Διόδια εναλλαγή

https://youtu.be/kMixBIsHk0c

Ηφαιστειογενές πέτρωμα είναι η καρδιά μας....

Λάβα που καίει τα συναισθήματά μας
Κι εμείς όταν οι συνθήκες το απαιτούν
δημιουργούμε μικρές εκρήξεις...
Έκρηξη αγάπης , γέλιου , χαράς, δάκρυ....
Πόνου, Θλίψης , Έρωτα....
Η κάθε στιγμή πυροδοτεί το πέτρωμα της καρδιάς μας
και καίμε το μέσα κόσμο μας....

Αγάπη , Έρωτας ....
Λαβωματιά και μετά ....
Ένωση κορμιών ....
Δύο σώματα δύο καρδιές και
χιλιάδες σεισμικές δονήσεις
από την λάβα του Έρωτα
να καίει και να αναβλύζει μυρωδιές...
Γιασεμιά, γαρδένιες, τριαντάφυλλα...
Έντονες μυρωδιές σε μια εποχή που όλα
ήταν σε χειμερία νάρκη...χειμώνας...
τότε ξυπνούν οι πιο μεγάλοι πόθοι...
Πόθος το κορμί που αναζητά το άλλο του μισό...
Πόθος η ένωση των ματιών
Πόθος η ένωση των χειλιών
Πόθος η ένωση των χεριών
Πόθος η ένωση των κορμιών
Πόθος και Έρωτας
Λάβα ο Έρωτας που χύνεται μέσα μας

Μια στάλα

Μια στάλα έσταξε

κόκκινη μελάνη θαρρείς πως είναι

Μια στάλα κόκκινο κρασί

μέθυσε το μυαλό μου

τις σκέψεις μου...

Μια στάλα έσταξε

βάφοντας τον ουρανό

Μια στάλα κόκκινο

και ο Άγγελός σου

δάκρυσε

Μια στάλα κόκκινο

πύρινη φλόγα θαρρείς

που έγλυψε τον τοίχο

των συναισθημάτων

Λες και ήθελε να τα κάψει

όλα στο διάβα της

Δώσε φωτιά και κάψε!

κάψε ότι μπορεί να καεί 

και ίσως οι στάχτες

γίνουν ξανά 

Άνθρωποι...

όχι οι ίδιοι...

δώσε χόρο σε νέους

δώσε χόρο σε ότι έχει συγχωρεθεί

και γέννα συναισθήματα

από στάλες κόκκινο

πορφύρας χρώμα!

αυτό το χρώμα αρμόζει

στα συναισθήματα.

Γίνε πύρινη φλόγα

και τύλιξε ότι αξίζει

να αγαπηθεί..

ότι αγαπήθηκε μπήκε

στο χρονοντούλαπο

σφραγίστηκε με βουλοκέρι

Ό,τι δεν μπορεί να σε αγγίξει

δε σε πονάει

Μια στάλα κόκκινο

αναμυγνείεται στο αίμα σου

Μια  στάλα κόκκινο

τρέχει απ τα μάτια σου

Μια στάλα κόκκινο

μεθά τις στιγμές σου!

Μια στάλα στον ωκεανό σου

γίνεται να πλημμυρίσει

το είναι σου .

Μια στάλα κόκκινο

γεύσου το κρασί

της ψυχής σου!

Είσαι Εσύ και σου ανήκει.

Τα πάντα είναι γεμάτα από κόκκινο

κόκκινο είναι το καρπούζι

κόκκινο είναι το σταφύλι

κόκκινο και το κρασί

γεύσου το.

ήρθε ο καιρός να μαζέψεις τους κόπους σου

ότι είναι "καμμένο" από τον ήλιο

απλά εναπώθεσε το ξανά στον ήλιο

θα αποξυράνει τους καρπούς και 

θα σου δώσει τροφή για το χειμώνα σου

στις δύσκολες εποχές

αυτό το κόκκινο σταφυδιασμένο τσαμπί κόκκινου

σταφυλιού

θα δώσει άλλη γεύση στο χειμώνα σου..

με λίγο μπράντυ ή κονιάκ 

με κόκκινες πύρινες φλόγες να αγκαλιάζουν

τα βράδυα του χειμώνα σου

με λίγο απόσταγμα κρασιού στο ποτήρι σου

με μια αγκαλιά γεμάτη κόκκινη αγάπη

θα σου ομορφαίνει τα βράδια σου.

Γεύσου λοιπόν το υπόλοιπο καλοκαιριού

και άσε ότι είναι να καεί...

Μια στάλα κόκκινο

είναι οι στιγμές μας

που τις αποδεχόμαστε...που τις γευόμαστε

κόκκινος κι ο Έρωτας!

Πόσο μεθυστικός μπορεί να είναι

με μια γουλιά που γεύεσαι 

καίει το είναι σου

καίει τα χείλη σου

καίει την καρδιά σου

καίει το κάθε κύτταρό σου

και σε ξανα γεννά αναστήνοντάς σε

σηκώνοντας σε στα χερία του!

Τελετή!

Μια στάλα στο κόκκινο μου

έλα και γίνε 

γέμισε με κόκκινα φιλιά

γέμισε με κόκκινα χάδια

αγκαλιές γεμάτες από συναισθήματα

και ας γίνω πύρινη φλογα μιας στάλας κόκκινο

γίνομαι και σου χαρίζομαι!

 

Μήνυματα σε μπουκάλι 2 σε 1

Χτες σε αυτό το μεγάλο κτίριο με τις μάσκες οξυγόνου,
γύρισα και κοίταξα από το παράθυρο
3:00 το πρωί, πόσο όμορφο ήταν το φεγγάρι.
Και πριν λίγο το είδα πάλι!
Ορθονόταν μπροστά μου σαν το δίσκο της Φαιστού
Μεγάλο στρογγυλό με ιερογλυφικά σχήματα !!!
Πάντα έπαιρνε τη μορφή παλιών ερωτικών προσώπων.
Σήμερα μου έλειπε μια άλλη μορφή!
Πάντα θα μου λείπει.
όσο κι αν τραβάμε πορείες διαφορετικές πια!
Πήρε τη μορφή μιας φιγούρας που σήμαινε πολλά για μένα!
Φαντάστηκα λοιπόν να είσαι στο μέρος που έχεις πάει
και να κοιτάς το φεγγάρι να καθρεπτίζεται στα νερά
του Βόσπορου!
Φαντάστηκα τις ασημένιες του αχτίδες να πλαισιώνουν
τα αχνά φώτα της Πόλης και να έρχονται να σε μαγεύουν
μαγνητίζοντας το βλέμμα σου!
Φαντάστηκα να έρχεται και μια μυρωδιά από κανέλλα
κα μπαχάρι και πίνοντας ίσως λευκό κρασί η γεύση
να φέρνει αναμνήσεις μιας άλλης μήτρας!
Φαντάστηκα εκεί κάπου στην άκρη σα κλωστίτσα να
κρέμομαι κι εγώ... για λίγο... σαν φωτοστιγμή του κλικ
!!!
Φαντάστηκα να ψάχνεις να βρεις το πιο γλυκό δώρο
να πάρεις μαζί σου...
Φαντάστηκα τη μαγεία του Δίσκου ενός φεγγαριού να κλείνει
μέσα του χιλιάδες αναμνήσεις.
Να κυλά ένα δάκρυ και να γυρνάς σελίδα!
κι άλλη από εκείνη που έχεις γυρίσει εδώ...
πολλές λευκές σελίδες που τις αφήνεις για να  τις γεμίσεις
με ότι πιο όμορφο έχεις μέσα σου. Την Ψυχή σου!!!
Πίστεψε σε αυτήν. Μπορείς να πετύχεις πολλά !!!

Τα όνειρα σου , ταξίδιαρικα πουλιά!!!
Αν είχα ουρά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να γίνω κομμήτης
να πέσω εκεί κοντά σαν βεγγαλικό!!! και να γράψω στον ουρανό σου:
"Καλά να περνάς! Βλέπουμε τον ίδιο ουρανό, τα ίδια άστρα το ίδιο φεγγάρι"
Εμένα η ψυχή μπορεί να ταξιδέψει
ακόμα και μέσα από τα μάτια άλλων
γιατί τη ψυχή μου την δώρισα μια φορά
στα άτομα που έφυγαν από δίπλα μου
την πήραν και μπορώ να ταξιδεύω ταξίδια χιλιάδες μίλια μακρυά...
Κάποτε με πόνεσε η ψυχή μου και αν αφουγκραστείς καλά
θα καταλάβεις γιατί πόνεσε η ψυχή μου και η ψυχή σας!

Μα η ψυχή μου ελεύθερη πετά όπου εκείνη θέλει...
ονειρεύεται φαντάζεται!!
Τριαντάφυλλα σκορπά παντού κι αρώματα εκείνος που θα τα κόψει
με μοναδική μαεστρία θα ταξιδέψει μαζί της για όσο το ταξίδι του
θέλει εκείνος να διαρκέσει!!!!








********************************************************************

Οξυγόνο και μια στάλα δάκρυα έτρεξαν βλέποντας
το πρόσωπο!
Ασημένιο το Φεγγάρι με ταξίδεψε σε αλλοτινές πανσέληνους
που γέμιζαν με έρωτα κα γεύσεις το κορμί μου!
Κάποτε θέλησα να τον ζήσω ξανά...ή μάλλον πίστεψα εκείνο το καλοκαίρι
ότι θα τον ζούσα ξανά μέσα από τα λόγια που έσταζαν αγάπη έρωτα!
Δεν ξέρω γιατί αλλά το ένιωθα ότι τα λόγια αυτά λίγο αργότερα θα με πονούσαν
όπως  με πόνεσαν.
Γεύτηκα τον έρωτα, αφαίθηκα μάλλον στον έρωτα τον παλιό
Γέμισα κόκκινο το τοπίο
Γέμησα στάλες τριαντάφυλλα και φιλιά κατακόκκινα τη βραδυά
γέμησα ανάσες και σάρκικες ηδονές που ξεσκίζονταν
χωρίς περιορισμούς
το κάθε κομμάτι σάρκας γέμισε με αγκαλιες και φιλιά
και ξάφνου εκεί έγινε ένα λάθος...
Το λάθος ήρθε να επιβεβαιωθεί λίγο καιρό μετά...
Σκόρπισα, πέταξα έσκισα κάθε κομμάτι σάρκας...
Σε αυτό το κομμάτι θέλω να ζητήσω Συγνωμη....
γιατί μέσα στο πανικό έκανα ένα λάθος..
αυτό το λάθος θα το θρηνώ εντός μου για όσο
ενας έρωτας ξαναγεννηθεί με πραγματικά συναισθηματα
και πάρει τη μορφή και των δύο...
Εχοντας περάσει καιρός μετά... θέλω ξανά να γευτώ τον Έρωτα!
Έναν διαφορετικό έρωτα από κεινο το αυγουστιάτικο βράδυ...
εναν έρωτα που θα λιώνει πραγματικά και όχι ψεύτικα!

μήνυμα σε μπουκάλι για να ταξιδέψει το ένα στον ουρανό και το άλλο
στα νερά του Βοσπορου που κάποτε ειχε λατρέψει...
Σφιχταγκάλιασμα θα ήταν ότι πρέπει αυτήν την ώρα!!!
Ας σφυχταγκαλιαστούμε λοιπόν ψυχή μου γιατί ξέρεις να πονάς...να γελάς
να δακρύζεις και να ζεις...

Υ.Γ. Πανσέληνες Σκέψεις τρέχουν μέσα στο ασημένιο δίσκο τραγουδώντας τραγούδια που μυρίζουν αρώματα από ψυχές που μας ταξίδεψαν στο χτες στο σήμερα και ίσως κάποιες να μας ταξιδέψουν και στο αύριο που ονειρευόμαστε...

Καλή Ανάσταση με ένα σπουδαίο κείμενο

  Μετά από την άδεια που είχα από τον π.Λίβυο σας παραθέτω το παρακάτω κείμενο που θεωρώ ότι είναι ένα κείμενο γεμάτο αλήθειες για τις ζωές μας, για την πορεία της, τόσα χρόνια. Ας κοιτάξουμε τη Ζωή, και τον Άνθρωπο και όχι τον υλισμό, και τα υλικά αγαθά. Πλέον δεν υπάρχει και χρήμα για να καλύψουμε τον υπέρμετρο υλισμό μας για αγαθά και υπηρεσίες. Ας ζήσουμε απλά. Ας μοιραστούμε την Αγάπη που μας έχει απομείνει μέσα μας, με ανθρώπους που έκαναν λάθη, με ανθρώπους που μπήκαν στις ζωές μας, με ανθρώπους που χρειάζονται τη βοήθεια της Αγάπης μας για να ορθοποδήσουν. Και με αυτό το κείμενο να σας ευχηθώ να έχουμε Καλή Ανάσταση! και Ανάταση Ψυχής!!! Όλοι είμαστε πλασμένοι από το ίδιο υλικό. Όλοι σκεφτόμαστε και πράττουμε με αγάπη. Ας δούμε φέτος σε αυτήν την Ανάσταση, τη δική μας Ανάσταση. Ας αγκαλιάσουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα μας, δίπλα μας. Ας μη σκεφτούμε που κάναμε λάθη, γιατί έγιναν τα πράγματα και οι καταστάσεις έτσι, και δεν έχουμε δουλειά, φίλους, συγγενείς, δεν είμαστε μόνοι. Κανένας δεν είναι μόνος του, ο καθένας μας έχει τη ζωή του. Γι αυτήν πρέπει να παλέψει. Όποιος θέλει είναι δίπλα μας, γιατί πίστεψε σε εμάς, στο μέσα κόσμο μας, σε αυτό που τον έκανε να είναι δίπλα μας. Είμαστε εδώ για όλους. όλοι μας χρειάζονται, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ. Είμαστε εδώ να απλώσουμε το χέρι μας, και να πούμε στον άλλον: "Πίασε με, και πάμε!" Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος πολλά αλλά επαφή με τις σχέσεις του (οικογενειακές, κοινωνικές, προσωπικές). Αυτήν την επαφή χάσαμε, αλλά δεν πάψαμε να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή, όλοι μαζί θα απλώσουμε τα χέρια και θα αγκαλιαστούμε. Στις χαρές μα και στις λύπες! Καλή Ανάσταση φίλοι μου! 

πηγή: http://plibyos.blogspot.com από το μπλογκ του π.Λίβυου. 

Να είστε καλά πάτερ και πάντα ο λόγος σας να ανθίζει στις ψυχές του οίκου σας! Με έχετε συγκινήσει από τη πρώτη στιγμή που σας είδα στην παρουσίαση του βιβλίου σας μέχρι και από το μπλογκ και τα λόγια που αφήνετε στα σχόλια σας. Τιμή μου που σας γνώρισα!

Αποσπάσματα απο ομιλία του Γέροντα Μακάριου του Ιερού Χιλιανδαρινού Κελλίου Γέννησης της Θεοτόκου, Μαρουδά, με θέμα: «ουκ επ' άρτω μόνο ζήσεται οάνθρωπος».(απομαγνητοφωνημένη).Πηγή: http://agioritikesmnimes.blogspot.com/2012/04/1020.html?spref=fb
Βρισκόμαστε κατά γενική ομολογία σε μια δύσκολη εποχή. Μια εποχή που η οικονομική δυσπραγία μας οδηγεί σε αναταραχές εσωτερικές γιατί ξεβολεβόμαστε από την ευμάρεια στην οποία είχαμε συνηθίσει, και σε μια γενικότερη ανασφάλεια για το μέλλον μας. Είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να ζούμε με οικονομική άνεση, είχαμε απολαβές περισσότερες απ’ όσο αντιστοιχούσαν στην εργασία που κάναμε. Είχαμε βολευτεί καλά. Καλοπερνούσαμε. Και δυστυχώς οι πολλοί ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνο υλική υπόσταση, και όταν κολλήσει στα υλικά θα ανισορροπήσει, και όταν για κάποιο λόγο δεν θα έχει την άνεση στα υλικά πράγματα, θα δυσκολευτεί να ξαναπροσδιορίσει την ύπαρξή του στον κόσμο αυτό που ζούμε.

Ο ηγαπημένος Ιακώβ ο προπάτωρ της Παλαιάς Διαθήκης «έφαγε, εχορτάσθη, ελιπάνθη, επαχύνθη και απελάκτισεν ο ηγαπημένος». Απελάκτισε θα πει κλώτσησε. Απομακρύνθηκε από τον Θεό.

Η καλοπέραση χοντραίνει το μυαλό και δεν σκεφτόμαστε τίποτε άλλο από το να καλοπερνούμε. Να όμως τώρα που η καλοπέραση τελειώνει.

Πολλοί μιλάνε για πείνα. Δεν ξέρω αν σήμερα μπορούμε να πούμε ακόμα αυτήν τη λέξη, αλλά προσωπικά έχοντας κάποια ηλικία, όπως και κάποιοι από σας τους παλαιότερους, που ζήσαμε σε δύσκολες συνθήκες, θα δυσκολευόμασταν να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την λέξη «πείνα» για σήμερα τουλάχιστον.

Ένας σοφός Έλληνας ζωγράφος έλεγε το εξής: «Ο Έλληνας έχασε ένα μεγάλο κίνητρο που είχε στη ζωή του: την πείνα. Τώρα τρώει και όλοι έχουν κοιλιά και στομάχι. Λοιπόν δεν μπορούμε να έχουμε τις δραστηριότητες που είχαμε ως πεινασμένοι. Ότι μεγάλο έκανε η Ελλάς –είτε από φιλοσόφους, είτε από απλούς ανθρώπους- το έκανε από την πείνα. Ο Έλληνας φαγωμένος γίνεται ένα αποκτηνωμένο ζώο. Η πείνα πρέπει σήμερα να γίνει δίαιτα». Αυτά τη δεκαετία του ’80.

Και σήμερα μαζί με τις οικονομικές υλικές δυσκολίες έχουμε και έναν βομβαρδισμό από απαισιόδοξες πληροφορίες για την γενικότερη κατάσταση του πλανήτη και ειδικότερα της χώρας μας.

Πριν λίγους μήνες βρέθηκα σε ένα αγιορείτικο μοναστήρι και μαζευτήκαμε στο αρχονταρίκι να κεραστούμε για την γιορτή του ηγουμένου της Μονής. Μεταξύ άλλων κυριάρχησαν οι πληροφορίες από το ίντερνετ για τα γενόμενα στον κόσμο, για τα σατανικά σχέδια των μασόνων, των πολιτικών, των οικονομολόγων, του Πάπα, του…, του…, του… Μια μαυρίλα. Δίπλα μου καθόταν ένας γέρος μοναχός ο οποίος άκουγε με προσοχή χωρίς να ταραχθεί, ενώ έβλεπε κανείς στα πρόσωπα των παρευρισκομένων μια κατήφεια, και ψιθύρισε τρεις φορές: «Και που είναι ο Θεός, και που είναι ο Θεός…»

Μαυρίζει η ψυχή μας γιατί δεν έχουμε την ελπίδα μας στην πρόνοια του Θεού.

Δεν είναι θέμα μας εδώ να αναλύσουμε αυτές τις σκοτεινές, για τους πολλούς, αρνητικές εξουσίες και δυνάμεις, που λένε ότι μας έφθασαν σ’ αυτό το σημερινό αδιέξοδο.

Το θέμα μας είναι πως μπορούμε, αν θελήσουμε, να ξεφύγουμε. Να ξεφύγουμε όχι από την υλική δυσκολία αλλά να βρούμε την πραγματική ψυχική δύναμη να σταθούμε στα πόδια μας, δίνοντας ελπίδα και φως στη ζωή μας.

Και το Φως και η Ζωή είναι ο Χριστός. Λεγόμαστε Χριστιανοί χωρίς στην ουσία να ζούμε χριστιανικά. Ο Χριστός έκανε τομή στην ιστορία όχι με την ηθική του διδασκαλία αλλά με τις δυο αλήθειες που μας έδειξε με τη ζωή Του και το κήρυγμά Του. Την Ανάσταση και την Αγάπη.

Με την Ανάστασή Του έδωσε λύση στο μεγαλύτερο αίνιγμα και πρόβλημα του ανθρώπου.

Σήμερα ο πολιτισμός μας είναι χρεωκοπημένος πνευματικά. Θέλει να διώξει από τη ζωή μας τη σκέψη του θανάτου και να μας κάνει να αποφεύγουμε τον πόνο, μιλάμε για τον σωματικό κυρίως πόνο. Η χρήση και κατάχρηση των φαρμάκων είναι σήμερα τρομακτική και όσο τα συνηθίζουμε τα φάρμακα τόσο δεν μας πιάνουν και αυξάνουμε τις δόσεις και ούτω καθ’ εξής. Όλοι μας συνηθίσαμε να ζούμε με τα χαπάκια μας. Χάπια για την υπέρταση, χάπια για την χοληστερίνη, χάπια για το ζάχαρο, χάπια, χάπια, χάπια… Τις περισσότερες φορές για να μην υποβληθούμε σε δίαιτα, σε εγκράτεια, σε στέρηση. Ζούμε περισσότερα χρόνια σήμερα. Ζούμε με φαρμακευτική όμως υποστήριξη, είτε για την σωματική μας υγεία, είτε για τα ψυχολογικά μας. Η κατάθλιψη παίρνει και δίνει.

Όλοι το ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε και ότι σίγουρα στον κόσμο αυτό θα πονάμε όσο κι αν θέλουμε να απωθούμε μέσα στο μυαλό αυτές τις δύο πραγματικότητες.

.......Μάθαμε να καλοπερνάμε στα εύκολα χωρίς ζόρι, και τώρα που ήρθαν τα ζόρια, γιατί την καλοπέραση δεν την κερδίσαμε με τον κόπο μας, η γκρίνια που έρχεται από τις ανασφάλειές μας έχει γίνει σαν επιδημία. Ο ένας βουλιάζει τον άλλον.

Έρχονται μερικοί επισκέπτες στο Άγιον Όρος και ρωτάνε: Σας επηρέασε εδώ η οικονομική κρίση; Τους απαντώ: Βεβαίως. Λένε: Μα πως, μισθούς δεν παίρνετε, συντάξεις δεν έχετε, πως επηρεαστήκατε; Και τους απαντώ: Η γκρίνια σας μας επηρεάζει. Και ευτυχώς πολλοί καταλαβαίνουν και αλλάζουν κουβέντα.

......Μερικοί έρχονται συνειδητά μετανοημένοι για την ως τώρα ζωή τους, ομολογούν τις αμαρτίες τους και προσπαθούν να αγαπήσουν τον Χριστό μας και να νιώσουν την Αγάπη Του. Οι άνθρωποι αυτοί πέφτουν και σηκώνονται και ξαναπέφτουν και ξανασηκώνονται, αλλά δεν ξανααμαρτάνουν με τον ίδιο τρόπο. Οι κακές συνήθειες, οι έξεις, δεν φεύγουν εύκολα, οι πειρασμοί σήμερα πιο έντονοι, αλλά οι άνθρωποι αυτοί μπορεί εξωτερικά να κάνουν αυτά που έκαναν και πιο μπροστά, η καρδιά τους όμως δεν είναι δοσμένη με τον ίδιο τρόπο στην αμαρτία, και γι αυτό έχουν ελπίδα. Μπορούν να χαρούν γιατί αποκτούν μια αγαπητική σχέση με τον Χριστό μας που σηκώνει όλα τα αμαρτήματα του κόσμου, αρκεί να θέλουμε να Του τα φορτώσουμε.

Είναι άλλοι που έρχονται να αναφέρουν τα σφάλματά τους από ηθικό καθήκον και λίγοι απ’ αυτούς έχουν μέσα τους χαρά, παρά την απόθεση των αμαρτιών τους – πολλές φορές προσπαθούν και με λεπτομέρειες να τις εκθέσουν για να καθαριστούν καλύτερα,- αλλά η χαρά λείπει γιατί δεν υπάρχει αγάπη για τον Χριστό. Δεν τους νοιάζει η σχέση με τον Χριστό μας αλλά η θρησκευτική, ψυχολογική τους τακτοποίηση. Αυτό το κάνουν και σε άλλες θρησκείες. Στο Ισλάμ π.χ., αν πλυθείς μετά από μια αμαρτία καθαρίζεσαι, σχέση όμως με τον Θεό έτσι δεν δημιουργείται, είναι απλή τήρηση του νόμου. Αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει με πολλούς από μας τους Χριστιανούς.

Δεν ζούμε. Ζωή υπάρχει μόνο στις σχέσεις. Η ατομική ηθική τακτοποίηση χωρίς αγάπη για τους ανθρώπους, χωρίς τουλάχιστον ανοχή, ο ένας για τον άλλον, δεν οδηγεί πουθενά.

Η έλλειψη πραγματικών ανθρωπίνων σχέσεων ξεραίνει την ψυχή, την αφήνει χωρίς νόημα και αναγκάζεται να τρέχει σήμερα ο άνθρωπος στους ψυχολόγους και στους ψυχιάτρους. Δυστυχώς γίναμε Δύση. Παλαιότερα δεν είχαμε ανάγκη από ψυχολόγους γιατί ο ένας μιλούσε στον άλλον και υπήρχαν σχέσεις. Δεν είχαμε βέβαια και χρήματα για τέτοιες πολυτέλειες.

Και μια παρένθεση που πονάει.
Δυστυχώς σήμερα το ρόλο του ψυχολόγου προσπαθούν να παίξουν κάποιοι πνευματικοί, χωρίς την απαραίτητη γνώση και κατάρτιση και τα αποτελέσματα οικτρά.
Έρχονται άλλοι στο Άγιον Όρος για να βρουν προφήτες, μελλοντολόγους και τρέχα γύρευε. Τα βλέπουν οι ταλαίπωροι στις τηλεοράσεις και το ιντερνέτ και έρχονται να τα επιβεβαιώσουν από πρώτο χέρι, και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης με την τρομοκρατία που δέχονται. Εκμεταλλεύονται ακόμη και τα λόγια και τα γραπτά του συγχωρεμένου, του Γέροντα Παΐσιου.

Ο γέροντας, όπως τον γνωρίσαμε, ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ειρήνη, αγάπη και καλοσύνη. Πήγαινες κοντά του και γαλήνευε η ψυχή σου, σου ‘δινε ελπίδα, χαρά για ζωή. Σήμερα μοιράζονται εκατοντάδες φωτοτυπίες από ένα χειρόγραφό του για τον αντίχριστο και το 666, λες κι αυτό είναι το κύριο μήνυμα του γέροντα.

Είχε αγωνία για τα τεκτενόμενα. Του μετέφρασε κάποιος ένα φυλλάδιο από τα πολλά προτεσταντικά που κυκλοφορούσαν στα εγγλέζικα στην Αμερική και το πήρε στα ζεστά. Όλα αυτά είχαν ήδη ατονήσει τότε στην Αμερική και του το είπαμε, γιατί τα είχαμε διαβάσει αρκετά χρόνια πριν κυκλοφορήσει το φυλλάδιό του. Αλλά εκείνος επέμενε… ήταν και Καραμανλής. Του είχε μηνύσει και ο Γέροντας Πορφύριος να μην συνεχίσει να ασχολείται μ’ αυτά. Τα μελλοντολογικά είναι μια θρησκευτική φλυαρία που φέρνουν ταραχή και αδιαφορία για την σωτηρία της ψυχής.

Έρχονται κι άλλες στραπατσαρισμένες ψυχές γεμάτοι ενοχές, απελπισμένοι για την σωτηρία τους.

Δυστυχώς ο εγωισμός μας που ζητά πάντα την δικαίωση, δεν επιτρέπει να χαλάει η εικόνα του εαυτού μας με τις ηθικές παραβάσεις που κάνουμε. Μη υπάρχοντας μετάνοια, δηλαδή διάθεση να αποκατασταθεί η σχέση μας με το Θεό όπου υπάρχει ταπείνωση και ελπίδα, Θεός ο Σώζων, προσπαθούμε μόνοι μας να τακτοποιηθούμε συνειδησιακά χωρίς να σηκώνομε τα χέρια μας προς τα πάνω, γιατί θεωρούμε εαυτούς ανάξιους λόγω της αμαρτωλότητός μας. Βουλιάζομε συνεχώς σε μια ενοχική κατάσταση που πολλοί στο τέλος θέλουμε να διώξουμε το Θεό από τη ζωή μας γιατί, όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι «αν βγάλεις το Θεό, όλα επιτρέπονται».

Κι είναι και άλλοι που ψάχνουν για τα μεγάλα ονόματα, για τους αγίους, για να στηριχθούν, και αυτά όχι μόνο στο Άγιον Όρος. Τις περισσότερες φορές αυτά τα μεγάλα ονόματα ειδωλοποιούνται, και Χριστός και είδωλα δεν συμβιβάζονται.

Νομίζω ότι η Δύση έχει ελαφρυντικά που προσπαθεί να αποχριστιανικοποιηθεί. Εκεί επικράτησε η αίρεση και ταυτίστηκε η σκληρή ηθικολογία που κούρασε τόσους αιώνες τους ανθρώπους και θέλουν να απαλλαγούν απ’ αυτό το φορτίο της θρησκείας που δεν ζωοποιεί.

Τους μιμούνται βέβαια και πολλοί δικοί μας άρχοντες, κυρίως από κόμπλεξ, αλλά και γιατί δεν γεύτηκαν την Ορθοδοξία.

Μεγάλη πλάνη στην εκκλησία μας επικράτησε κατά τον καιρό της τουρκοκρατίας. Μεταφράστηκαν δυτικά κείμενα για την πνευματική δήθεν κατάρτιση του Γένους μας, με τα περί ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης. Έκανες μια αμαρτία, θα κάνεις μια ενάρετη πράξη για να ικανοποιηθεί η θιγείσα Δικαιοσύνη του Θεού. Αλίμονο αν ο Θεός ήταν μπακάλης. Και βρίσκεται ο άνθρωπος σε συνεχές άγχος για να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με τον Θεό. Αμαρτάνουμε, το συνειδητοποιούμε, ζητούμε συγχώρεση από τον Θεό που γνωρίζει τα πάντα και αν είναι κάτι σημαντικό, δια της Εξομολογήσεως ζητούμε την άφεση της εκκλησίας. Όχι γιατί πράξαμε μια προσωπική αμαρτία, αλλά γιατί αμαρτάνοντας πληγώνουμε το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Αν κάτσουμε να ψειρίζουμε τα καθημερινά, τότε στην προσπάθεια της τακτοποίησής τους χάνουμε το τραίνο, η ζωή προχωράει. Η Εκκλησία μας σε κάθε ακολουθία και κυρίως στη Θεία Λειτουργία προσεύχεται για την άφεση και συγχώρεση των αμαρτιών πάντων των ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών και λαμβάνουμε την άφεση όταν αισθανόμαστε μέλη της εκκλησίας μας και δεν αγωνιζόμαστε μόνο για την ατομική μας τακτοποίηση. Έχουμε την αλήθεια ανόθευτη αλλά δεν την βιώνουμε. Το πολίτευμα του Χριστιανού εν ουρανοίς υπάρχει.

Εμείς προσπαθούμε και απαιτούμε από τους άλλους να χτιστεί ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος. Αυτό δεν γίνεται. Το Ευαγγέλιο λέει: «εν τω κόσμω θλίψιν έχετε, αλλ’ εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

.......Όταν χαλαρώσουμε από τις ενοχές μας μπορούμε, ως βάλσαμο, να δεχθούμε στην ψυχή τον λόγο του Θεού που μας τρέφει. Δεν τρέφεται ο άνθρωπος μόνο με ψωμί, αλλά και με τα ζωοποιά λόγια του Θεού. «Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος αλλ’ εν παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού»

Πόσο θα θελα

Αδερφέ μου

να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα 

και απλά!!! 

Πόσο θα θελα να φτιάξουμε

ποιήματα ... για να σμύξουμε

τον κόσμο !! 

Τον κόσμο των Ψυχών .... 

γιατί τις Ψυχές τις έχουμε

παραμερίσει ...

τι θα ήθελε αδερφέ μου η δική σου ΨΥΧΗ?

Γιατί την εγκλωβίζεις λοιπόν

σε κάτι που δε θέλει ... 

Ή μπορεί και να το θέλει ...

αλλά αδερφέ μου 

να έχεις τα κότσια να το εκφράσεις...

μέσα από ποιήματα...

έλα να πάρουμε την πένα

και να χαράξουμε 

τα ΘΕΛΩ μας πάνω ΣΕ ΠΕΤΡΑ!

Πόσο θα θελα αδερφέ μου να καθόμαστε ο ένας

δίπλα στον άλλον ...

να μην υπήρχε απόσταση ... 

Ανάμεσα Μας ...

Ξέρεις καμιά αφορά η απόσταση αυτή 

ΓΕΦΥΡΩΝΕΤΑΙ 

ΠΩΣ? 

ξέρεις πως αδερφέ μου ... 

ήσυχα, ήσυχα και απλά. ...

Χωρίς πολλά λόγια

ίσως μια αγκαλιά,

ίσως ένα γέλιο από ΚΑΡΔΙΑΣ

ίσως ένα ΔΑΚΡΥ ΨΥΧΗΣ

είναι αυτά τα απλά 

που θα γεφυρώσουν

τις όποιες αποστάσεις...

Δεν είναι δύσκολο ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

είναι απλό ... 

Μπορείς να το κάνεις?

Μπορείς να το ζητήσεις,

από όποιον θέλεις, επιθυμείς

και θα δεις δε χρειάζονται λόγια,

απλά ήσυχα ήσυχα

θα μιλήσουν οι ΨΥΧΕΣ

και οι ΚΑΡΔΙΕΣ!

Ένα αστέρι

Αυτό το αστέρι ήθελα δώρο να

σου φέρω...

Απόψε που έχω τα γενέθλια μου!!

Αυτό το αστέρι να φωτίζει πάντα

το δρόμο μου...

Ένα ΑΣΤΕΡΙ δώρο ΚΑΡΔΙΑΣ

γιατί ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ....

ΝΑ ΜΕ ΧΑΙΡΟΜΑΙ!!!

αυτό για την όμορφη πατρίδα που με γέννησε

Κι αυτό για την ημέρα ετούτη

Μονό το "α" και το "χ"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάδυαρισα

Λευκό Χαρτί μιας Γυναίκας Τριαντάφυλλο

Λευκό Χαρτί μιας Γυναίκας Τριαντάφυλλο

σε δύο ημέρες μπαίνει ένας νέος μήνας.

Ο δικός μου Νοέμβρης !

Ανεξίτηλο μελάνι Καρδιάς

έχει στάξει εδώ και κάμποσα χρόνια

έχει μετρήσει μα πάνω απ όλα

έχει κρατήσει πολλές

στιγμές από αυτό τον μήνα!

Γιορτές, χαρές, πρόσωπα,

μέσα από φοιτητικά σπίτια...

Γιορτές, χαρές, πρόσωπα,

μέσα από επιστροφές

στη δική μου Γη, 

με γιορτές, εκπλήξεις, χαρές, πρόσωπα

μέσα από νέα ξεκινήματα...

Ανέμελες φάσεις . Γνωριμίες

παρέες για άλλους και

για όσους Συναισθάνονται

το Γέλιο, το Δάκρυ, τη Χαρά, τη Στιγμή

ενώνονται με λέξεις πιο

Βαθιές, Ρίζες που ξεκινούν από την Καρδιά

και διακλαδώνονται στους ώμους! μαζί με Γέλιο και Δάκρυ

Γιορτές, χαρές, πρόσωπα

από μια άλλη εποχή γεμάτη

έρωτες, λουλούδια, χαρές,πάθη, πόθους!!

που άλλοτε μέθυσαν από αρώματα

γυναικείου τριαντάφυλλου

και άλλοτε μάτωσαν βαθιά γιατί

το έκοψαν .

Κόβοντας έτσι και το Άρωμα του.

Όταν κόβεις ένα τριαντάφυλλο το καταδικάζεις

σε ένα αργό θάνατο... 

όμως ξέρει να Επιβιώνει!!

Επιβίωσε!

Γιορτές, χαρές,πρόσωπα

που τελικά άλλαξαν γιατί

βαρέθηκαν, κουράστηκαν, πιέστηκαν να βλέπουν

ένα τριαντάφυλλο συνεχώς να ματώνει..

ένα τριαντάφυλλο

που πάντα θα είναι το Δικό Τους τριαντάφυλλο

γιατί Εκείνοι το είχαν στο Δικό τους Κήπο!

Εκείνοι το κράτησαν, το φρόντισαν!

πάντα με τη συγκατάθεση του Τριαντάφυλλου..

πάντα με την άγάπη του ίδιου, πάντα

με τη σκέψη του ίδιου πάντα

με το βλέμμα το καθάριο

του ίδιου,

πάντα με το χέρι του ίδιου

πάντα με τη Καρδιά του ίδιου

πάντα με κάτι πιο βαθύ

ΤΗΝ ΨΥΧΗ του ίδιου.

γιορτές , χαρές, λύπες, πρόσωπα ...

μέσα από άλλες επιστροφές ξανά

στη γη που τη γέννησε...

Τότε η επιστροφή εκείνη έγινε πια

για συναισθηματικούς λόγους!

αποκαλύπτοντας τώρα μετά από 3 χρόνια

ότι έγινε γιατί της έλειπαν 

τα πρόσωπα, τα γέλια και οι χαρές

τελικά... βίωσε κάτι άλλο

μαζί με τα προβλήματα που μπήκαν 

στο στίβο της ζωής της!

Είναι αυτές οι στροφές του δρόμου

που αν δε τις πάρεις σωστά σε πετάνε

εκτός ... 

γιορτές, Γέλια, εκπλήξεις, πρόσωπα, χαρές...

πολλά κλικ φωτοστιγμών .. που χάθηκαν

αλλά τουλάχιστον τα έχουν εκείνοι

για να θυμούνται ... 

αν κάποτε ξεχάσουν ..

απλά να θυμούνται ... 

ότι τα τριαντάφυλλα όσο και να τα

κόβεις ... και χάνουν το άρωμά τους

απλά δυναμώνουν τα αγκάθια τους

για τον επόμενο που θα τα κόψει...

Γυναίκα Τριαντάφυλλο

που πλήγωσε και πληγώθηκε..

συνήθως ό,τι Αγαπάμε πιο πολύ

το πληγώνουμε!

οι πληγές εν καιρώ

κλείνουν ...

θα κλείσουν .. 

θα ανοίγουν όταν

ανεπάισθητα το χέρι

θα θέλει να τις ξύσει, 

μα θα κλείσουν οριστικά

όταν τα Κενά θα καλυφτούν

ξανά από τα ίδια χέρια που

το πληγωσαν.

Μιλώντας πάντα από Καρδιάς

δεν επιρρίπτω καμια ευθύνη σε Κανέναν

παρα μόνο πορεύομαι

με ότι ΑΓΑΠΗΣΑ με οτι ΑΓΑΠΗΘΗΚΑ

με ότι ΠΟΝΕΣΑ με ότι έκανα

άλλους να ΠΟΝΕΣΟΥΝ

αλλά πάνω από όλα με ΑΓΑΠΗ

για ότι Αγγιξα, για ότι Λάτρεψα, για ότι

ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΑ, για ότι ΠΟΘΗΣΑ

για ότι ΚΡΑΤΗΣΑ για ότι 

ΜΕΘΥΣΑ, για ότι ΘΕΟΠΟΙΗΣΑ, για ότι

ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΑ

για ότι ΔΑΚΡΥΣΑ, για ότι ΑΓΚΑΛΙΑΣΑ

για ότι ΓΕΛΑΣΑ, για οτι ΧΑΡΗΚΑ

για ότι έβγαλα ΡΙΖΕΣ

για ότι εβγαλα ΑΓΚΑΘΙΑ

για ότι ΧΑΡΙΣΑ, για ότι

ΜΥΡΙΣΑ για ότι ΠΙΣΤΕΨΑ

για ότι ΟΥΡΛΙΑΞΑ

για ότι ΦΙΛΙΣΑ

για ότι ΜΑΤΩΣΑ

για ότι ΕΚΛΑΨΑ,

για ότι ΕΘΑΨΑ, 

και για όλα εκείνα που

θα ζήσω ΓΙΑ ΟΣΟ 

θα υπάρχουν ΑΚΟΜΑ ΚΗΠΟΙ

να μου προσφέρουν ΧΩΜΑ , ΧΡΩΜΑ

ΧΩΡΟ να αναβλίζω 

ΑΡΩΜΑΤΑ 

για όσο θα υπάρχουν ακόμα ΧΑΡΤΙΑ

για να ΓΡΑΦΩ για όσα ΘΕΛΩ

να ΚΡΑΤΗΣΩ ΓΥΡΩ ΜΟΥ

πάντα με τη ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ

όσων ΘΕΛΟΥΝ ... 

όσων ΜΕΤΑΝΙΩΣΟΥΝ

όσων ΑΠΛΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΝΤΑΙ

την ΨΥΧΗ Μου!

Για αυτό ΛΕΥΚΟ ΧΑΡΤΙ
ΧΑΡΙΖΩ για Να Γράψουμε
ΞΑΝΑ 
ότι από τα ΠΑΡΑΠΑΝΩ 
θέλουμε να ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ .. 
ΕΓΩ ΚΡΑΤΩ τις ΣΤΙΓΜΕΣ
τις ΔΥΝΑΤΕΣ ... και είναι ΠΟΛΛΕΣ
ΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΑΣ ΜΑΤΩΝΕΙΣ...
Μη Φοβάσαι ... το ΑΙΜΑ βγαίνει
από Την Καρδιά ..
και ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΩΜΑ 
ΣΤΑ ΠΕΤΑΛΑ
ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Τα Χρώματα μιας Κυριακής

Αυτό για τη σκέψη που έκανα το πρωί,
για το μήνυμα που έμεινε στα πρόχειρα
και για όλα εκείνα που επακολούθησαν

Εμένα με άγγιξε γλυκά αυτή η συνάντηση...
πήρα Δύναμη για όσα πρέπει
να ΑΝΤΕΞΩ
Ενέσεις Ευφορίας
για όλες εκείνες τις ΦΟΡΕΣ που
παρεκτραπήκαμε ...

Γιατί θέλω να με έχεις στην Καρδιά Σου
ως κάτι όμορφο ... γλυκό ...
ως κάτι που μοιράστηκε τις πιο όμορφες στιγμές
χρόνων ...

Ως εκείνο το άτομο που κάποτε σου έδωσε
το ΓΕΛΙΟ του
το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του
το ΔΑΚΡΥ του
τη ΧΑΡΑ του
την ΑΓΚΑΛΙΑ του
την ΨΥΧΗ του
τον ΩΜΟ του
δεν το έκανε/κάνει γιατί το ζήτησε κάποιος, το ΕΚΑΝΕ/ΚΑΝΕΙ
γιατί το ΕΝΙΩΘΕ/ΝΙΩΘΕΙ από τα ΒΑΘΗ της ΚΑΡΔΙΑΣ του

και που ΕΜΑΘΕ από

το ΓΕΛΙΟ σου
το ΧΑΜΟΓΕΛΟ σου
το ΔΑΚΡΥ σου
τη ΧΑΡΑ σου
την ΑΓΚΑΛΙΑ σου
την ΨΥΧΗ σου
τον ΩΜΟ σου
ότι όταν ΣΥΝΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ η ΖΩΗ περνάει πιο ΟΜΟΡΦΑ
πιο ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ, πιο ΛΑΜΠΕΡΑ πιο ΑΝΩΔΥΝΑ ...

Δεν ζητώ καμία θέση στη ΖΩΗ κανενός...
Ήταν και είναι Τιμή μου που κάποτε με είχαν στις ζωές τους
και αφού μπήκα έστω και ΜΙΑ ΦΟΡΑ στη ΖΩΗ τους
αυτό αρκεί .... αρκεί να δουν και να εκτιμήσουν
γιατί με κράτησαν εκείνοι σε αυτή τη θέση ....


Δεν Μιλώ για Έρωτα , αν και το τραγούδι
γι αυτό μιλάει ...

Μιλάω για την Επαφή των Ανθρώπων ...
Για τη Ματιά εκείνη που ξέρει
να βλέπει στην Ψυχή

Αυτή είναι η αλήθεια μου!
Άκου τη σκέψη μου ...
Άκου...
Άκου τα κομμάτια της Ψυχής
πόσο θόρυβο κάνουν
κάτι σαν μαγνήτες που τρέχουν
να ελκύσουν τα άλλα κομμάτια
μιας άλλης Ψυχής

ενώνονται για όσο ...
και μετά πάλι σκορπίζονται
και ακούς τα θραύσματα
να κάνουν πιο πολύ θόρυβο
από κάθε άλλη φορά....


- Θα τα πούμε ...?!
- .......

"αυτή είναι η αλήθεια μου....και υπάρχει μόνο γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου...
θέλω να σου φωνάξω δυνατά....άκου τα λόγια μου...είναι φωνές που σκίζουν τη σιωπή σου.... (τη σιωπή ΜΟΥ, τη σιωπή ΜΑΣ)
άκου τη σκέψη μου και την ελάχιστή μου αναπνοή...άκου τον ήχο μου που σε τυλίγει...
και ύστερα αφήνεται να υπάρχει για να τον ακούς....ΕΣΥ....."

έλλειψη αγάπης

Όλα όσα είναι άρρωστα μέσα στους ανθρώπους εμφανίζονται εξαιτίας της έλλειψης αγάπης..
Όλα όσα είναι λανθασμένα στον άνθρωπο, συνδέονται κάπου με την αγάπη... δεν είναι σε θέση να αγαπήσει ή δεν είναι σε θέση να πάρει αγάπη ή δεν είναι σε θέση να μοιραστεί την οντότητα του..
Αυτό είναι δυστυχία...
Αυτό προκαλεί όλα τα είδη των συμπλεγμάτων μέσα του...
Αυτές οι πληγές μπορούν να βγουν στην επιφάνεια με πολλούς τρόπους...
Μπορούν να γίνουν σωματικές αρρώστιες, μπορούν να γίνουν νοητικές αρρώστιες, κατά βάθος όμως, οι άνθρωποι υποφέρουν από έλλειψη αγάπης...

Επίλογος

Γράφοντας χωρις το "σ"
μπορώ να μιλάω μέχρι να κουραστώ
για το δικό μου, για μένα

γι αυτό που έχω...
γι αυτό που μου ανήκει...
Μπορώ ακόμα να γράφω γι αυτόν
γι αυτούς
και για τους άλλους.
Αλλά χωρίς "σ"
δεν μπορώ να μιλάω για σας
για σένα,
για το δικό σας.
Δεν μπορώ να μιλάω για το δικό τους

για το δικό σου
ούτε για το δικό μας.

Ετσι μου συμβαίνει..
Μερικές φορές χάνω το "σ"..
και δε μπορώ πια να σου μιλάω,
να σε σκέφτομαι, να σε αγαπάω, να σου λέω.
Χωρίς "σ" εγώ μένω αλλά εσύ εξαφανίζεσαι...
Και χωρίς να μπορώ να σε ονομάσω,
πως θα μπορούσα να σε απολαύσω;
όπως στην ιστορία... Αν εσύ δεν υπάρχεις
καταδικάζομαι να βλέπω τη χειρότερη εικόνα μου
να αντανακλάται αιώνια
στον ίδιο
ακριβώς ίδιο
ανόητο καθρέφτη.

Χορχε Μπουκάι - Jorge Bucay

Quiero - Jorge Bucay

Δεν θα φύγω ... θα με(ί)νω εδώ...

Κλάψε, Φώναξε, Ούρλιαξε αμά θες..
Δεν θα Φύγω... θα με(ί)νω.... εδώ...
Φανέρωσε όλα εκείνα που χρόνια μέσα στη Ψυχή σου κουβαλάς.
Δεν θα Φύγω.. θα με(ί)νω εδώ...
Πες μου όλα εκείνα που σε πόνεσαν, σε πλήγωσαν, σε (ξέ)σκισαν Ψυχή μου.
Δεν θα φύγω ... θα με(ί)νω εδώ...
Φώναξε Μου, Δεν θα φοβηθώ... Σε νιώθω απεναντίας...
Κι αυτό είναι ίσως που σε "τρελαίνει" .. Θυμάμαι .... Θυμάσαι?
Δεν θα Φύγω... θα με(ί)νω εδώ...
Θέλεις να βρίσεις ... ακόμα μια φορά... θέλεις να κατηγορήσεις κάτι, κάποιον ή κάποιους..
Δεν θα Φύγω... θα με(ί)νω εδώ... να σε ακούσω...

Κοίτα με στα μάτια και για μια φορά .. πες όλα εκείνα που δεν λες ακόμα
και στον ίδιο σου τον εαυτό...
Δεν θα Φύγω.. θα με(ί)νω εδώ...
Βρίσε, Φώναξε, Ούρλιαξε, Σπάσε,
Δεν θα Φύγω... θα με(ί)νω εδώ...
Αν θέλεις μετά άνοιξε τη πόρτα και σήκω Φύγε ..
Εγώ δεν θα Φύγω.. θα μέ(ί)νω εδώ ... να σε περιμένω να γυρίσεις...
Να σου δώσω μια Μεγάλη Αγκαλιά .. να σε καλωσορίσω Ξανά...
Ένα χαμόγελο γεμάτο αισιοδοξία ...
Δεν θα Φύγω... θα μένω εδώ .. να μετρώ τις ώρες που
θα περάσουν μέχρι να έρθεις ....
Δεν θα Φύγω θα μείνω εδώ μέχρι πια τα μάτια σου μου πουν
Σήκω και Φύγε Άδικα περιμένεις....

Μέχρι τότε Εγώ θα μένω εδώ....
να προσπαθώ με το δικό μου "άχαρο" μερικές φορές τρόπο
να σου δείχνω ότι είμαι εδώ...

Αναγγένηση από τις στάχτες

Πόνος ....
Θλίψη....
Καρδιά...
Γέλιο...
Δάκρυ....
Βάλε λίγη πρέζα από όλα αυτά...
Βάλε και τη Σιωπή της Ψυχής
Ανακάτεψέ τα!
Θα κάνω το Δάκρυ, Γέλιο!
Τον Πόνο, Χαρά!
Τη Λύπη, Αμέτρητες Χαρούμενες Αγκαλιές!

Χα!
Είδες θα μπορούσε το μείγμα να είχε γίνει μπαρούτι
και να μύριζε!
Όμως θα το μετατρέψω σε ευωδία Αναγέννησης
θετικών σκέψεων και Αγάπης προς όλους
εκείνους που θα ήθελαν να με ξανα δουν
γελαστή, χαμογελαστή , χαρούμενη!

Δεν θα ήθελες ποτέ να κλαίμε, άλλωστε
ήσουν ένας Άνθρωπος πάντα με το πείραγμα σου,
να θέλεις να κάνεις τους γύρω σου να γελούν,
πόσες φάρσες, αστεία έκανες στη ζωή σου!
Χαίρομαι που τα παιδιά σου, και εμείς έχουμε
πάρει το μάθημα που μας έδινες!
Κι εμένα μου αρέσει, να τα βλέπω όλα
μέσα από το Γέλιο, μέσα από τη Χαρά..
Θέλω τους γύρω μου να τους κάνω να γελούν!
Κάποτε το έκανα πιο συχνά, γιατί το τελευταίο
καιρό το είχα χάσει, μάλλον με είχα χάσει σε
δύσκολα , δυσνόητα μονοπάτια του μυαλού..
Τώρα θα προσπαθήσω να αλλάξω πλώρη!
Ναι στο Γέλιο, στη φάρσα-και στα αστεία-
στην εξιστόρηση αστείων γεγονότων της ζωής μας!
Προχτές προσπαθούσα να θυμηθώ πια ήταν η τελευταία κουβέντα μας
πριν το νοσοκομείο ... και θυμήθηκα ..
Ήταν κάπου μετά τη Πρωτοχρονιά, μια μέρα
που με είχες δει, έτυχε να με δεις στις μαύρες μου...
Και μου είχες πει ... "εσένα κάτι σε απασχολεί ...
αλλά αν ήσουν ερωτευμένη θα ήσουν αλλιώς!
Δεν είσαι καλά? Δεν θέλω να στεναχωριέσαι ότι
κι αν είναι θα περάσει...!!! Μόνο υγεία και προσπάθησε να Γελάς!"
Ήξερες να δίνεις κουράγιο, να περνάς το μήνυμα
σου, και να σκας ένα χαμόγελο και ένα κλείσιμο στο μάτι
μετά το τέλος της φράσης σου που το νοσταλγώ!

Λοιπόν, με ακούς από εκεί πάνω... ?
Οι άνθρωποι δύσκολα καταλαβαίνουν πότε
να κρύψεις το δάκρυ, τον πόνο πίσω από
το Γέλιο και τη Χαρά, κάποτε το είχα καταφέρει..
Καιρός πάλι να τα καταφέρω... γιατί μέσα
από τις στάχτες -του δικού πόνου προς εσένα- θα
ξανα γεννηθώ!
Και θα χαρείς από εκεί ψηλά!
Καλό σου μεσημέρι, άγγελε της δική μας οικογένειας!!!

κατάθεση ψυχής προς την ανάβαση

Είναι ετούτες οι ημέρες..η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών..
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός εκρίθη και καταδικάστηκε να
πάρει όλες τις αμαρτίες και να τις κουβαλήσει, στο δικό Του
Σταυρό και στη δική του Ανάβαση προς το Γολγοθά.
Κι εμείς εδώ καθημερινά, μέρα με τη μέρα, χρόνια με τα χρόνια
κουβαλάμε ο καθένας το δικό του Σταυρό... και πορευόμαστε
προς την Ανάβαση μας.. κουραζόμαστε με όσα έχουμε
συσσωρεύσει στις πλάτες μας, αναστενάζουμε, πέφτουμε,
σηκωνόμαστε, συνεχίζουμε, ξανά πέφτουμε και πάει λέγοντας.
Όλες οι δοκιμασίες μας, μας κάνουν μερικές φορές να πεισμώνουμε
να μη το βάζουμε κάτω. Κι εκείνη η πιο σημαντική δοκιμασία, μέσα από
όλα αυτά είναι η εσωτερική μας ανακάλυψη, τα υπαρξιακά μας θέματα..
που άλλοτε είναι σοβαρά κι άλλοτε λιγότερο σοβαρά.
Όταν όμως έχουμε αγάπη γύρω μας, όταν δίνουμε αγάπη γύρω μας,
όλα μπορούμε να τα αντέξουμε.
Μερικές φορές αισθάνομαι ότι τα συναισθήματά μου, για κάποιους λόγους
άλλοτε μεγεθύνονται κι άλλοτε συρρικνώνονται απίστευτα γρήγορα.
Λες και κάποιος μου κάνει μετάγγιση συναισθημάτων.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σε εσένα ένα μεγάλο Σε αγαπώ... κι ένα μεγάλο Ευχαριστώ... που υπάρχεις
δίπλα μου, που με κάνεις ευτυχισμένη που έχουμε αυτό τον αδερφικό δεσμό..
Ναι σε νιώθω το μεγάλο αδερφό μου όπως ένιωσα και με άλλους ανθρώπους...
το ίδιο συναίσθημα, που θέλησα να νιώσω έτσι γιατί μου το ενέπνευσαν αυτό το
συναίσθημα.
Ειλικρινά δεν ξέρω πόση δύναμη έχουμε μέσα μας και πόσα μπορούμε να αντέξουμε εμείς οι άνθρωποι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε όση δύναμη μας έχει δώσει Εκείνος.
Ξέρει τι μας δίνει, το θέμα είναι να μπορέσουμε να (δια)χειριστούμε σωστά και να μη ρίχνουμε το βάρος μόνο μπροστά ή μόνο πίσω. Να το μοιράζουμε για να ισορροπεί στις πλάτες μας.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μου αρέσει στη ζωή μου να μοιράζομαι, όταν πια νιώθω εμπιστοσύνη σιγουριά και ασφάλεια
με τους γύρω μου. Είναι λίγοι ελάχιστοι εκείνοι που με έχουν κάνει να αισθανθώ έτσι.
Μπορεί στην αρχή να ήθελα να μοιραστώ με όλους όσα υπάρχουν καλά τυλιγμένα μέσα στο πέπλο
μου (μέσα στο ρόδι της ζωής μου), αλλά είδα ποιοι ήταν εκείνοι που τα καλά κρυμμένα μυστικά τα σκόρπισαν στον αέρα, τα έκαναν χίλιαδες μικρές ανάσες δικές μου.. το ένιωθα... ότι κάποτε είχε γίνει κατ' αυτόν τον τρόπο.
Και όταν κάποια στιγμή βεβαιώθηκα πικράθηκα πολύ... όχι επειδή κάποιοι με σκόρπισαν στον αέρα
αλλά επειδή εγώ δεν είχα κρίνει σωστά .. όμως συγχώρεσα τη στάση τους.

Θέλω να μοιράζομαι με τους άλλους, να γίνομαι στήριγμα, να δώσω το χέρι μου, την αγκαλιά μου
το δάκρυ μου, το γέλιο μου, μα πάνω απ' όλα την καρδιά και την αγάπη μου στους άλλους..
Καμιά φορά τα μυστικά μας όταν αποκαλύπτονται ίσως δε περιμένουμε ότι υπάρχει και κάποιος
άλλος άνθρωπος που έχει νιώσει έτσι, έχει βιώσει ίσως τις ίδιες καταστάσεις και τότε μάλλον τρομάζουμε. Γιατί δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε τον άνθρωπο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται
γυμνός χωρίς καμια μάσκα, χωρίς κανένα προσωπείο πάνω του. Δεν ξέρουμε τι πονάει περισσότερο,
η γύμνια του άλλου ή δική μας γύμνια που καθρεφτίζεται στη ψυχή και στη ζωή του?

Εβδομάδα παθών και καλούμαστε για ακόμα μια φορά Μαζί Του να σηκώσουμε το βάρος του Σταυρού να νιώσουμε την πορεία προς στη Σταύρωση. Το χειρότερο δεν είναι η τοποθέτηση των καρφιών, αλλά ο πόνος όταν τα καρφιά αφαιρούνται που οι πληγές μένουν ανοιχτές.. και αιμορραγούν... μόλις τις κοιτάξεις ξανά μόλις αντιληφθείς ότι αυτό που νιώθεις αισθάνεσαι είναι ακόμα ένα κομμάτι πόνου, ένα κομμάτι αγάπης που κάποιος, κάτι προσπάθησε να αφαιρέσει από τη ζωή σου. Αυτό πονάει περισσότερο όλα τα άλλα τα αντέχεις...

Μπορεί και πάλι να παρερμηνευτεί όλο αυτό ... γιατί έχω μάθει να μιλάω και να εκφράζομαι περίεργα αλλά ένα πράγμα δεν μετανιώνω ότι κάποια στιγμή πορευτήκαμε μαζί μέσα από τα βιώματά μας. Δεν είναι τυχαίο ότι μας έσμιξε ο δρόμος και καταφέραμε να μοιραστούμε πολλά πράγματα από τις ζωές μας. Ακόμα και τα ανείπωτα τα είπαμε και κλάψαμε και γελάσαμε, και αγκαλιαστήκαμε και πορευτήκαμε ... Προσπαθώ να βρω εκείνες τις λέξεις που να προσδιορίσουν τι νιώθω και τι είσαι για μένα, πρώτη φορά δε βρίσκω τίποτα... ίσως να σου πω την αλήθεια δεν θέλω να το ντύσω με τόσο έντονα λόγια... ξέρεις και ξέρω τι σημαίνουμε στις ζωές μας. Άλλωστε δε μπορείς να περιγράψεις τα όσα κάποιοι άνθρωποι πέρασαν μέσα σε λίγες γραμμές.... αυτά όλα είναι καταγεγραμμένα στη μνήμη μας, στα όσα ζήσαμε και ελπίζω ότι θα ζήσουμε κι άλλα. Ναι δεν την έχω χάσει την ελπίδα μου, όχι κάτι καίει ακόμα μέσα μου, δεν πρόδωσα και δε προδόθηκα και ότι πληγές κι αν έχουμε τώρα θα κλείσουν. θα είμαστε καλά το εύχομαι το προσεύχομαι...
Ξέρεις τι με τρομάζει περισσότερο ότι με νιώθεις με αισθάνεσαι τι μπορεί να περνάω όπως κι εγώ για σένα και βυθίζομαι ακόμα πιο πολύ [πάντα με ένιωθες, πάντα σε ένιωθα, πάντα τα λόγια μας ήταν καλοπροαίρετα και ντυμένα με νοιάξιμο και αγάπη]... κι εδώ είναι το λάθος μας... Φοβόμαστε να απλώσουμε ξανά το χέρι.

Η ιστορια μιας κουπας

Είμαι περίεργος ή μάλλον καλύτερα ιδιαίτερος άνθρωπος αγαπητό μου ιστολόγιο. Το έχεις καταλάβει κι εσύ που δέχεσαι τις πιο περίεργες, τις πιο δύσκολες, τις πιο δύστροπες αλλά  και τις πιο ευχάριστες περιγραφές από τη ζωή μου.

Μου αρέσει όταν «παθιάζομαι» και δένομαι με ανθρώπους, με πράγματα, με αντικείμενα, και βάζω σε όλα τόσο συναίσθημα, που μερικές φορές δεν θα έπρεπε, αλλά αυτή είμαι, έτσι έμαθα, να δένομαι και να πορεύομαι, έτσι εξακολουθώ να πράττω. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα.. όλα έχουν θέση στη ζωή μας.

Μου αρέσει όταν κάτι του παρόντος χρόνου, με έναν περίεργο τρόπο, με πηγαίνει σε στιγμές που έχω ζήσει στο παρελθόν, και που έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μου, γιατί μπορεί να είχε δημιουργηθεί μια στιγμή γεμάτη από συναισθήματα, που χαράχτηκε μέσα στο περίεργο μυαλό μας, που ανακαλώντας την μνήμη, επανέρχονται όλες αυτές οι στιγμές.

Θα σου πω λοιπόν μια ιστορία.

Πριν πολλά χρόνια, ενώ ήμουν φοιτήτρια, είχα αποκτήσει ένα περίεργο «κόλλημα», δέσιμο με διάφορα αντικείμενα που μου άρεσε να κάνω συλλογή. Έτσι λοιπόν, μου άρεσε πάρα πολύ να συλλέγω κούπες για να πίνω τον καφέ μου. Δεν θυμάμαι ακριβώς αν αυτή τη συνήθεια την είχα κολλήσει από την συγκάτοικό μου τότε ή την αποκτήσαμε και οι δυο μας τις περιόδους που δίναμε εξεταστική. Κάθε φορά που τελειώναμε την εξεταστική μας περίοδο, πηγαίναμε και αγοράζαμε μια κούπα. Μια κούπα που την είχαμε δει και μας άρεσε. Είχα συλλέξει στα 4 χρόνια αρκετές κούπες, ακόμα και τώρα δλδ το έχω αυτό το κόλλημα . Όταν δω μια κούπα να μου αρέσει θα πάω να την αγοράσω. Κάποτε λοιπόν στα γενέθλια μου μια αγαπημένη φίλη μου, μου είχε κάνει δώρο ένα σετ από μια κούπα, ένα μπολ για κορνφλέικς και ένα πιάτο. Είχε πολύ ωραία χρώματα απέξω κίτρινο με πράσινο λαδί και καρπούς ελιάς. Ουσιαστικά έδειχνε ένα σπίτι ψηλά στο λόφο, με δεντράκια  δεξιά και αριστερά, έλα πράσινο λιβάδι, αλλά και ένα κίτρινο προφανώς χωράφι με στάχια ήθελε ο δημιουργός να αποτυπώσει. Της άρεσε όταν ερχόταν σπίτι μου, να πίνει τον καφέ της σε εκείνη την κούπα…. Κάποτε λοιπόν στην τελευταία εξεταστική λίγο πριν την αποχώρηση μας από το μέρος που σπουδάζαμε, είχαμε μαζευτεί αρκετές κοπέλες στο σπίτι μου, για να κάτσουμε να διαβάσουμε τα μαθήματα της τελευταίας εξεταστικής και ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή εκείνη. Γεμάτη γέλια, αναμνήσεις που ως συνήθως όταν μαζευόμασταν όλες μαζί πάντα καταφέρναμε να το ρίχνουμε στο κουτσομπολιό.  Δεν θυμάμαι πως είχε ξεκινήσει η κουβέντα αλλά είχαμε πιάσει το θέμα με τις κούπες μου. Και η αγαπημένη μου φίλη ήθελε να της χαρίσω μια κούπα μου, εκείνη που η ίδια μου είχε κάνει δώρο. Είχαμε λογοφέρει έντονα. Θυμάμαι ότι πρέπει να ήταν ο πρώτος μας τσακωμός αυτός, για μια ασήμαντη αφορμή. Αλλά για μένα πολύ σημαντική. Πρώτον, ήταν δώρο και πόσο μάλλον από την ίδια. Δεύτερον, είχα δεθεί με το αντικείμενο αυτό. Τρίτον, δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να γίνει ένας τόσο έντονος καβγάς για μια κούπα. Της είχα πει αν ήθελε να της χάριζα ότι άλλο ήθελε όχι τη συγκεκριμένη. Μετά το επεισόδιο, είχα κλειστεί στο δωμάτιο μου γιατί δεν ήθελα να το συζητήσω. Και ξέρεις γιατί…. Είναι σαν να χαρίζεις σε κάποιον που αγαπάς ένα αντικείμενο, ή ακόμα και κάτι από τη ζωή σου, και μετά του το παίρνεις πίσω… Είναι σαν να ακυρώνεις αμέσως την ίδια την πράξη σου και επίσης τα συναισθήματα που δημιούργησες στον άλλον με αυτή σου την κίνηση.  Και θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ έμεινα κλεισμένη στο δωμάτιο μου. Την επόμενη μέρα γυρνώντας το μεσημέρι νομίζω από τη δουλειά, ή από τη σχολή, μπαίνω στο σπίτι, και βλέπω παντού post it που είχε αφήσει η φίλη μου, ότι και καλά την είχε πάρει, ότι δεν θα τη βρω, και όσο πλησίαζα και μάζευα τα σημειώματα για το καθένα σημείωμα δάκρυζα, μέχρι που βρήκα το τελευταίο στο ντουλάπι που μου έλεγε ότι δεν θα μπορούσε να την πάρει και είναι κρυμμένη μέσα στο ντουλάπι. Δεν θυμάμαι αν ποτέ της το έχω πει αυτό το σκηνικό, αλλά έκλαιγα σα μικρό παιδί, γιατί δεν έκανε πράξη, αυτό που ισχυριζόταν με τόσο μένος το προηγούμενο απόγευμα, του καβγά. Γιατί το θεωρούσα ως «κακή» τύχη, για τη σχέση μου –όχι με την κούπα- αλλά αν την έσπαγε, θα ήταν σαν να έσπαγε τα συναισθήματά μου για εκείνη. Θα μου πεις τόσο πολύ από μια κούπα? Απλά είναι σα να χαρίσω σε κάποιον που έχει ανάγκη την καρδιά μου, γιατί τη χρειάστηκε γιατί η δική του ήταν αδύναμη, και μετά από λίγο, να του πω φέρε μου τη πίσω, την θέλω εγώ…. Έχω αμέσως ακυρώσει την αγάπη, τον σεβασμό, την εκτίμηση, τη σχέση μου με αυτόν τον άνθρωπο που του έδωσα τη δική μου καρδιά, για να ζήσει. Κάπως έτσι, δεν ξέρω αν το νιώθετε τι ακριβώς θέλω να πω….

Ήθελα να σας εξιστορήσω την ιστορία της κούπας για να καταλήξω στο παρόν. Αυτή η κούπα ιδιαίτερα μετά τον έντονο καβγά έγινε ακόμα περισσότερο η αγαπημένη μου. Δεν ξέρω γιατί (μάλλον ξέρω τώρα πια). Στο πέρασμα των χρόνων, όταν άλλαζα σπίτια και πόλεις, αυτή η συγκεκριμένη κούπα πάντα ταξίδευε μαζί μου. Πάντα την πρόσεχα σαν κόρη οφθαλμού, μέχρι που κάποια στιγμή ενώ την έπλενε η μητέρα μου της ξέφυγε και χτυπήθηκε στο νεροχύτη της κουζίνας και σε ένα σημείο στα χείλη της κούπας, ξέφτισε η πορσελάνη. Τότε θυμάμαι ήταν ο δεύτερος έντονος καβγάς που έκανα για την κούπα.. Που ανθρώπινο είναι θα μου πεις να σου γλιστρήσει και να σπάσει ένα πιάτο ή ένα ποτήρι κατά τη διάρκεια του πλυσίματος.

Σε αυτήν την κούπα λοιπόν, έπινα τον καφέ μου το Σαββατοκύριακο και πάντα όταν την πιάνω στα χέρια μου για να πιω καφέ, πάντα θυμάμαι την έντονη ιστορία της. Όχι με νοσταλγία ούτε με κακή διάθεση, αλλά με μία γλύκα και ένα περίεργο χαμόγελο, κρεμασμένο στο πρόσωπο μου. Δεν την αποχωρίζομαι ποτέ.

Τώρα αυτό μπορεί να μην είναι και καλό, γιατί συσσωρεύω αντικείμενα που είναι παλιά, πάνε σχεδόν 10 χρόνια από την απόκτησή της, και μένω θα μου πεις προσκολλημένη στο παρελθόν, αλλά όταν το παρελθόν και τα αντικείμενα του παρελθόντος έχουν μεγάλη για μένα συναισθηματική αξία, τα κρατάω… γιατί δεν είναι τόσο η φάση του καβγά που έχει στιγματίσει την κούπα του καφέ όσο το ότι είναι δώρο από καρδιάς από μια φίλη.

Και ίσως να βγαίνει και ένα άλλο συμπέρασμα από όλο αυτό. Το συμπέρασμα από τη μια για τη στάση της φίλης προς την κούπα, ότι ήθελε να μου δείξει ότι είναι ένα άψυχο αντικείμενο και ότι αν μου έσπαγε δεν θα νοιαζόμουν τόσο, ότι στη ζωή δεν πρέπει να τα παίρνω και να τα μετράω τόσο πολύ με το συναίσθημα τα πράγματα και τις καταστάσεις. Και από την άλλη η δική μου στάση και ότι δεν πρέπει να παθιάζομαι τόσο πολύ. Γιατί πολύ απλά αυτό έχει κόστος, συναισθηματικό και ότι τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να το βλέπουμε σα δεδομένο. Αυτό που  είναι κατά τη δική μου άποψη, πάντα, δεδομένο είναι τα συναισθήματα μου. Το τι νιώθουμε για τους άλλους και πως μας κάνουν οι άλλοι να αισθανόμαστε όταν είναι δίπλα μας.

Με την ιστορία δεν αναμουχλεύω τίποτα. Το παρελθόν είναι εκεί για να μας θυμίζει τις αξίες της ζωής μας. Τι έχουμε εκτιμήσει και τι όχι. Τι έχουμε κρατήσει και τι έχουμε αφήσει να περάσει στο χρονοντούλαπο.. Τι έχουμε νιώσει και πως αυτό που έχουμε νιώσει έχει μικρύνει ή έχει μεγαλώσει μέσα μας.

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ τόσο δυνατά συναισθήματα από αντικείμενα που σας έχουν χαρίσει… ή ακόμα και από στιγμές – φάσεις της ζωής σας που σας έχουν στιγματίσει… είναι αναρίθμητες και φυσικά δεν θα καταγραφούν ποτέ… με τον γραπτό λόγο.

Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις

"Όταν γελάς κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός"
"Όταν κλαις κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός"
"Όταν ανοίγεσαι στον άλλο κινδυνεύεις να μπλεχτείς"
"Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου κινδυνεύεις να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό"
"Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου μπροστά στους άλλους κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς αφελής"
"Όταν αγαπάς κινδυνεύεις να μην στο ανταποδώσουν"
"Όταν ζεις κινδυνεύεις να πεθάνεις"
"Όταν ελπίζεις κινδυνεύεις ν'απογοητευτείς κι όταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις ν'αποτύχεις"

Ναι, αλλά πρέπει να ρισκάρεις γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε.
Ο άνθρωπος που δε ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν είναι τίποτε και δε γίνεται τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη όμως δε μπορεί να μάθει και να νιώσει και ν'αλλάξει και ν'αναπτυχθεί και να αγαπήσει και να ζήσει. Δεμένος με τις βεβαιότητες του, είναι ένας σκλάβος. Έχει παραιτηθεί από την ελευθερία του. Μόνο ο ανθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος.

-Λεο Μπουσκάλια-
"Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις"

1+3 = 13

Σήμερα γιορτάζω, Σήμερα γιορτάζουμε!!!

Τότε ήταν Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 1999, ένα λεοφωρείο,
ένα καράβι, ένας προορισμός και δυο ψυχές με τις οποίες
δέθηκα!!

Δεν είναι παρά μόνο μια ημερομηνία που όσοι
έχουν μάθει να δίνουν τα πάντα για το όνομα
μιας λέξης που ονομάζεται Φιλία απλά σιωπηλά
κρατάνε και κλείνουν τις στιγμές σε ημερομηνίες


Οι φίλοι είναι ο καθρέπτης της ψυχής σου...
Βρίσκεις δηλαδή στον άλλον "θρύμματα" ,
αλήθειες, ψείγματα που κι εσύ έχεις
ή ακόμα και αν δεν τα έχεις ανακαλύψει
σου βγαίνουν στην πορεία... στο πέρασμα
του χρόνου.... μέσα στην ψυχή σου..

Η φιλία είναι όλα όσα όλοι έχουν γράψει...

Για μένα είναι όλα εκείνα που έχουν γραφτεί
μα πάνω από όλα, όλα εκείνα που σε κάνει
ο άλλος να  (συν)-αισθάνεσαι όταν βρίσκεται
δίπλα σου.... και δεν θα αρκεστώ ποτέ
στο λίγο.... πάντα έδινα το πολύ ...
μέσα στις χαρές αλλά και μέσα στις μπόρες...

Κάποιες φορές μπορεί να πλήγωσα, άλλωστε
ένα τριαντάφυλλο δεν μπορεί να ξεχάσει την ιδιότητα
των "αγκαθιών" του και όταν πας με κάποιο τρόπο
να αγκαλιάσεις το διπλανό λουλούδι του κήπου, την ώρα
που το φυσάει ο άνεμος και το στέλνει προς τα εκεί...
έχει τη λαχτάρα να σφήξει τον άλλον στην αγκαλιά του
και δε σκέφτεται τα αγκαθάκια του...

Κάποιες άλλες πάλι φορές μπορεί να με πληγώσατε...
Μα είναι 13 χρόνια πάντα θα υπάρχουν προστριβές
πάντα θα υπάρχουν "κακές" στιγμές ...
που ο ένας πληγώνει τον άλλον.


Δεν ξέρω αν πρέπει να αναφέρω πολλά...
μάλλον όχι ...

Φέτος η τελετή θα είναι σεμνή...
Άλλωστε δεν έχω να προσφέρω τίποτα
λιγότερο και τίποτα περισσότερο
από ότι μέχρι τώρα πρόσφερα και προσφέρω
στις σχέσεις μου.... στη σχέση μας

ΑΓΑΠΗ, ΨΥΧΗ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ,

ΑΡΩΜΑ ΕΝΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ,

ΤΗ ΣΙΩΠΗ .... , ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ,

ΤΟ ΔΑΚΡΥ, Ο ΩΜΟΣ, ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ,

Η ΑΓΚΑΛΙΑ,  ΤΟ "ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ,

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ",  ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΌΛΑ

ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΣΑΣ!

Θα είμαι για όσο εσείς ακόμα με θέλετε
ΔΙΠΛΑ σας, ΚΟΝΤΑ σας, όχι μόνο
για να σας συμβουλεύω αλλά για να

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΙΩΠΕΣ

ΜΑΣ ....

Κάποτε
είχα γράψει ότι η Φιλία μου και η Αγάπη μου είναι

σπόρος που συνεχίζει να ανθίζει ... έτσι είναι!!!

Θα πω μόνο ευχαριστώ, για τα όσα έχω ζήσει ...
και για όσα θέλουμε όλοι μαζί να ζήσουμε
....από εδώ και πέρα...

Οι ψυχές

Δεν έχεις ξεχάσει Ψυχή μου
Δεν έχεις ησυχάσει
Και κάθε βράδυ
τέτοια ώρα
Τρέχεις σε δρόμους
από χώμα στρωμένους
Σκοντάφτεις
πέφτεις
σηκώνεσαι
πονάς
Συνεχίζεις
Πέφτεις
Σηκώνεσαι
Η καρδιά σταματά
το σώμα νεκρώνει
μα εσύ Συνεχίζεις
Ο δρόμος δεν είναι
στρωμένος με ροδοπέταλα
το ξέρεις χρόνια...
Κλείσε τα μάτια
και μη Φοβάσαι
είμαι και πάλι εδώ
να σε οδηγήσω
από το Σκοτάδι
στο Φως!!!

Προχωράμε μαζί..
Καλό σου Βράδυ
Ψυχή μου!

Πίσω από τον τοίχο

 Βλέπω πίσω από τον τοίχο

Θα ήθελα πολύ να τον διαπεράσω

Μα, σιωπώ βίαια ... όχι γιατί δεν θέλω, απλά

γιατί δεν μπορώ... δεν μου επιτρέπεται

να μιλήσω, και το σέβομαι, το εκτιμώ

Κατά βάθος , την προστασία αναζητάμε

από τα συναισθήματα μας και από τις σκέψεις μας...

Θα είμαι εδώ να δώσω ελπίδα μέσα από

τις πέτρες του τοίχου

που υψώνεται ....

Και στην συνέχεια θα ρθει η εξιλέωση και η αγκαλιά

όσων μας έλειψαν από δίπλα μας.