνοντάς σε

σηκώνοντας σε στα χερία του!

Τελετή!

Μια στάλα στο κόκκινο μου

έλα και γίνε 

γέμισε με κόκκινα φιλιά

γέμισε με κόκκινα χάδια

αγκαλιές γεμάτες από συναισθήματα

και ας γίνω πύρινη φλογα μιας στάλας κόκκινο

γίνομαι και σου χαρίζομαι!

 

Πόσο θα θελα

Αδερφέ μου

να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα 

και απλά!!! 

Πόσο θα θελα να φτιάξουμε

ποιήματα ... για να σμύξουμε

τον κόσμο !! 

Τον κόσμο των Ψυχών .... 

γιατί τις Ψυχές τις έχουμε

παραμερίσει ...

τι θα ήθελε αδερφέ μου η δική σου ΨΥΧΗ?

Γιατί την εγκλωβίζεις λοιπόν

σε κάτι που δε θέλει ... 

Ή μπορεί και να το θέλει ...

αλλά αδερφέ μου 

να έχεις τα κότσια να το εκφράσεις...

μέσα από ποιήματα...

έλα να πάρουμε την πένα

και να χαράξουμε 

τα ΘΕΛΩ μας πάνω ΣΕ ΠΕΤΡΑ!

Πόσο θα θελα αδερφέ μου να καθόμαστε ο ένας

δίπλα στον άλλον ...

να μην υπήρχε απόσταση ... 

Ανάμεσα Μας ...

Ξέρεις καμιά αφορά η απόσταση αυτή 

ΓΕΦΥΡΩΝΕΤΑΙ 

ΠΩΣ? 

ξέρεις πως αδερφέ μου ... 

ήσυχα, ήσυχα και απλά. ...

Χωρίς πολλά λόγια

ίσως μια αγκαλιά,

ίσως ένα γέλιο από ΚΑΡΔΙΑΣ

ίσως ένα ΔΑΚΡΥ ΨΥΧΗΣ

είναι αυτά τα απλά 

που θα γεφυρώσουν

τις όποιες αποστάσεις...

Δεν είναι δύσκολο ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

είναι απλό ... 

Μπορείς να το κάνεις?

Μπορείς να το ζητήσεις,

από όποιον θέλεις, επιθυμείς

και θα δεις δε χρειάζονται λόγια,

απλά ήσυχα ήσυχα

θα μιλήσουν οι ΨΥΧΕΣ

και οι ΚΑΡΔΙΕΣ!

Να ταξιδεύεις μονάχα

Να ταξιδεύεις μονάχα... γύρω από το δικό μου φάρο που θα σου δίνει
τόσο φως όσο χρειάζεσαι να βλέπεις το λιμάνι σου....
Να ταξιδεύεις μοναχά μη λησμονήσεις...
γιατί το φεγγάρι θα έχω εκεί ψηλά
να μου γνέφει την πορεία σου..
Να ταξιδεύεις μονάχα για να ρθεις ξανά
και στο μουράγιο της καρδιάς μου να δέσεις σφυχτά!

Χάρις Αλεξίου - Σήμερα κλαίω, αυρίο γελώ (Alexiou 2009)

Ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι έκανε την εμφάνισή του από το νέο δίσκο της λατρεμένης μας Χαρούλας Αλεξίου, με τίτλο Σήμερα κλαίω, Αύριο γελώ.





Το συγκλονιστικό είναι τα λόγια ετούτα ντύθηκαν με μια απάντηση από την γνωστή σε όλους μας Κική Δημουλά με τίτλο "Για Ποιόν" απολαύστε το βίντεο και δείτε και την απάντηση παρακάτω:

Σε ακούω
είσαι ένα τραγούδι ταξιδευτικό,
πετάς μακριά πλατιά και φτάνεις
σε κάθε εξόριστης ανάγκης την ακοή.

Ξέρω ότι και το Θεό θ' αναστατώσεις
πως θα σε τραγουδάει τα βράδυα
μόνος, αποσυρμένος
εκεί στ’ ουρανού το επιπλωμένο
με σύννεφα καθιστικό

χαμηλωμένα θα σε τραγουδάει
μην τον ακούσουν να γελά
τα λάθη που έχει κάνει και αγριέψουν
μην τον ακούσουν τά σωστά που τόσο αδίκησε
κι αρχίσουνε να προσδοκούν ανάσταση.

Όμως εγώ
δασκαλεμένη μοχθηρά
ανάποδα κατηφορικά να τραγουδώ
κα να λικνίζεται στα χείλη μου
παθιασμένη η άκρη του γκρεμού
έτοιμη να χορέψει επάνω στο κενό του
θα σ' έγραφα αλλιώς εγώ τραγούδι

να λές;
σήμερα ίσως τραγουδώ
αύριο μάλλον κλαίω

σήμερα ίσως είμαι δώ
αύριο μάλλον δε θάμαι

και κλαίω σήμερα από χτες
κλαίω από προχτές
γιατί με φόβισαν να προνοώ

και δε θα ρωτήσω
για ποιόν πεθαίνω
ούτε γιατί έτσι κι αλλιώς πεθαίνω.

Τότε που ρώτησα γιατί
χωρίς κανένανε για ποιόν
σκέτο γιατί
έτσι κι αλλιώς πεθαίνω
τα πράγματα μου το ξεκαθαρίσανε
μαχαίρι απ' την αρχή
απάντηση να πάψω να περιμένω
γιατί δεν ξέρει ούτε αυτή.
Κι αυτή ρωτά.

Και δεν ξαναρωτώ
μόνη μου απαντάω
με το ν’ αναρωτιέμαι επίμονα
τραγουδώντας με χορδές
απαυδισμένες, φάλτσες

για ποιο άραγε όνειρο καλλίφωνο
εν τούτοις ζώ.

ευνούχισα τη ψυχή μου

ευνούχισα τη ψυχή μου
σε μια απελπισία
σε ένα παραλλήρημα
σε κάποια πρέπει
σε όλα εκείνα που
με έκαναν μέρα με τη μέρα
να με κόβω κομμάτι , κομμάτι...

με πέταγα κάθε μέρα στα
"λυσσασμένα σκυλιά"
κρέας ωμό...

κι εκείνα δίχως οίκτο,
με κατασπάραζαν
αδυσόπιτα..

ευνούχισα μια μέρα
το εγώ μου
και χωρί λόγο
θέλησα να με πετάξω..

με πέταξα εκεί
στον υπόνομο
μέσα στα λασπόνερα
το βούρκο
με ξέσκισαν
τα τρωκτικά του.
Άλλα με πήραν λεία τους
για την υπόλοιπη οικογένεια
στις σπηλιές τους
και άλλα με λυπήθηκαν..
με μύρισαν , με άγγιξαν
και μ'άφησαν για τους επόμενους..

Ευνούχισα μια μέρα
τη ψυχή μου
και σου την έφερα
να τη γευτείς
κι εσύ..

μα το χειρότερο, υπάρχουν
κάθε μέρα
εκείνοι που σε ευνουχίζουν
με τις λέξεις,
με τις πράξεις,
με το ύφος τους
με τη ματιά τους
με όλα όσα λένε πισώπλατα
με τα μαχαίρια που ακονίζουν
και οι λεπίδες τους είναι έτοιμες
για να σε κομματιάσουν

Σε ευνούχισα μια μέρα
ψυχή μου, αλλα
ξέρω και βρήκα το τρόπο
να σου γιατρέψω
τις πληγές

θα γράφω... τι κι αν
είναι φορές που δε σ'αρέσει το ύφος μου
εγώ θα γράφω...
δε με πειράζει η λογοκρισία σου
ούτε και η δική σου, ξένε
που με διαβάζεις...

εγώ με ευνούχισα μια φορά
κάντο κι εσύ
μπορείς..

14/09/2009
03:00

Δύο καρδιές σε μια

Δώσε μου το δάκρυ σου…
Κι εγώ θάλασσα θα το κάνω, και θα την περπατήσω
Δώσε μου το μάτια σου
Κι θα τα κάνω ουρανό να τον κοιτώ
Δώσε μου την αγκαλιά σου
Κι εγώ θα την κάνω ηλιαχτίδες να με ζεσταίνουν
Δώσε μου το γέλιο σου
Και θα το κάνω ταξιδιάρικο πουλί μαζί του να ταξιδεύω
Δώσε μου τη χαρά σου
Και θα την κάνω δική μου για να χαίρομαι μαζί σου
Δώσε μου το φιλί σου
Κι εγώ θα κοκκινίσω από το πάθος μας τη φύση..
Δώσε μου το κορμί σου
Κι εγώ το πιο απόμακρο ακρογιάλι θα το κάνω μόνο εγώ εκεί να αράζω
Δώσε μου την πίκρα σου
Και θα την κάνω κύμα μες στη θάλασσα και μακρυά θα το στείλω
Δώς μου την καρδιά σου
Κι εγώ χτύπους της δικής μου θα την κάνω για να χτυπάμε μέσα από μια …
Πες μου το Σαγαπώ, να σου το πω κι εγώ και μαζί θα πορευτούμε στο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην αυλή του Παραδείσου με τις ανθισμένες τριανταφυλλιές!!!

Η ελευθερία και ο Έρωτας μες στη βροχή

Για ποια ελευθερία μου μιλάς…για ποια ταξίδια μακρινά?
Που χάνεσαι τις νύχτες..σε ποια γκάζια του μυαλού σου τρέχεις…
Τι θέλεις να μάθεις για εμένα ..
Ταξιδιάρικο πουλί είναι η σκέψη μου, χρόνια τώρα σε όμορφους
Κόσμους της δικής της σοφίας είναι χαμένη.
Πρέπει να ελευθερωθεί το πνεύμα μας εκείνο δε πρέπει ποτέ
Να το κλείσουμε μέσα σε όρια, και σε γυάλες αλλά να το αφήσουμε να πετάξει
Και να ανοίξει τα δικά του φτερά..
Εκείνοι που θέλουν με το «έτσι θέλω» να μάθουν ποια είσαι δεν είναι άλλοι
Από εκείνους που θέλουν να κλέψουν κάτι από τον αληθινό κομμάτι της ψυχής σου..
Μη τους αφήσεις να σε κόψουν σε κομμάτια και να πάρουν το καλύτερο…
Κράτησε τους εκείνους μέσα σε γυάλινες μπουκάλες και ρίξε τους στη θάλασσα,
Μακριά σε άγνωστα μέρη να τους παρασύρει..
Ελεύθερη είσαι αρκεί να το πιστέψεις μέσα σου και να το δώσεις να το δουν κι υπόλοιποι γύρω σου.

….

Το σύννεφο έφερε βροχή και το μυαλό ταξίδι ξεκινάει..
Με γκάζια μες στην εθνική σαν άνεμος σκορπά
Τις σκέψεις τις κακές στα κιγκλιδώματα ..
Ανάβει τη μηχανή και ξεκινά το νέο δρόμο να πατήσει
Με χίλια κυβικά στην άλλη άκρη για να φτάσει.
Το χαμόγελο στα χείλη ζωγραφίζει ..
Καθώς αισθάνεται την πρώτη σταγόνα στο πρόσωπο
Σα Να κυλάει.
Πάλι έρωτα μες στη βροχή με τον άνεμο ζητά να κάνει..και μέσα από την ηδονή
Η φύση σε χειροκρότημα με κεραυνούς είναι όταν ξεσπάει..
Το πάθος της σκέψης πάνω σε χίλια κυβικά και με ροκιά για εκείνον
Ξεκίνησε να οδηγεί αντίθετα..και δε την νοιάζει αν σκοτωθεί
Σε αυτό το ταξίδι…
εκείνον θα σώσει θυσιάζοντας τη μηχανή, τη σκέψη και τη ροκιά του έρωτά της
πάνω στην άσφαλτο.. για να γραφτεί και η δική της ιστορία δίπλα σε τόσες άλλες.
Έρωτα μες στη βροχή πάνω σε μια μηχανή θα γράψει η Αυριανή..
Μα κανείς δε θα αισθανθεί γιατί κάποιες φορές τα θυσιάζουμε όλα για να απολαύσουμε απλά τη στιγμούλα που ίσως ποτέ ξανά να μην τη ζήσουμε στην ένταση εκείνης της στιγμής!
Αυτό είναι η ελευθερία της επιλογής για το πώς εσύ θα ζήσεις τη «στιγμούλα», που περίμενες τόσο καιρό..!!!

Με ή χωρίς Εσένα

Με ή χωρίς εσένα μπορώ και ταξιδεύω χρόνια..
Μου αρέσεις γιατί έχεις εκείνο το βλέμμα που χάνεται
Μέσα στις ψυχές των άλλων.. προσπαθώντας να καταλάβεις
Τι αισθάνονται οι άλλοι…ποια είναι τα κομμάτια εκείνα της ζωής τους
Που τους πονάνε πιο πολύ

Με ή χωρίς εσένα μπορώ να προχωρώ στο επόμενο βήμα
Που εσύ χαράζεις..
τον πόνο παίρνω απ’ το χέρι και τον κάνω
Στιχάκια, μουσικές μελωδίες που μένουν χαραγμένες μέσα στο μυαλό σου

Μπορώ να γευτώ την ευτυχία σου…και να την νιώσω να ξεχειλίζει από
Όλες τις αισθήσεις σου…

Με ή χωρίς εσένα μπορώ να ερωτεύομαι το κάθε τι που με αγγίζει
Είτε κρατώντας μου το χέρι, είτε χαράζεται βαθιά μες στην καρδιά μου

Με ή χωρίς εσένα μπορώ να γελάσω, να κλάψω, να πονέσω, να χτυπήσω, να πεθάνω, να γεννηθώ ξανά. Μέσα από τις στάχτες σου..

Με ή χωρίς εσένα
δεν μπορώ να δώσω τον εαυτό σου και όλο σου το είναι σε εκείνους που αγαπάς,
Με ή χωρίς εσένα δεν μπορώ να ζήσω τις μικρές σου στιγμές..
δεν μπορώ να δω τον πίνακα της ζωής σου με χρώματα ουράνιου τόξου, παρά μόνο με το χρώμα του γκρι
Με ή χωρίς εσένα δεν μπορώ να δω τη πορτρέτο σου παρά μόνο με sepia μορφή..
δεν μπορώ να μυρίζω τον κήπο της ψυχής σου
Με ή χωρίς εσένα δεν μπορώ να ακούω τους ήχους από τους γλάρους που πάνω από τη θάλασσα σου πετούνε
Δεν μπορώ να ακούω τα κύματα της θάλασσας σου εάν είναι ήρεμα η φουρτουνιασμένα
Με ή χωρίς εσένα δεν μπορώ να βλέπω με τα δικά σου μάτια τον κόσμο της ψυχής σου

Μπορώ να ονειρευτώ, να τραγουδήσω, να γευτώ για όσα με ή χωρίς εσένα ζω καθημερινά..

Με ή χωρίς εσένα(εμένα) πρέπει να πάω παρακάτω …

Μοντέρνες ψυχές

Είναι ψυχές που τον εαυτό τους κοιτούν
Ψυχές σκοτεινές, ψυχές λυσσασμένες
Που μόνο το λάγνο κορμί ικανοποιούν

Σκέφτονται ύπουλα, ραδιούργα
Και μπορούν να σε παρασύρουν σε μονοπάτια άγρια, σκοτεινά

Ψυχές με μάσκες αγγέλων
Αρρωστημένες από διαβολικά συναισθήματα
Ψυχές σειρήνες που σε μαγεύουν
Στα άδυτα μιας σπηλιάς μολυσμένης από βία

Ψυχές που δεν λογαριάζουν αν θα πληγώσουν, αν θα ανοίξουν πληγές
Στις ψυχές των θυμάτων
Ψυχές σκοτεινές χωρίς ανθρωπιά
Ψυχές μοντέρνες ενός αιώνα 20ου.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ

ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΡΘΕΙΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ

ΒΑΖΩ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ Η ΘΛΙΨΗ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΒΡΕΙ
ΜΑ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗ ΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΠΑΛΙ
ΣΥΝΗΘΙΣΕ ΝΑ ΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΜΟΥ ΔΕ ΚΑΝΕΙ
ΠΡΟΣΜΕΝΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΑΓΝΟΗΣΕΙ
ΚΑΙ ΤΟΠΟ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ.

ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΠΑΛΙ ΕΧΑΣΑ
ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΓΥΡΝΑΕΙ
ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ
ΖΗΤΑ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ.

ΠΟΝΑΝΕ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ
ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ
ΠΟΝΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΜΗΣΕΣ
ΠΟΥ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΓΥΡΝΑΝΕ

ΠΛΗΓΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ ΖΟΥΝΕ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΠΟ ΔΕ ΚΑΝΟΥΝΕ
ΛΙΓΟ ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΕΙ

ΒΑΛΕ ΜΕ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΥΝΩ
ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΟΥ ΘΑ ΔΙΩΞΩ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ ΣΟΥ

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ
ΟΤΙ ΚΑΙΡΟ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΩ ΤΗ ΧΑΡΑ ΝΑ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ
ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΖΗΤΩ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ, ΤΟ ΓΕΛΙΟ
ΜΑ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΛΙΓΗ ΗΤΑΝ Η ΧΑΡΑ
ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΛΙΓΟ
ΠΑΛΙ Η ΘΛΙΨΗ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ
ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΠΡΟΧΩΡΩ

ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ
ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΣΕΙΣ
ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΓΕΡΗ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΝΑ ΧΤΥΠΑ

ΠΑΛΕΨΑ ΜΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΠΟΥ Η ΣΚΕΨΗ ΦΕΡΝΕΙ
ΖΩΝΤΑΝΕΨΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΩΤΑ
ΜΑ ΠΑΛΙ ΜΕ ΡΙΞΕ ΣΤΟ ΠΟΝΟ
ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗ ΠΟΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΑΚΡΥΖΕΙ
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗ ΘΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ

ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ
ΚΛΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ
ΟΤΑΝ Η ΣΚΕΨΗ ΔΕ ΣΑΦΗΝΕΙ
ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΝΑ ΑΝΑΜΟΥΧΛΕΥΕΙΣ
ΖΗΣΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΑ ΝΑ ‘ΝΑΙ Η ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΚΙ ΕΤΣΙ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΥΧΟΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ
ΟΥΡΑΝΕ ΝΑ ΜΗ ΞΗΜΕΡΩΝΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ Η ΓΛΥΚΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΠΟΥ ΧΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΤΑ ΧΩ ΚΟΜΜΕΝΑ
ΝΑ ΜΗ ΠΕΤΑΞΩ ΞΑΝΑ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ

ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΡΙΣΩ ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΓΕΣ ΓΕΜΑΤΗ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ;
ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΧΑΤΙΡΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΚΑΝΩ
ΜΑ ΕΚΕΙΝΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩΣΩ ΣΕ ΑΛΛΑ ΧΕΡΙΑ
ΜΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΥΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ
ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ

ΠΟΝΑΕΙ ΠΑΛΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΔΑΚΡΥ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΗΣΥΧΑΣΩ ΤΗ ΨΕΜΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΒΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗΣΩ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΠΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΗ ΦΙΛΗΣΕΙΣ,
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΒΡΗΚΕΣ,
ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΧΩΡΙΣΜΟ
ΤΗ ΨΕΜΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΒΡΩ.
ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΨΕ ΝΑ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΑΛΛΗ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΣΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΑΡΙΣΕΙ

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΟΝΑΣ
ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΓΛΥΚΑ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ, ΝΑ ΣΕ ΝΑΝΟΥΡΙΣΕΙ
ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΕΙ

ΠΟΣΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΠΟΣΑ
ΨΕΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ
ΠΛΗΓΕΣ, ΔΑΚΡΥΑ, ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ
ΜΑ ΘΑ ΡΘΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΘΑ ΤΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΕΙ
ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ;
ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑ;
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΠΡΟΔΙΔΕΙ;
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΙΑ!
ΓΙΑΤΙ ΠΟΝΑΜΕ; ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ;

ΑΓΑΠΗΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΩ
ΠΟΣΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΕΤΑ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΘΑ ΜΕΤΡΑΩ
ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΓΕΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΙΤΕ ΦΙΛΟΙ ΕΙΤΕ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΟΝΟ ΑΦΗΝΟΥΝ

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΤΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΥΓΧΩΡΔΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΡΜΙΩΝ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΔΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ, ΚΑΙ Ο ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΟΛΑ ΜΕΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΑΦΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ.

ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ, ΠΟΡΕΙΑ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΥΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ. Ο ΚΑΜΒΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ, ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΑ ΠΙΝΕΛΑ, ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!!

ΕΡΩΤΑΣ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΧΟΡΔΗ

ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΟΡΔΕΣ
ΝΑ ΤΙΣ ΓΡΑΤΣΟΥΝΙΣΕΙ, ΝΑ ΤΙΣ ΚΟΥΡΔΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΕΘΕΙ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ...
ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΔΙΖΕΙ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ
ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΕΣΤΡΙΑ ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΞΕΚΙΝΑΕΙ
ΕΡΩΤΑ ΠΟΣΟ ΓΛΥΚΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΕΞΟΡΚΙΖΕΙΣ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ ΓΕΜΙΖΕΙ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗ ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΒΡΙΣΚΕΙ
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΓΕΜΙΖΟΥΝ
ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΕΤΟΥΝ
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ
Η ΦΥΣΗ ΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΜΟΙΑΖΕΙ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΕΙ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΟΛΑ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΣΤΑΜΑΤΑ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΔΕΙΧΝΕΙ(ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΒΑΦΕΤΑΙ)
ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΤΗΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ , ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΝΑ ΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ
ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΑΠΟΔΗΜΟΥΝ ΓΙΑ ΧΩΡΕΣ ΠΙΟ ΖΕΣΤΕΣ
ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΠΑΧΝΗ ΥΜΝΟΥΝ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΤΟΥ ΣΠΑΕΙ
ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ ΞΕΣΠΑΕΙ
ΚΑΙ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΣΙΩΠΗΛΑ
ΕΡΩΤΑ ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΣΟΥ ΠΑΛΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΟΥ ΞΑΝΑ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΘΑ ΤΥΛΙΞΕΙ
ΣΚΟΥΠΙΣΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ

ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΒΑΖΩ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΚΑΙ ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΤΙΣ ΧΟΡΔΕΣ ΣΟΥ
ΚΟΥΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΞΑΝΑ
ΒΑΛΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΟΥ
ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΟΣΜΟ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΣ
ΜΕ ΝΟΤΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ
ΠΑΡΕ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΤΗ ΣΠΑΣΜΕΝΗ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΠΑΛΙ ΖΩΗΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΕΙΣ