Α-ορατα

Προσπαθεί να κλείσει πληγές

Χέρια α-(ορατά) αγκαλιάζουν

Προσπαθούν να τη ζεστάνουν

Ξανά…

Τριαντάφυλλο

νεκρό που για τόσο λίγο αισθάνθηκε να λιώνει

ο πάγος από τα πέταλα του...και να χτυπά 

το κόκκινο μέσα του...

-γιατί κάποια πράγματα δεν νεκρώνουν τόσο εύκολα..

Να απλώσει τα χέρια ή θα πληγωθεί?

Θα περιμένω

Θα περιμένω να μου προσφέρει τις Εποχές του!!! 

Εως τότε η βροχή θα νοτίζει το χώμα μου.. 

Μέχρι να αναρηχηθώ στα πόδια του, 

στον κορμό του 

στα μπράτσα του..

θα προτιμήσω να γίνω τριανταφυλλιά αναριχώμενη...

πόσο μαρέσει το άρωμα της , γεννάτε στη Γη και απλώνεται στους αιθέρες. 

Θα περιμένω μέχρι να γίνω φύλλωμα στην καρδιά του... 

θέλω να είμαι μοναδική για όλες τις εποχές του!

Θα περιμένω μέχρι να γίνει Φθινόπωρο

να πέφτουν τα φύλλα  μου

να γευόμαστε γλυκό του κουταλιού

γεύση Ερωτευμένων!

Θα περιμένω να γίνει Χειμώνας 

να κουρνιάζω ξερή στην αγκαλιά του.

Θα περιμένω να γίνει Άνοιξη

να βλαστήζω από τα φιλιά του

Θα περιμενω να γίνει Καλοκαίρι

να δροσίζομαι στα Σαγαπώ του

να κολυμπάω στο βυθό του

να σβήνω στις κορυφογραμμές 

του ηλιοβασιλέματος

να ταξιδεύω στο κορμί του

Περιμένω να μου προσφέρεις τις Εποχές Σου!

Υ.Γ. φώτο από http://browse.deviantart.com

Χωρίς Εσένα - Σταύρος Σιόλας, Ελευθερία Αρβανιτάκη

Χωρίς Εσένα...

Χρόνια Μετά ... θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα..

Peggy Zina - Rotisa

δεν θες διάλογο...
πες με περίεργο παιδί που ρώτησα ΓΙΑΤΙ???
...Άλλωστε κομμάτια ήταν από πριν
απλά ήρθες κι ΕΣΥ και με αποτελείωσες..!!!!


ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ Ή ΛΟΓΙΚΗ???


Αμαρτωλό Φιλί...
Μοναδική Στιγμή...
Κορμιά γίνονται ένα!

Ψαραντώνης ~ Εκειά που Θέλω

Έκεια που θέλω δε μπορώ κι όπου δε θέλω φτάνω
ό,τι μισώ το συναντώ, ό,τι αγαπώ το χάνω.

Άμα πονείς όπου κι αν πας ο πόνος είναι πόνος
κι άμα σε δέρνει η μοναξιά σε χίλιους νιώθεις μόνος.

φρασεις απο τον μικρο πριγκιπα

ΝΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΟΥ! ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ:ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΛΑ. ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟΛΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ.
 ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΘΑΥΜΑΖΩ"?
ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΟΡΑΤΟ...
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ... "ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ" ΣΚΕΦΤΗΚΕ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ.
ΗΜΟΥΝΑ ΟΜΩΣ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ Ν'ΑΓΑΠΑΩ..
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΡΙΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ...
ΣΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ?...
ΓΥΡΕΥΩ ΦΙΛΟΥΣ... ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ,ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ,ΕΙΠΕ. 
ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ?ΕΙΠΕ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ..

ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ.ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ...

ΕΠΕΣΕ ΜΑΛΑΚΑ,ΟΠΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ.ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ,ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ Η ΑΜΜΟΣ.

ΗΤΑΝ ΓΛΥΚΟΠΙΟΤΟ ΣΑΝ ΓΙΟΡΤΗ.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΑΙΔΙΑ.(ΛΙΓΟΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ)

ΚΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Ν'ΑΚΟΥΩ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ.ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙΑ.

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ.

Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΩΠΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΕ ΩΡΑ ΠΟΛΛΗ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΙΠΑ:"ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ...ΕΞΗΜΕΡΩΣΕ ΜΕ", ΕΙΠΕ. ΕΤΣΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΕΞΗΜΕΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ....

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕΣ...

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ..

ΑΠΟΨΕ ΚΛΕΙΝΕΙ ΧΡΟΝΟΣ. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΟΠΟΥ ΕΠΕΣΑ ΠΕΡΣΙ..

ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ,ΝΙΩΘΕΙΣ ΓΛΥΚΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ. ΟΛΑ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΝΑ ΑΝΑΜΕΣΑ Σ'ΟΛΑ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ. ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑΣΤΕΡΙΑ...

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ...ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, ΕΙΠΕ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ 5 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΗΠΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΕΚΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΥΡΕΥΟΥΝ..

ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟ ΝΑ ΞΕΧΝΑΣ ΕΝΑ ΦΙΛΟ. ΔΕΝ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΦΙΛΟ.

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΠΩΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ, ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ ΦΥΤΑ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΚΑΛΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΚΑΛΩΝ ΦΥΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΚΑΚΩΝ ΦΥΤΩΝ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΔΕ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ. ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ, ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ...ΤΕΝΤΩΝΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΔΕΙΛΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ,ΑΚΑΚΟ ΚΛΑΡΑΚΙ..

ΞΕΡΕΙΣ ΑΜΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΟΛΥ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ, ΑΠΟΖΗΤΑΣ ΤΑ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ...ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΥΣΤΗΡΙΑ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ...ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ...ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ, ΕΙΠΕ ΤΟ ΦΙΔΙ.ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΖΩΟ,ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΣΤΕΛΟΣ, ΛΙΓΝΟ ΣΑΝ ΔΑΧΤΥΛΟ...ΟΜΩΣ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΑΓΝΟΣ ΚΙ ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ...

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΔΕ ΧΡΗΣΙΜΕΥΟΥΝ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ,ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΤΗ ΚΑΚΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ.

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ,ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ, ΑΥΤΟ ΦΤΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΑΝ ΤΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΤΟΣΟ  ΕΝΤΟΝΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟ ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΣΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΕΝΟΣ ΛΥΧΝΟΥ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ.... 

Γομολάστιχα

Είναι μαγκιά να ξέρεις βαθιά να αγαπάς!

Και γι αυτή την αγάπη αξίζει να πολεμάς.

Αυτό που νιώθεις μέσα σου, είναι για άλλους μοναδικό,

Για άλλους απλό, για άλλους δύσκολο να το πουν αλλά

Ξέρουν να το εκφράζουν με πράξεις, αλλά είναι αυτό

Που αισθάνονται… ΑΓΑΠΗ!!!

Θα νικήσω όλους τους δράκους …

Θα νικήσω όλα εκείνα που περιέχει ο φόβος.

Να ξέρεις καμιά φορά νομίζουμε ότι έχουμε αφεθεί..

Δεν είναι έτσι, μπορεί έτσι να φαίνεται αλλά εκείνο που

Δυναμώνει μέσα μας είναι η αγάπη για τους άλλους..

Παίρνω μια γομολάστιχα και ξεκινάω να σβήνω ….

Αλλά για να έχει επιτυχία το σβήσιμο πρέπει να γίνει

Και από τις δυο πλευρές.. γιατί μπορεί όλα να γράφτηκαν στην

Μια πλευρά του χαρτιού αλλά αποτυπώθηκαν και στην άλλη σελίδα.

Θα με βοηθήσεις ? Θέλεις?

Εγώ θέλω να το κάνω … να γιορτάσω το σβήσιμο κάθε γράμματος,

Κάθε λέξης, κάθε πρότασης αρκεί να ξέρω ότι κι εσύ μπορείς και είσαι σε θέση

να το κάνεις.

Αλλά θέλω να το βλέπω στο βλέμμα σου, θέλω να το βλέπω στα μάτια σου,

Θέλω να το βλέπω στην καρδιά της ψυχής σου!!!

Θέλω να πιάσουμε μαζί χέρι με χέρι και να τα διαγράφουμε ένα – ένα …

Έλα να λυτρωθούμε … θα δεις κι εγώ θα είμαι αλλιώς..

Όποιος αγαπάει το μπορεί … Κάντο … έλα μαζί μου!!!

Είμαι εδώ … δεν έχω εγκαταλείψει αυτό προσπαθώ να σου πω….

Είμαι εδώ…. Για να χαρούμε την νέα αρχή… την ανατολή που μοιάζει

Με τη δύση μόνο στα χρώματα .. γιατί η ανατολή εμπεριέχει όλες τις καιρικές διακυμάνσεις που πάντα υπάρχουν στη ζωή μας, που όμως τις δεχόμαστε και τις πολεμάμε μόνο όταν έχουμε γύρω μας, δίπλα μας, ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται . Ενώ τη δύση μετά την πλαισιώνει το σκοτάδι…

Σου λέω λοιπόν να αφήσουμε το σκοτάδι ….… ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ: «Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΑΡΩΓΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΩ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ»

Το έχεις κάνει πράξη, το έχεις λάβει.. Μερικές φορές χρειαζόμαστε περισσότερη επιβεβαίωση …. Είμαστε εδώ για να το επιβεβαιώνουμε…

Να ήξερες πόσο πολύ πονάει …. Ποιο? Το ότι σε νιώθω… αισθάνομαι ό,τι αισθάνεσαι , απλά θα ήθελα να είμαι εκεί αν φυσικά με αποδεχτείς ξανά..

Να σου πω ότι πονάω όταν πονάς, γελάω όταν γελάς, χαίρομαι όταν χαίρεσαι.

Μια παλιότερη καταχώρησή μου τα λέει όλα. Όλα όσα τώρα αισθανόμαστε.. «Προφητική» τότε, πραγματικότητα τώρα!

http://faretalegonebad.blogspot.com/2010/03/blog-post_05.html

(Αφι)ερωμένη στον Έρωτα

Ερωτεύθηκα τη θάλασσα γιατί ήταν το κορμί σου

Ερωτεύθηκα το λιμάνι μου γιατί ήταν η αγκαλιά σου

Ερωτεύθηκα τα χρώματα της φύσης γιατί είχαν κάτι από τη ματιά σου

Ερωτεύθηκα τους ήχους γιατί έβγαιναν απ' το κορμί σου..

Ερωτεύθηκα το γέλιο σου γιατί σε έκανε παιδί

Ερωτεύθηκα το βλέμμα σου που με ταξίδεψε στο νησί του Έρωτα

Ερωτεύθηκα τον ήχο της φωνής σου...

Ερωτεύθηκα... την ανάσα που σκορπάς

Ερωτεύθηκα αλλά δεν το ξέρεις..

γιατί στον Έρωτα τα αισθήματα πρέπει να είναι αμοιβαία...

Ερωτεύθηκα...και ας είναι η φωτιά του να με κάψει..

Ερωτεύθηκα αλλά ούτε κι εγώ το ξέρω...για πόσο..για όσο...

Στην υγεία μου πιες πορφύρας γλυκύ έαρ!

Δύο μισά μας κάνουν ένα ολόκληρο!!!

Κάποτε ήταν ο καθένας ένα πορτοκάλι. Ένα πορτοκάλι ζουμερό, φωτεινό, ολοκληρωμένο, γεμάτο εμπειρίες, αγάπη, ερώτα. Απλά γεμάτο. Έπρεπε για συμπαντικούς λόγους να κοπεί στα δυο. Κόπηκε.

Από τότε ο καθένας μας είναι μισό πορτοκάλι. Λίγο στεγνό, χωρίς πολλούς χυμούς, μισή αγάπη, μισός έρωτας. Όλα μισά.

Και έτσι ξεκίνησε η διαδικασία του ψαξίματος. Να βρούμε το άλλο μισό πορτοκάλι μας, που θα μας γεμίσει. Θα μας ολοκληρώσει. Θα μας ξεχειλίσει από αγάπη, από έρωτα.

Κάνουμε πολλές προσπάθειες. Δοκιμάζουμε πολλά πορτοκάλια, μήπως και βρούμε το δικό μας. Το άλλο μας μισό. Άλλο είναι μεγαλύτερο και μας κλείνει σε αδιέξοδα, άλλο είναι μικρότερο και μας δίνει λιγότερα από όσα μας λείπουν, άλλο πιο φωτεινό και μας τυφλώνει, άλλο πιο σκοτεινό και μας γυρίζει στο σκοτάδι. Άλλο ....άλλο... άλλο... [συμπληρώστε εσείς ..τις υπόλοιπες περιπτώσεις]

Δεν φταίνε αυτά για όσα δεν μας προσφέρουν. Τόσα μπορούν και τόσα δίνουν. Εξάλλου και αυτά ψάχνουν το δικό τους μισό.

Όταν όμως φίλε μου το βρούμε, θα το καταλάβουμε αμέσως. Θα πάρουμε πίσω την χαμένοι λάμψη μας και τα δυο μισά, θα γίνουμε ένα. Ένα ζουμερό, γεμάτο αγάπη, τρυφερότητα, υπέροχο πορτοκαλί, πορτοκάλι! Καλή μας τύχη!

Υ.Γ. Όταν κάτι μας προξενεί μεγάλο πόνο, σημαίνει ότι στην "ένωση" κάτι δεν ταιριάζει ... προσπαθεί να ταιριάξει με κάτι που είναι πολύ μεγάλο ή πολύ μικρό .. προσπαθεί με τρόπους χίλιους δυο αλλά δεν τα καταφέρνει και προξενεί ένα περίεργο σκοτάδι, θλίψη, καλό είναι αφού δοκιμάσαμε την γεύση του, τους χυμούς του και είδαμε ότι και "σχηματικά" δεν ταιριάζουμε, να επιστρατεύσουμε όση δύναμη έχουμε, και να ξεκινήσουμε πρώτα να ηρεμήσουμε το σώμα και την ψυχή από τον Πόνο, τη θλίψη και έπειτα να πάρουμε το δρόμο της αναζήτησης για το άλλο μας μισό πορτοκάλι.

Είμαι εδώ

Είμαι εδώ …
Για να γελάω για σένα όταν σε βλέπω να χάνεσαι, στο κενό..
Να σου δίνω λάμψη μέσα από το γέλιο μου.
Είμαι εδώ…
Για να παίρνω τον πόνο σου μακριά σου…
Για να πονάει το δικό μου κορμί για σένα.
Είμαι εδώ…
Για να σε ταξιδεύω στα όνειρά σου, που λες ότι γκρεμίστηκαν..
Είμαι εδώ
Για να σε παίρνω αγκαλιά όταν το έχεις ανάγκη και δεν το ζητάς
Είμαι εδώ
Για να κλαίνε τα δικά μου μάτια
Όταν τα δικά σου είναι υγρά..
Είμαι εδώ
Για να χαίρομαι με τη χαρά σου…
Είμαι εδώ
Για να περνάμε καλά ..
Είμαι εδώ
Για να γεμίζω τη σιωπή και το σκοτάδι σου
Με φως από την παρουσία μου
Είμαι εδώ
Για να αντέχουμε μαζί  τις κακές στιγμές..
Είμαι εδώ
Για να βλέπεις την πιο όμορφη γραμμή στον ορίζοντα την ώρα
Του ηλιοβασιλέματος.
Είμαι εδώ για όλα όσα με έκανες εσύ να αισθάνομαι
φίλε,
φίλη,
αδερφέ,
αδερφή,
εραστή,
εχθρέ
αγαπημένε,
αγαπημένη ΜΟΥ

Όταν δεν θα είμαι εδώ …
Θέλω να γελάς για να αισθάνεσαι ότι μου δίνεις λάμψη με το γέλιο σου
Οταν δεν θα είμαι εδώ..
Το κορμί σου θα είναι γεμάτο …γιατί θα είμαι στη σκέψη σου
Δεν θα σε αφήσω ποτέ.. έστω κι αν εγώ δεν είμαι εδώ…
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Θέλω να κάνεις πράξη τα ταξίδια που θα έκανες αν ήμουν μαζί σου..
Και στα όνειρα σου θα μαι εκεί .. αρωγός…
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Η αγκαλιά σου δεν θα είναι άδεια..θα πλαισιώνεται με αγάπη
Που σου είχα δώσει … με τα χάδια που σε είχα πλημμυρίσει
Και θα είμαι λες και είμαι μαζί σου..
Όταν δεν θα είμαι εδώ..
Τα μάτια σου θα είναι πιο καθαρά ..γιατί θα έχω πάρει μαζί μου
Τον πόνο σου..
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Θα χαίρεσαι που ζήσαμε πολλές χαρές μαζί
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Θα είμαι το αστέρι στο δρόμο σου και πάλι θα φωτίζω τις σκοτεινές σου νύχτες.
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Αύρα ζεστή θα γίνω και θα έρχομαι να σε ζεσταίνω
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Θα έρχομαι στον ύπνο σου να σου μιλάω ψιθυριστά
Για όλα όσα ζήσαμε .. και θα σου υπενθυμίζω τις κακές στιγμές
Για να σε κάνω πιο δυνατή.
Όταν δεν θα είμαι εδώ
Θέλω να ξέρεις ότι κομμάτι από το δέρμα σου
άρωμα από τη μυρωδιά σου
Σταγόνα από το δάκρυ σου
Χαρά από τη χαρά σου
Εικόνα από το γέλιο σου
Μαχαίρι από τον πόνο σου
Κομμάτι από τη μοναξιά σου
Λέξη από τα χείλη σου
Το γράμμα από το όνομά σου
Αίμα από την καρδιά σου
Αέρας που μπαίνει στα σωθικά σου
Μα πάνω από όλα θα είμαι κομμάτι
Από τον εαυτό σου
Για όλες εκείνες τις στιγμές
Που κάποτε γευτήκαμε μαζί ..
Και που είναι πολλές.. να μη ξεχάσεις
Ποτέ το βλέμμα μου
Το γέλιο μου
Το δάκρυ μου
Τον πόνο μου
Το άγγιγμά μου
Τη γεύση του φιλιού μου
Το απέραντό κενό μου
Το φίλο σου
Τη φίλη σου
Τον άνθρωπό σου
Το μέγεθος της αγάπης μου

Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είμαι λίμνη που τρέχει να χυθεί στον πιο μεγάλο ωκεανό…
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είμαι βράχος ακίνητος
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είμαι το απέραντο κενό
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα γίνω άνεμος δυνατός για να σε βρω
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είμαι αγέλαστο πρόσωπο
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είμαι πόνος αβάσταχτος
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα λιώνω σα το κερί που σιγοκαίει
Όταν δεν θα είσαι εδώ
Θα είναι άδεια η αγκαλιά μου από σένα
Δεν θα χει νόημα να ζεσταθώ
Όταν δεν θα σαι εδώ
Θα νοσταλγώ τις στιγμές που ζήσαμε μαζί .
Όταν δεν θα σαι εδώ
Θα γίνω κλάμα ενός μωρού που ζητάει
Την φροντίδα.
Μα πιο πολύ όταν δεν θα σαι εδώ
Ναυάγιο σε ωκεανό θα πέσω να πνιγώ..
Όταν δεν θα σαι εδώ
Θα μείνω φάρος κλειστός
Όταν δεν θα σαι εδώ
Σεισμός θα γίνω να χαθώ
Γιατί χωρίς εσένα δεν μπορώ
Να μου γελώ
Δεν μπορώ να χαρώ
Δεν μπορώ να γευτώ
Δεν μπορώ να αγαπώ.

Και πάλι ανεβαίνω...

Μόνη τις νύχτες παλεύω, μόνη μου προσπαθώ
πλάθω ιστορίες, πιστεύω ότι δε θα σωθώ,
αλλά εσύ δε μ αφήνεις, μια ελπίδα μου δίνεις κι όλα είναι καλά

Λέξεις στα χείλη κρυμμένες, που δε σου έχω πει
ισορροπίες χαμένες, κρύβομαι στη σιωπή,
αλλά εσύ μ αγκαλιάζεις, απ τη θλίψη με βγάζεις μ ανεβάζεις ψηλά


Τρομάζω, φωνάζω
σωπαίνω, δεν ανασαίνω,
άφησα τα πάντα στο βυθό και πάλι ανεβαίνω.


Νιώθω χαμένη σε πάθη, βυθίζομαι αργά
άρχισα να κάνω λάθη, χάνομαι σιγά - σιγά
τρυφερά με κοιτάζεις, τη σιωπή μου διαβάζεις κάθε φορά

Ανησυχείς και με ψάχνεις, τηλεφωνείς ξανά
σκέψεις συνέχεια κάνεις, μα λύση πουθενά,
αγωνία σου δίνω, μα αιτία θα γίνω για να νιώσεις χαρά


Τρομάζω, φωνάζω
σωπαίνω, δεν ανασαίνω,
άφησα τα πάντα στο βυθό και πάλι ανεβαίνω.

Κλείνω τα μάτια

και σε προσκαλώ,

να με πάρεις απ’ το χέρι,

και να ταξιδέψουμε παρέα…

Φαντάσου λοιπόν πως περπατάμε

αγκαλιασμένοι, σε μια άλλη πόλη.

Εκεί ο κόσμος είναι άγνωστος για εμάς.

Στην πόλη, αυτή, τα πάντα είναι όμορφα…

Είναι Χριστούγεννα, η πόλη έχει φορέσει

τα γιορτινά της..κι εμείς

σουλατσάρουμε στα στενά σοκκάκια της…

Δρόμοι πλακώστροτοι , θυμίζουν μια άλλη

εποχή.. Καστροπολιτείες, Γέφυρες, κτίρια μπαροκ,

γοτθικά, δίνουν μια άλλη αίσθηση μιας άλλης εποχής…

Λες και ζούμε εκεί γύρω στον 9ο αιώνα..που η καλλιτεχνική φύση

ανθούσε πολύ σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης..

Κι εμείς απλά επιλέξαμε την πόλη εκείνη που μάγεψε

τον Γκαίτε, τον Καφκα, τον Κεπλερ, και τον Μοτσαρτ..

Μια πόλη γεμάτοι από πύργους που ο καθένας έχει μια ξεχωριστή

ιστορία ..πύργοι που βρίσκονται τοποθετημένοι στα πιο πιθανά

και απίθανα μέρη….και προσπαθούν να αγγίξουν

τον ουρανό …δίκαια ονομάστηκε “πόλη των 1000 πύργων”.

Σε αυτήν τη πόλη, που σε λίγες ημέρες θα περπατήσω, θα ήθελα

πραγματικά και όχι στη φαντασία μου

να ήσουν μαζί μου… δίπλα μου, αγκαλιά μου, πλάι μου

και όχι η σκιά μου…(μήπως δεν είσαι ούτε αυτό(???)…

όπως και να χει εγώ θα σε αναζητώ..κάποια στιγμή θα σε συναντήσω

και τότε θα μιλήσουν οι ψυχές μας)

Σε προσκαλώ λοιπόν έλα….

πάρε το χέρι μου και πάμε ….