το κλείσιμο του "καπηλειού"

Και ήρθε ο καιρός ...
Ο πόνος να σταματήσει να χτυπά...
Οι αποφάσεις έχουν παρθεί εδώ και μήνες.
Για πολύ μεγάλο διάστημα ο πόνος κατοίκησε εντός των πυλών μου
Πόνος, δάκρυ, θλίψη για κάτι που νόμιζα ότι είχα φταίξει εξ ολοκλήρου.
Μερίδιο ευθύνης έχουν πάντα και οι δύο πλευρές.
Δεν ξέρω αν στην απέναντι πλευρά στοίχισε τόσο πολύ, όλο αυτό, αλλά σε μένα ναι.
Και ποτέ από τότε δεν υπήρξα ίδια κι ας έχουν περάσει 3 χρόνια.

Ξέρεις τι είναι να πονάς τόσο καιρό μόνος σου...χωρίς να έχεις να μοιραστείς τον πόνο ετούτο με κανέναν?

Ξέρεις τι είναι να παθαίνεις κρίσεις πανικού για κάτι που σου πέρασαν οι άλλοι με τι στάση τους ότι ξέρεις φταις?

Φταίω ναι και ξέρω μέχρι πιο σημείο.
Απλά είχα κάνει το λάθος να το πάρω όλο αυτό πάνω μου.

Τελείωσε όμως .... όσο κι αν πίστευα ότι κάποια στιγμή, θα γινόταν κάτι και θα άλλαζε το σκηνικό.

Στωικά περίμενα την αλλαγή... μέχρι που σταμάτησα να περιμένω εδώ και ένα χρόνο.... και αφήνοντας πίσω όλα εκείνα, που με πλήγωσαν και με καθάριο βλέμμα εντός μου αυτές τις μέρες αποφάσισα να κόψω όλους τους γόρδιους δεσμούς με το παρελθόν μιας κι εκείνο τους είχε κόψει από τότε μαζί μου.

Τελικά η αλλαγή ήρθε από μένα... απλά σταματάς να ελπίζεις για κάτι που ξέρεις και δεν θέλεις απλά να το παραδεχθείς ότι έχει τελειώσει.

Πως ένιωσα όταν το έκανα?
Στην αρχή μούδιασμα...
μετά ξανά κοίταξα μια μια τις κινήσεις που είχα κάνει.
Έκλαψα, έτσι για το αποχαιρετιστήριο.

"Το καπηλειό" που κάποτε μάζευε τόσο οικείο κόσμο, απλά σταματά να προσφέρει και να ελπίζει ότι θα μαζέψει πάλι τον κόσμο εκείνο. Τους γνωστούς - τελικά άγνωστους- θαμώνες του.

μάλλον να σου πω την αλήθεια, από την αρχή ήξερε με τι θαμώνες είχε να κάνει αλλά όταν κάτι το νοιάζεσαι και το αγαπάς εθελοτυφλείς σε όλα εκείνα που ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι ότι κάποια στιγμή θα συμβούν.


Τελειώνοντας θα ήθελα απλά λόγω του ότι το καπηλειό μου τραβά τα ρολά και βάζει λουκέτο σε αυτούς τους θαμώνες που εκείνοι πρώτοι το απέρριψαν, να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα τόσα χρόνια "πίστης",  "αφοσίωσης" για εκείνους απλά ήταν ένα σκαλοπάτι να φτάσουν κάπου (ξέρουν που έφτασαν και τι θυσίασαν για να φτάσουν και τι μέσα χρησιμοποίησαν ) ... κι εγώ  κάπου έφτασα η αλήθεια είναι , έφτασα στο να πιστέψω ότι τίποτα και κανένας δεν θα αναλώσει τόσο χρόνο μαζί σου χωρίς να φύγουν και να  μην σε αλλοιώσουν.

οι ανθρώπινες σχέσεις έτσι είναι έχουν κάποιο κόστος....

Ένα ευχαριστώ απλό και λιτό...

Υ.γ. το παρελθόν μπαίνει κ μένει στο χρονοντούλαπο... βιρα τις αγκυρες για νεους προορισμους.

Ηφαιστειογενές πέτρωμα είναι η καρδιά μας....

Λάβα που καίει τα συναισθήματά μας
Κι εμείς όταν οι συνθήκες το απαιτούν
δημιουργούμε μικρές εκρήξεις...
Έκρηξη αγάπης , γέλιου , χαράς, δάκρυ....
Πόνου, Θλίψης , Έρωτα....
Η κάθε στιγμή πυροδοτεί το πέτρωμα της καρδιάς μας
και καίμε το μέσα κόσμο μας....

Αγάπη , Έρωτας ....
Λαβωματιά και μετά ....
Ένωση κορμιών ....
Δύο σώματα δύο καρδιές και
χιλιάδες σεισμικές δονήσεις
από την λάβα του Έρωτα
να καίει και να αναβλύζει μυρωδιές...
Γιασεμιά, γαρδένιες, τριαντάφυλλα...
Έντονες μυρωδιές σε μια εποχή που όλα
ήταν σε χειμερία νάρκη...χειμώνας...
τότε ξυπνούν οι πιο μεγάλοι πόθοι...
Πόθος το κορμί που αναζητά το άλλο του μισό...
Πόθος η ένωση των ματιών
Πόθος η ένωση των χειλιών
Πόθος η ένωση των χεριών
Πόθος η ένωση των κορμιών
Πόθος και Έρωτας
Λάβα ο Έρωτας που χύνεται μέσα μας

Storm

Καταιγίδα οι σκέψεις 

Φωτίζουν κεραυνοβολώντας το μέσα κόσμο

Οι λέξεις τρέχουν ανάκατες πέρα δώθε

Οι μορφές ενώνονται και μετά χωρίζουν

Χορός μεταμφιεσμένων

Σπινθήρες συναισθημάτων 

Αγκαλιάς – γέλιου – έρωτα – αγάπης – χωρισμού

Μείνε … 

Φύγε…

Έλα …

Αγάπη … 

Τρέλα …

Ψέμα ...

Αλήθεια ….

Φώς στο σκοτάδι ο ηλεκτρισμός της αφής

Αστραπή = Έρωτας

Κεραυνός = Λαβωματιά

Μπουμπουνητά = Πυροτεχνήματα

Έκσταση = Ένωση

Ένωση Αστραπής Κεραυνού = Έλξη 

Έλξη = Εγκεφαλική - Σωματική

Βιολί = Η κατακόκκινη κραυγή του Φύγε μέσα από τα σφικτά δόντια που φωνάζουν Μείνε

Χωρίς Τίτλο έτσι απλά....

Ξέρω τι συμβαίνει..

Μας μεγαλώνουν τα προβλήματα, μας απομακρύνουν από κάθε επαφή.

Τώρα πια ξέρω, έμαθα, και συνεχίζω να μαθαίνω.

Μα, ένα πράγμα που δεν έχω ξεχάσει είναι ότι μπορεί κάποιοι, επαφή με τους γύρω μας,

να μην έχουμε.. μα την νιώθουμε… με τη σκέψη μας, με τα όνειρά μας.

Με τις προσευχές μας. Όχι μόνο τώρα αλλά από πάντα.

Ξέρεις πάντα έκανα όνειρα όσο κι αν οι καταστάσεις κάποτε με έφθειραν, με μιζέριασαν.

Επαφή πάντα είχα και θα έχω μέσα στα όνειρά μου, που κάποτε φάνηκαν «λίγα» στα μάτια σου. Δεν σε αδικώ, άλλη εποχή τότε. Χαμένη σε άλλη διάσταση πραγματικά .

Δεν έχουμε πια επαφή.

Κάναμε τις επιλογές μας. 

Εγώ στα όνειρά μου, κι εσύ απομακρύνθηκες από την πραγματικότητά μας.

Άραγε σε στηρίζουν, όσοι επέλεξες να είναι δίπλα σου? 

Ή σε αφήνουν μέσα στη πολύβουη οχλαγωγία μιας πόρτας που κλείνει πίσω τους?

Ξέρω ένα πράγμα, ότι όταν κάτι σε έχει πονέσει πολύ, το διαγράφεις και είναι οριστικό.

Μάταια προσπαθώ να επικοινωνήσω ξανά.

Πόσο μου λείπεις! 

Πόσο θα ήθελα να επιμείνω, να έρθω εκεί δίπλα σου και να σου πω: 

«Όλα θα πάνε καλά; Δύναμη! Κουράγιο» 

Πραγματικά από τα βάθη της καρδιάς μου, θα ήθελα να ήμουν εκεί δίπλα σου.

Μπορεί να μη θέλεις πια, είναι δικαίωμα σου.

Κι εμένα δικαίωμα μου είναι να σου φωνάζω: 

«Μαζί πάμε ξανά… Αναπνοές και μην

Ξεσπάς στον εαυτό σου. Είμαι σίγουρη ότι το κάνεις και αυτό. Μα άκου με! Είσαι

Ένας άνθρωπος που με τρόπο που ξέρεις μόνο εσύ, είσαι αυτό που είσαι και γι αυτό όλοι σε Αγαπάμε και σε Εκτιμάμαι.

Βάζω και τον εαυτό μου μέσα γιατί δεν έπαψα να Εκτιμώ, να Αγαπώ, να Σέβομαι

Τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκα, έκλαψα, γέλασα, πόνεσα, νοιάστηκα και πίστεψα στο ότι θα είναι δίπλα μου.

Θέλω να προσέχεις .

Θέλω όσο κι αν κάποια στιγμή διαβάσεις αυτές τις γραμμές, να τις πιστέψεις.

Σε νοιάζομαι ρε γαμώτο σου είχα πει κάποτε και αυτό δεν αλλάζει.

Όσο κι αν εσύ δεν απαντάς όσο κι αν τρως τα  νύχια για να μην απαντήσεις

Εγώ εδώ θα είμαι και θα περιμένω μια απάντηση.

Σε αγαπώ , να προσέχεις!!!!»

Στον αγαπημένο μου φίλο, Cookie

Του τελευταίους έξι μήνες έχω αποκτήσει ένα τετράποδο φίλο!
Είναι απίστευτος σαν σκύλος και τον λατρεύω !
Με έχει συγκινήσει πολλές φορές.
Χτες του έκανα στείρωση.
Και μόνο που τον είδα να ναρκώνεται λύγισα!
Όπως θα λύγιζα και λυγίζω και για τους συγγενείς και φίλους μου.
Έφυγα από το ιατρείο, και όλη την υπολοιπη ώρα μέχρι να με πάρει
ο κτηνίατρος τηλέφωνο, ήμουν στο δικό μου κόσμο.
Έκανα δυο φορές το σπίτι, έπαιξα με τα ανήψια μου.
Τίποτα !
Το μυαλό μου εκεί.
Κολλλημένο.
Μετά από μιαμιση ώρα περιπου με πήρε τηλέφωνο ο κτηνίατρος.
Όλα πήγαν καλα.
Μόλις είχε ξυπνήσει!
Ανακουφίστηκα!
Με ρώτησε πότε θέλω να τον πάρω το βράδυ ή το πρωί.
Ούτε συζήτηση αν και σκεφτόμουν το πρωί να του έλεγα να τον έπερνα το επόμενο πρωί, το βράδυ.
Πήγα και τον πήρα σοκαρίστηκα που ήταν ακόμα υπό την επίρροια της νάρκωσης, πονούσε κιόλας.
Τον έφερα σπίτι, θυμήθηκα όταν τον πρωτο πήρα , και τον έφερα στο σπίτι.
Σαν μωρό τότε σαν μωρό και τώρα!
Τα μάτια μου έτρεχαν !
Άρχισα να νιώθω τύψεις.
Ήταν τόσο ήρεμος!
Απεναντίας σα σκυλί είναι πολύ ζωηρός.
Όλη τη βραδυά την πέρασα στο προσκεφάλι του!
Το χάιδευα, με έγλυφε, μέχρι τις 4 περίπου ήμουν ξύπνια μετά έγειρα στον καναπέ.
Ανέβηκε και έκατσε δίπλα μου.
Αφού με ξύπνησε, σηκώθηκα για το κρεββάτι μου.
Μετά από λίγο τον αισθάνθηκα δίπλα μου.
Ήρθε έβαλε τη μουσούδα του δίπλα μου να με κοιτάει.
Σήμερα αφού ξυπνήσαμε στις 10.30 επανήλθε στους ρυθμούς του!
Σιγά σιγά ... τη μια κοιμόταν την άλλη ήθελε παιχνίδι, τον έβγαλα στο κήπο.
Φοβάμαι να τον πάω μακρυά μιας και η τομή είναι ανοιχτή.
Θα πάρουμε αντιβίωση και θα είμαστε σε λίγες μέρες μια χαρά.
Ο γιατρός μου είπε να τον βγάζω βόλτα έξω...αλλά θα το κάνω δειλά δειλά από αύριο.
Σε λατρεύω αγαπημένε μου φίλε!!!
Παιδι μου ολότελα !!!
Ο τρόπος που ώρες ώρες με κοιτάει είναι λες και μαντεύει τι έχω στο κεφάλι μου!
όταν είμαι θυμωμένη με κάτι το καταλαβαίνει.
επίσης όταν θυμωνω μαζί του γιατί θα έχει κάνει καμιά αταξία, τον βλέπεις και αμέσως κοιτάει κάτω.
Ομως η επίστευτη και ανιδιοτελής αγάπη του με έχει σκλαβώσει, λιώνω στο βλέμμα του.
Στο χάδι του, αν και σα σκυλί δεν είναι και πολύ χαδιάρης αλλά όταν το ζητάει το παίρνει και με το παραπάνω..
Αγκαλιές και φιλιά!

Αδέσποτες ζωές

Αδέσποτη ζητιανιά
το χάδι,
το γέλιο,
η αγκαλιά
το δάκρυ,
η βόλτα όλη δική μας!
Σουλατσάροντας δρόμους και δρομάκια
αδέσποτα γυρεύουμε
να καλύψουμε τις ανάγκες μας
για επικοινωνία
για σχέση
Αδέσποτη ζωή
κερνάμε πίνουμε από το ίδιο
ποτήρι όλοι μας!
Το ποτήρι της Ψυχής !!!
Ζητιανεύουμε
τον Έρωτα
τη Φιλία
τις Σχέσεις
τον Ανθρωπο!!!

Πάντα και πάντοτε
αυτό που κάνουμε στο τέλος
να κλέβουμε με όποιο κόστος συνεπάγεται αυτό!!!

Καλή μας ζωή!

Την Αληθεια Να Πω ♟♞♥ Φίλιππος Πλιάτσικας

Δεν χρειάζεται να ρθεις είσαι πάντα εδώ..
Μέσα μου κατοικείς, Μέσα μου υπάρχεις Εσύ!
Όσο μακρυά κι αν ταξιδέψουν οι Ψυχές
τόσο κοντά τους ενώνει η Αγάπη!
Αγάπαμε , Αγαπάμε Αγάπα!
Μόνο έτσι προχωράμε...
Για όλα εκείνα λοιπόν που αφήσαμε πίσω
και όσα ντύσαμε με Αγάπη!
Όλοι νιώθουμε να αγαπάμε
να το δείχνουμε, να το πέρνουμε πίσω
να το ξαναδίνουμε με περισσότερο πάθος
Συλλέγω Στιγμές και πορεύομαι
Συλλέγω ανάσες και ζω...
Συλλέγω αγγίγματα ψυχής και αναστένομαι!!
Ας αγαπήσουμε Εαυτόν και όλα τα υπόλοιπα
έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις!

οι λέξεις

Οι λέξεις είναι οι δερμάτινες περιπτύξεις του μυαλού.
Λέει ο Σταύρος Σταυρόπουλος.
Ναι!
Οι λέξεις ντύνουν με ευκολία αυτό που πιστεύει
η καρδιά...
Μερικές φορές ντύνουν τόσο δύσκολα μια εικόνα, είτε από δέος
είτε από ελλειπή επίθετα ...
άλλες φορές, αχ άλλες φορές οι λέξεις γίνονται καρφιά..
Που ψάχνουν να καρφώσουν , να ματώσουν τις καρδιές των ανθρώπων.
Τότε οι λέξεις παίρνουν τη μορφή αυτού που υπάρχει στο μυαλό.
Φθόνος, ζήλια, μνησικακία...
Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται στον πραγματικός του εαυτό.
Το Εγωιστικό Εαυτό που θέλει να ικανοποιήσει
είτε τη σάρκα του, είτε την τέρψη της καρδιάς που
έχει φθονήσει τον απέναντί του.
Ποτε μην πιστέψεις το "για πάντα" ή το "μέχρι τα βαθιά γεράματα"
παγιδευμένες λέξεις .... σου μαγεύουν τα αφτιά....
σου μαγεύουν τα συναισθήματα και πλανάσαι σε έναν κόσμο
που τίποτα δεν είναι αληθινό...
Γιατί οι αληθινές λέξεις , χαράζονται μέσα μας...
βγαίνουν και ντύνουν το κόσμο μας
ντύνουν το κόσμο των γύρω μας με αγάπη...
δεν πνίγουν κανέναν και κανένας δεν ασφυκτιά...
Απλά κάποιες φορές μάλλον αυτό
που γίνεται είναι να θέλουμε να πάρουμε πράγματα
από τους γύρω μας και μετά να τους αφήσουμε
να στραγγίζουν μέσα σε δερμάτινες λέξεις...
που μυρίζουν σάρκα, που μυρίζουν υποσχέσεις.
Με θυμώνουν οι άνθρωποι αυτοί...
Με εξοργίζουν και είναι πολλοί που το κάνουν αυτό..
οχι ευχαριστώ δεν θα πάρω επιλέγω
την μοναξιά μου...
καλύτερα με το δικό μου εαυτο να τα βρω παρά
με ανθρώπους που αρέσκονται στο να πληγώνουν
τους άλλους.
Σαδισμός...
Αν αγαπάς πες το.
Αν εκτιμάς πες το.
βαρεθηκα!
Δεκαετίες μου μικρές τσαλακωμένες ψευδαισθήσεις ...
σας καίω μια μια μέσα από τις αναμνήσεις
καλήνυχτα!

Υ.Γ. ο κοσμος πονάει στα σημεία..
Υ.γ. το κείμενο είχε γραφτεί καιρό και έμενε στα πρόχειρα.
Υ.γ. συμπέρασμα μην εμπιστεύεσαι κανέναν...ακόμα και τον εαυτό σου, κι αυτός θα σε προδώσει
στο πέρασμα του χρόνου
Υ.γ. μπορεί κάποιοι να ενοχληθούν, με τις λέξεις μου, απλά να μη με διαβάζουν.

κρίση .........?

Τα χρόνια περάσαν οι άνθρωποι άλλαξαν
οι συνήθειες επίσης
Έρωτες απόκαμμαν
Αγκαλιές έμειναν μισές
Οι άνθρωποι ωρίμασαν
οι καταστάσεις τους έκαναν ξένους
τηλέφωνα σωπάσαν
Αλλάξαν οι καιροί Μαρία
Άλλος φεύγει
άλλος έφυγε
άλλος παντρεύτηκε
Είναι ωραίες οι αλλαγές
όμως να η κρίση μας έκανε ξένους
Ξε-Χάσαμε το ηχόχρωμα των φωνών
Φωνάζει άραγε κανείς ?
Ακούει άραγε κανείς?
Χαίρεται πραγματικά κανείς?
Λυπάται κανείς?
Ξε-Χάσαμε τα συναισθήματά μας
Φταίει η κρίση...
Κρίση συναισθημάτων...
Άλλος έχασε τη δουλειά του
δεν έχει να θρέψει την οικογένεια του
άλλος ψάχνει ...για κάτι νέο, ή μήπως δεν ψάχνει..
Φεύγει ο κόσμος Μαρία πάει στα ξένα...
Οι μουσικές σωπάσαν..
Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις χαμένους
στις σκέψεις τους μικρούς και μεγάλους...
Γερόντια μπαίνουν στο αστικό ... άλλοι με
μπαστουνάκια άλλοι τρεκλύζοντας και τραβόντας το κορμί τους
μια τσάντα με φάρμακα να πάρουν ουρά στους παχυλούς καναπέδες
των ιατρείων για να τους γράψουν φάρμακα...
Γιατι την υγεία τους δεν την έχουν..
κι αυτοί που την έχουν κινδυνεύουν να τη χάσουν
Στρες άγχος θλίψη Πανικός για το τι μέλλει γενέσθαι παρακάτω...
Γιατρέ να πάρω αγχολιτικά? δεν είμαι καλά....
Γιατί τι έχετε? με θλίβει η κατάσταση της οικομονίας
με θλίβει η κατάσταση των γύρων μου
άλλοι αρρωσταίνουν άλλοι φεύγουν άλλοι χάνονται
άλλοι καμουφλάρουν την κατάστασή τους και
διασκεδάζουν...
Γιατρέ , ο κόσμος δεν είναι καλα....
Τρέχει πανικόβλητος άλλος να προλάβει ΔΕΗ ΟΤΕ άλλος
να τρέχει να πάρει νούμερο στην ουρά της τράπεζας
να δει αν μπήκε η σύνταξη, να δει αν πήρε τη δόση ..
Για μια δόση ζούμε όλοι γιατρέ!!
Δόση ευτυχίας, δόση αγάπης, δόση αγκαλιάς
δόση έρωτα, δόση αλληλεγγύης, δόση φιλίας, δόση , δόση, δόση...
κι εσύ λες είσαι καλά? Μα πως?
Αφού προχτες έλεγες γιατί να έχεις την δουλειά σου εσύ?
Μήπως είσαι δακτυλοδικτούμενος ? μήπως πρέπει να παραιτηθείς?
Μήπως να γίνεις σαν τους άλλους ... να ξεκινήσεις να ψάχνεις κι εσύ
για δουλειά?
τι έχεις δουλειά και?
εδώ ο κόσμος καίγεται Μαρία
κι εσύ θέλεις έρωτες? μιλάνε την εποχή της κρίσης για έρωτες?
Βλεπεις στο δρόμο, ανέμελα πρόσωπα κι αυτά είναι των μικρών παιδιών
που συνεχώς ζητούν... ζητούν να τους βάλεις καλό βαθμό ...
ζητούν να πάνε εκδρομή, ζητούν να πάνε σινεμά, ζητούν
να πάνε για καφέ..ζητούν να πάρουν παγωτό...ζητούν...
ζητούν νέα ρούχα, ζητούν , ζητούν, ζητούν...
Αυτό που δεν ζητούν είναι Ευτυχία, Αγάπη
Κι εσύ μου θέλεις ήλιο...μα, ο καιρός κρύωσε Μαρία
και μαζί του τα συναισθήματα του κόσμου
βλέπεις που καιρός για συναισθηματισμούς εν όψει κρίσης....
Κρίση συναισθημάτων...
αυτό πάθαμε
ξεχάσαμε
χαλάσαμε
αλλάξαμε
κρίναμε λάθος
αγαπήσαμε λίγο
μισήσαμε πολύ
ζηλέψαμε ακόμα πιο πολύ
ερωτευθήκαμε λάθος στιγμή
πονέσαμε
λυπηθήκαμε
προδώσαμε
απορρίψαμε
χάσαμε την υγειά μας
χάσαμε τον ύπνο μας
μιλήσαμε λίγο
σιωπήσαμε
ακουσαμε
πολεμήσαμε
χασαμε και νικηθήκαμε
από τα συναισθήματα μας
γιατι η κρίση ήρθε πρώτα εκεί...
και μετά στην τσέπη μας...

Α-ορατα

Προσπαθεί να κλείσει πληγές

Χέρια α-(ορατά) αγκαλιάζουν

Προσπαθούν να τη ζεστάνουν

Ξανά…

Τριαντάφυλλο

νεκρό που για τόσο λίγο αισθάνθηκε να λιώνει

ο πάγος από τα πέταλα του...και να χτυπά 

το κόκκινο μέσα του...

-γιατί κάποια πράγματα δεν νεκρώνουν τόσο εύκολα..

Να απλώσει τα χέρια ή θα πληγωθεί?

Θάνατος vs Ζωή

Απόψε κάτι μέσα μου τρέμει ...

σπαρταράει... φοβάται....

το ένιωσα αυτό χτες ....

στο τηλεφώνημα για να μάθω νέα

το ένιωσα κι άλλες φορές στο παρελθόν

μυρίζω το μαύρο πέπλο που σκεπάζει

τους ουρανούς...

Έτσι κι σήμερα...

εχω αυτή την αναταραχή 

αυτόν τον κόμπο στο λαιμό

το πνίξιμο...

ίσως φταίει ότι αύριο είναι τα συναπαντήματα του παππού...

ίσως το γεγονός ότι εκείνη η μικροκαμωμένη γυναίκα πια

η "σουφρωμένη" γιαγιά

δίνει το δικό της γολγοθά...

ο θάνατος δεν συνηθίζεται όσοι κι αν έχουν φύγει...

ο θάνατος όταν πλησιάζει 

έχει μορφή μαύρη

μαύρη πεταλούδα λένε ότι είναι η ψυχή αυτών

που έχουν φύγει ....

έχω συμφιλιωθεί με το γεγονός 

ξέρω ότι αυτή είναι η πορεία

δεν συμφιλιώθηκα όμως ποτέ

με τον άδικο χαμό ανθρώπων

νέων ακόμα και παιδιών

που είναι άγγελοι 

δεν μπορώ να συμφιλιωθώ 

με τον άλλο "θάνατο" των συναισθημάτων

των ανθρώπων που ξεχνούν...

δεν ξέρω σήμερα μου βγαίνουν όλα ξανά στην επιφάνεια

όλα ... 

με τρομάζει τελικά αυτό το

τι γίνεται μετά?

Ξέρω η μυρωδιά είναι πάντα η ίδια...

γλυκόπικρη και μεθυστική

όπως το λιβάνι...

σας έχει τύχει να μυρίζεται λιβάνι στο χώρο , χωρίς κανένας να έχει θυμιατίσει?

πάντα αυτή η μυρωδιά που γεννά συναισθήματα:

Αγάπης, αναγέννησης, Χαράς, ελπίδας μα και ότι κάτι θα τελειώσει για να

διαδεχτούν τα παραπάνω συναισθήματα....

Αυτό με τρομάζει...

μερικές φορές και τα όνειρα που βγαίνουν αληθινά....

δεν ξέρω γιατί θέλω να κλάψω...

να κλάψω με κραυγή..

να πάρει υπόσταση

μέσα μου πια όλο αυτό...

Πιο πολύ θέλω να κλάψω να χύσω τα δάκρυα μου

για ότι δεν πρόλαβε να αναγεννηθεί...

για τις αδυναμίες των ανθρώπων

να σηκώσουν τα βάρη τους

για το κλάμα που άλλοι θέλουν να κρύψουν

πισω από επίπεδα ζωής?

Τι είναι ζωή? 

Ζωή είναι η χαρά που νιώθεις όταν βλέπεις τον άλλον

Ζωή είναι το γέλιο

ζωή είναι το παιχνίδι με παιδιά

ζωή είναι τα όνειρα

ζωή είναι η πραγματικότητα που μας προσγειώνει

ζωή είναι το κλάμα

ζωή είναι ο ήχος του ραγίσματος μιας καρδιάς

ζωή είναι η ανατροφή ενός μωρού

ζωή είναι ο Ερωτας

ζωή είναι η αγάπη, η ανιδιοτελής

ζωή είναι το μίσος

ζωή είναι ο θυμός

ζωή είναι η ευτυχία μικρών στιγμών

ζωή είναι οι στόχοι

ζωή είναι να πορεύεσαι με συνοδοιπόρους που βρίσκονται δίπλα σου, όχι πίσω, ούτε μπροστά, αλλά δίπλα σου

ζωή είναι να είσαι ο Εαυτός σου

ζωή είναι το χαμόγελο

ζωή είναι και το τέλος ...γιατί ξανα-ζεις σε άλλη ιδιότητα σε άλλο πνεύμα σε άλλη ύλη... 

ζωή είναι ο Σταυρός μας

ζωή είναι το μάθημα που παίρνουμε καθημερινά

ζωή είναι Εκείνος

ζωή είναι η πίστη μας

ζωή είναι οι φίλοι

ζωή είναι τα ζώα

Ζωή ...!!!!

Υ.Γ. δεν θέλω να πεθαίνει κανείς....μα άν είναι θέλημα ας γίνει....!!!

Υ.Γ. εγώ πάντα θα σε θυμάμαι για όσα μου έχεις χαρίσει από παιδί μέχρι και τώρα... μου δίδαξες τη σημαίνει ζωή τη σημαίνει αξιοπρέπεια τη σήμαίναι να σωπαίνεις όταν οι άλλοι γύρω σου ορίονται μου έμαθες να αγαπώ τους πάντες γύρω μου κι ας έχουν άδικο κάποιες φορές.... μου εμαθες πολλά στο μεσοδιάστημα της δική σου ζωής. γι αυτό σου είμαι ευγνώμων και σε ευχαριστώ....

Υ.γ. μου έμαθες να σέβομαι ακόμα και τον εχθρό μου.. μου έμαθες να αγαπώ ότι πετάει ακόμα κι εκείνους που για κάποιο λόγο φεύγουν μακρυά μας γιατί η αποστολή τους πια έφτασε στο τέρμα..μου έμαθες να ΑΓΑΠΩ. εσύ η οικογένεια μου και όλοι οι άλλοι που βρίσκονται στον ουρανό.... !!!

Μήνυματα σε μπουκάλι 2 σε 1

Χτες σε αυτό το μεγάλο κτίριο με τις μάσκες οξυγόνου,
γύρισα και κοίταξα από το παράθυρο
3:00 το πρωί, πόσο όμορφο ήταν το φεγγάρι.
Και πριν λίγο το είδα πάλι!
Ορθονόταν μπροστά μου σαν το δίσκο της Φαιστού
Μεγάλο στρογγυλό με ιερογλυφικά σχήματα !!!
Πάντα έπαιρνε τη μορφή παλιών ερωτικών προσώπων.
Σήμερα μου έλειπε μια άλλη μορφή!
Πάντα θα μου λείπει.
όσο κι αν τραβάμε πορείες διαφορετικές πια!
Πήρε τη μορφή μιας φιγούρας που σήμαινε πολλά για μένα!
Φαντάστηκα λοιπόν να είσαι στο μέρος που έχεις πάει
και να κοιτάς το φεγγάρι να καθρεπτίζεται στα νερά
του Βόσπορου!
Φαντάστηκα τις ασημένιες του αχτίδες να πλαισιώνουν
τα αχνά φώτα της Πόλης και να έρχονται να σε μαγεύουν
μαγνητίζοντας το βλέμμα σου!
Φαντάστηκα να έρχεται και μια μυρωδιά από κανέλλα
κα μπαχάρι και πίνοντας ίσως λευκό κρασί η γεύση
να φέρνει αναμνήσεις μιας άλλης μήτρας!
Φαντάστηκα εκεί κάπου στην άκρη σα κλωστίτσα να
κρέμομαι κι εγώ... για λίγο... σαν φωτοστιγμή του κλικ
!!!
Φαντάστηκα να ψάχνεις να βρεις το πιο γλυκό δώρο
να πάρεις μαζί σου...
Φαντάστηκα τη μαγεία του Δίσκου ενός φεγγαριού να κλείνει
μέσα του χιλιάδες αναμνήσεις.
Να κυλά ένα δάκρυ και να γυρνάς σελίδα!
κι άλλη από εκείνη που έχεις γυρίσει εδώ...
πολλές λευκές σελίδες που τις αφήνεις για να  τις γεμίσεις
με ότι πιο όμορφο έχεις μέσα σου. Την Ψυχή σου!!!
Πίστεψε σε αυτήν. Μπορείς να πετύχεις πολλά !!!

Τα όνειρα σου , ταξίδιαρικα πουλιά!!!
Αν είχα ουρά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να γίνω κομμήτης
να πέσω εκεί κοντά σαν βεγγαλικό!!! και να γράψω στον ουρανό σου:
"Καλά να περνάς! Βλέπουμε τον ίδιο ουρανό, τα ίδια άστρα το ίδιο φεγγάρι"
Εμένα η ψυχή μπορεί να ταξιδέψει
ακόμα και μέσα από τα μάτια άλλων
γιατί τη ψυχή μου την δώρισα μια φορά
στα άτομα που έφυγαν από δίπλα μου
την πήραν και μπορώ να ταξιδεύω ταξίδια χιλιάδες μίλια μακρυά...
Κάποτε με πόνεσε η ψυχή μου και αν αφουγκραστείς καλά
θα καταλάβεις γιατί πόνεσε η ψυχή μου και η ψυχή σας!

Μα η ψυχή μου ελεύθερη πετά όπου εκείνη θέλει...
ονειρεύεται φαντάζεται!!
Τριαντάφυλλα σκορπά παντού κι αρώματα εκείνος που θα τα κόψει
με μοναδική μαεστρία θα ταξιδέψει μαζί της για όσο το ταξίδι του
θέλει εκείνος να διαρκέσει!!!!








********************************************************************

Οξυγόνο και μια στάλα δάκρυα έτρεξαν βλέποντας
το πρόσωπο!
Ασημένιο το Φεγγάρι με ταξίδεψε σε αλλοτινές πανσέληνους
που γέμιζαν με έρωτα κα γεύσεις το κορμί μου!
Κάποτε θέλησα να τον ζήσω ξανά...ή μάλλον πίστεψα εκείνο το καλοκαίρι
ότι θα τον ζούσα ξανά μέσα από τα λόγια που έσταζαν αγάπη έρωτα!
Δεν ξέρω γιατί αλλά το ένιωθα ότι τα λόγια αυτά λίγο αργότερα θα με πονούσαν
όπως  με πόνεσαν.
Γεύτηκα τον έρωτα, αφαίθηκα μάλλον στον έρωτα τον παλιό
Γέμισα κόκκινο το τοπίο
Γέμησα στάλες τριαντάφυλλα και φιλιά κατακόκκινα τη βραδυά
γέμησα ανάσες και σάρκικες ηδονές που ξεσκίζονταν
χωρίς περιορισμούς
το κάθε κομμάτι σάρκας γέμισε με αγκαλιες και φιλιά
και ξάφνου εκεί έγινε ένα λάθος...
Το λάθος ήρθε να επιβεβαιωθεί λίγο καιρό μετά...
Σκόρπισα, πέταξα έσκισα κάθε κομμάτι σάρκας...
Σε αυτό το κομμάτι θέλω να ζητήσω Συγνωμη....
γιατί μέσα στο πανικό έκανα ένα λάθος..
αυτό το λάθος θα το θρηνώ εντός μου για όσο
ενας έρωτας ξαναγεννηθεί με πραγματικά συναισθηματα
και πάρει τη μορφή και των δύο...
Εχοντας περάσει καιρός μετά... θέλω ξανά να γευτώ τον Έρωτα!
Έναν διαφορετικό έρωτα από κεινο το αυγουστιάτικο βράδυ...
εναν έρωτα που θα λιώνει πραγματικά και όχι ψεύτικα!

μήνυμα σε μπουκάλι για να ταξιδέψει το ένα στον ουρανό και το άλλο
στα νερά του Βοσπορου που κάποτε ειχε λατρέψει...
Σφιχταγκάλιασμα θα ήταν ότι πρέπει αυτήν την ώρα!!!
Ας σφυχταγκαλιαστούμε λοιπόν ψυχή μου γιατί ξέρεις να πονάς...να γελάς
να δακρύζεις και να ζεις...

Υ.Γ. Πανσέληνες Σκέψεις τρέχουν μέσα στο ασημένιο δίσκο τραγουδώντας τραγούδια που μυρίζουν αρώματα από ψυχές που μας ταξίδεψαν στο χτες στο σήμερα και ίσως κάποιες να μας ταξιδέψουν και στο αύριο που ονειρευόμαστε...