Οι σκέψεις στο Ντιβάνι

Τι γίνεται όταν για κάποιο λόγο κάτι μπαίνει στις σχέσεις των ανθρώπων που εμπιστεύεσαι και αγαπάς και αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα? Ακόμα και ότι κι αν ακούσουμε μας φαίνεται ότι δεν μας αγγίζει? Μας φαίνεται ότι έχει χαθεί το συναίσθημα ακόμα και μέσα από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούμε. Το χειρότερο είναι να αισθανόμαστε προδομένοι από τα άτομα που έχουμε και μας έχουν αγαπήσει.


Βγαίνεις έξω περπατάς μέσα στον κόσμο και αναρωτιέσαι που να πήγε η ευτυχία.. που να πήγε η επαφή των ανθρώπων? Όλοι τελικά έχουμε τόσα προβλήματα από τα απλά και καθημερινά γεγονότα μέχρι και πιο σοβαρά. Όλοι προσπαθούμε να κερδίσουμε το χρόνο και να τα βρούμε ή να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Άλλοτε ξαπλωμένοι σε παχυλούς δερμάτινους καναπέδες, κάνοντας αναλύσεις και περιμένοντας από τον χ που λέγεται ψυχοθεραπευτής να μας πείσει να δούμε το ποτήρι της ζωής μας, μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Συνεδρίες η μία μετά την άλλη για να πούμε στο τέλος ότι είμαστε καλά..?

Άλλες πάλι φορές καθισμένοι μπροστά σένα καθρέφτη να αντικρίζουμε τον εαυτό μας, να θυμώνει, να κλαίει, να γελάει , να πονάει, να γεύεται το δάκρυ και το γέλιο. Προσπαθούμε να γίνουμε οι ίδιοι θεραπευτές του ίδιου μας του εαυτού. Προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας το που είναι σωστός και που έχει κάνει λάθη.

Άλλη περίπτωση είναι να υπάρχουν άτομα στη ζωή μας που να μπορούν να ακούν αυτά που θέλουμε να τους πούμε. Θα μπορούσαν να είναι εκείνοι που μας έχουν νιώσει, μας έχουν απολαύσει και στο γέλιο μα και στο δάκρυ μας. Στις πιο ευτυχισμένες στιγμές μας μα και στις πιο δύσκολες. Αλλά εκείνος που θα έχει μπει στο πετσί μας θα είναι εκείνος που έχει προσπαθήσει και έχει βιώσει τον δικό μας συναισθηματικό κόσμο. Θα μας έχει πιάσει αρκετές φορές από τον πάτο της θάλασσας και θα μας έχει σηκώσει στην επιφάνεια έστω για να παίρνουμε μερικές ανάσες καθαρού οξυγόνου. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό για εμάς αλλά μπορεί να το κάνει και για τον ίδιο του τον εαυτό. Θέλει να είμαστε καλά…. Χαρούμενοι ευτυχισμένοι για να είναι κι εκείνος. Θέλει να προχωράμε μαζί στις ανηφόρες και στις κατηφόρες της ζωής. Θέλει όσα θέλουμε κι εμείς οι ίδιοι. Αγάπη, τρυφερότητα, χάδι, αγκαλιά, ντομπροσύνη, αγνότητα συναισθημάτων.

Κάποιες φορές στη ζωή μας έχουμε βρεθεί να συναναστρεφόμαστε με άτομα, που μας έχουν και έχουμε αγαπήσει κι εμείς από τη μεριά μας. Υπάρχουν όμως στιγμές που η ίδια αυτή η αγάπη και το ενδιαφέρον προς τον πιο «αδύναμο» -εξαρτάται τις συνθήκες κάθε φορά- χωρίς λόγο ουσιαστικό – ίσως η φθορά του χρόνου- έρχεται και μειώνει την ένταση αυτών των συναισθημάτων. Την μειώνει με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια περίεργη ατμόσφαιρα αυτή των παρεξηγήσεων και του λαθεμένου τρόπου σκέψης. Έρχεται ο κορεσμός της προσπάθειας να δώσει τροφή στην απάθεια των πεπραγμένων που γίνονται γύρω μας. Με μεγάλη ταχύτητα ο ίδιος μας ο εαυτός περνάει στη φάση του εγκλωβισμού του στα αρνητικά συναισθήματα. Και ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους παράγοντες και όχι στο γεγονός ότι χάσαμε την μπάλα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι έτσι η αδράνεια μας δίνει τη σκυτάλη στο ότι ο άλλος δεν ενδιαφέρεται πια για εμάς, ή μάλλον δεν νοιάζεται πλέον τόσο όσο πριν. Νομίζουμε ότι προσπαθήσαμε να κάνουμε ότι καλύτερο για τον άνθρωπό μας, και ότι δεν παίρνει πια από λόγια, άρα παραιτούμαστε και από την προσπάθεια να παλέψουμε για κάτι άλλο ή έστω να παλέψουμε από κοινού να εξαλείψουμε και τυχόν παρεξηγήσεις που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί.

Θέλει θάρρος και κάποιοι το έχουν να πουν ξέρεις με κούρασες.. κουράστηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια… με κούρασε η αναμονή να περιμένω να δω κάτι θετικό από όλη αυτήν την προσπάθεια ένα νεύμα, ένα γέλιο, έστω και ένα δάκρυ. Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να παραιτούμαστε από τις προσπάθειες μας ? είναι πολύ δύσκολο… να το κάνουμε πράξη… γιατί κάποιες φορές γυρνάει ξανά πίσω σε εμάς.

Από την άλλη όταν στον άλλον λες παραιτούμε το παίρνει αλλιώς. Το παίρνει ότι ναι τόσο καιρό είχα γίνει βάρος ασήκωτο στις πλάτες κάποιου άλλου. Τελικά όλα στη ζωή είναι θέμα δυνατών και αδυνάτων. Αυτό που για εμένα μπορεί να φαίνεται αδύναμο για κάποιον άλλο μπορεί να είναι ένα στοιχείο δυναμισμού και το αντίθετο. Όμως αυτή η παραίτηση της μιας μεριάς μπορεί και να σημαίνει πολλά… μπορεί να σημαίνει όντως ότι κουράστηκε αλλά όχι από τα προβλήματα και τις συμβουλές και τις τρυφερότητες αλλά κουράστηκε να παίρνει τον ρόλο του συμβουλάτορα που μέχρι πριν είχε. Ή μπορεί να σημαίνει ότι κουράστηκε να βλέπει συνεχώς την ίδια κατάσταση και να υπομένει τις ίδιες ακριβώς αντιδράσεις. Μπορεί να σημαίνει επίσης, πως κουράστηκε ή βαρέθηκε να ασχολείται με τους άλλους και πρέπει να ασχοληθεί και με τον ίδιο του τον εαυτό. Σίγουρα μπορεί να συμβαίνει και το γεγονός να βαρέθηκε να βλέπει η ζωή του άλλου να «γκρεμίζεται» παρά τις προσπάθειές του να τον σώσει. Επίσης και το άλλο που μπορεί να παίζει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απλά να θέλει να κόψει κάθε επαφή με ότι βλέπει ότι τον πονάει και δεν μπορεί πια να βοηθήσει ή δεν θέλει να δει αυτόν που αγαπάει, που νοιάζεται πόσο πάτο έχει πιάσει, και ότι είναι περισσότερο χωμένος από πριν.

Το χειρότερο όμως σενάριο σε όλα αυτά είναι η προδοσία. Όταν βλέπεις ότι μέχρι πριν καιρό για κάποιους ανθρώπους που αγαπούσες και σε αγαπούσαν κι εκείνοι, για μια συναισθηματική σύγκρουση δική σου, τους προδίδεις. Τους προδίδεις με κάθε κόστος και το μεγαλύτερο είναι η ματαίωση που αισθάνονται ως άνθρωποι. Από τις καθημερινές μας πράξεις που κάνουμε από τις συναντήσεις από τον τρόπο που τους μιλάμε στο τηλέφωνο, από τον τόνο και το ύφος μας, είτε είναι ο προφορικός μας λόγος είτε είναι ο γραπτός μας λόγος, ματαιώνουμε και κάποιον άνθρωπο.

Θα μου πεις τι είναι τώρα όλα αυτά …. ? σκέψεις που περνάνε καθώς είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ μου. Σκέψεις που σφηνώνονται μέσα στο μυαλό κάθε ανθρώπου όταν θέλει να εκφραστεί να τα πει να τα βγάλει από μέσα του που ακόμα και ο ίδιος του ο καθρέπτης μπροστά στην προσφώνηση όλων αυτών γίνεται κομμάτια..

Κανείς αλάνθαστος. Μη μου πειτε ότι δεν τα έχετε σκεφτεί σε κάποια φάση της ζωής σας.. όλες οι σχέσεις μας διέπονται από την αρχή της εμπιστοσύνης της αμοιβαίας έλξης των συναισθημάτων (όποια κι αν είναι αυτά) και κατά πόσο υπάρχει επικοινωνία ανάμεσα μας.

Αγάπησέ με για τα λάθη μου αγάπησέ με για αυτό που βλέπεις καθημερινά ή όχι από εμένα. Είμαι εγώ… που δεν ζήτησα να σε αλλάξω. Κάποτε κάποιος μου είχε πει ότι στην όποια αλλαγή που γίνεται τσινάω και δεν αντέχω να περιμένω… και σπάει η υπομονή μου προς την απέναντι πλευρά. Δεν είναι έτσι, εκείνο που δεν αντέχω είναι την προδοσία… Την προδοσία των αμοιβαίων συναισθημάτων, την προδοσία του σεβασμού, της αγάπης, της εμπιστοσύνης.

Αγάπησα και πίστεψα εσένα που ήσουν αδύναμος και προσπάθησα να σου δείξω τα θετικά στοιχεία για να μπορέσεις να νιώσεις καλύτερα. Αγάπησα εσένα που ήσουν δυνατή γιατί πίσω από την δυναμικότητα τους κάποιοι άνθρωποι κρύβουν τις πιο μεγάλες τους αδυναμίες. Αγάπησα εσένα που ξέρεις να τα χώνεις όποτε και με όποιον τρόπο ξέρεις και μπορείς κάθε φορά. Αγάπησα εσένα που σε πίστεψα και όμως για κάποιο λόγο εσύ θέλησες να με πληγώσεις.

Άλλη μια αλήθεια ότι αγαπάμε πολύ έχουμε μάθει να το πληγώνουμε με όποιο τρόπο μπορούμε. Καμιά φορά αισθάνεσαι την προδοσία στο βλέμμα που δεν είναι ευθεία με τη δική σου ματιά. Καμιά φορά αισθάνεσαι την προδοσία στο άγγιγμα που δεν έρχεται ποτέ. Καμιά φορά αισθάνεσαι την προδοσία στο δάκρυ που δίχως λόγο κυλά από τα μάτια σου… Εκεί συνειδητοποιείς πόσο μα πόσο κάποιοι έπαιξαν μαζί σου. Έπαιξαν την πιο σκληρή παρτίδα σκάκι και σου πήραν τη βασίλισσα σου. Που η βασίλισσά σου είναι η ζωή που έχεις χτίσει με τους ανθρώπους αυτούς, η ζωή που μπορεί να την νόμιζες τέλεια να καταρρέει με κάποιες πράξεις ναι μεν ανούσιες, ναι μεν χωρίς δεύτερη σκέψη αλλά που σου γκρέμισαν το κάστρο της ζωής σου. Και το λέει το τραγούδι : είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια.. που να ξέρεις πότε θα φυσήξει εκείνος ο άνεμος που θα στα γκρεμίσει όλα. Αισθάνεσαι την προδοσία σένα τηλεφώνημα που πάντα γίνεται βιαστικά, ή πάλι σε ένα τηλεφώνημα που παραμένει στο κενό. Σε μια βραδιά που κλείνει με ένα απλό θα τα πούμε . Σε ένα βλέμμα που πριν περίμενες…. Σε ένα απλό είσαι καλά… που εσύ έχεις απαντήσει ένα σκέτο ναι και πίσω από εκεί κρύβονται χιλιάδες όχι. Σε ένα δάκρυ που τρέχει, και το σκουπίζεις γρήγορα για να μην σε δει κανείς. Σε τόσα χιλιάδες καθημερινά πράγματα κρύβεται ματαίωση και προδοσία …. Τόσο από την πλευρά μας προς τον απέναντί μας που αγαπάμε πάρα πολύ όσο και προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν έχει σημασία σε ποια κατηγορία ανήκω εγώ ή εσείς σημασία έχει ότι καθημερινές ματαιώσεις μας κάνουν να κλεινόμαστε περισσότερο στον εαυτό μας.

Βάλε τη μάσκα να σωθείς

Κανείς δεν με έχει ρωτήσει τι κάνεις πως είσαι? 
πως νιώθεις? Μη στεναχωριέσαι! 
Κανείς δε μου έχει πιάσει το χέρι, να μου το σφίξει
δυνατά.. και να μου πει είμαι εδώ... όλοι ναι το ξέρω
είναι εδώ..... αν τους το ζητούσα.... το θέμα είναι
πως καταντήσαμε και περάσαμε στο "αν μου το ζητούσες"..
Ποτέ δεν ζήτησα τίποτα, ότι έκανα στη ζωή μου το έκανα
από καρδιάς... τώρα που η καρδιά και αν θέλεις ο νους...
έχει κάπως "ασθενήσει", και δεν ασχολείται με τίποτα
πια... τώρα απλά βλέπω ότι μόνο εγώ προσπαθούσα..
προσπαθούσα, για τους άλλους για εμένα να είμαι καλά...
και τώρα που δεν προσπαθώ για μένα .. δεν βλέπω και κανέναν
άλλον να προσπαθήσει να είναι δίπλα μου...
Τόσος κόσμος, τόσοι φίλοι, τόσοι εχθροί, και όλοι
κρυμμένοι πίσω από ένα τηλεφώνημα... για το αν θα τους πάρω
εγώ ... το πείραμα μου το έκανα ήταν η πρώτη φορά που φέτος
δεν έστειλα χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε κανέναν...
γιατί για να δω πόσοι και ποιοι θα είναι εκείνοι
που θα στείλουν σε μένα πρώτοι δεύτεροι και τελευταίοι..
Ο αριθμός λυπάμαι αλλά μικρός... 2 ή 3 άτομα...
έστειλα εγώ σε όσους πιστεύω ότι έχουν ένα στοιχείο καλοσύνης πάνω τους... και από κεί και μετά... τίποτα...
Τίποτα πόσο δύσκολο να το πιστέψεις...
Πόσο δύσκολο να το κάνεις πράξη... πονάει..
όταν πλέον συνειδητά... επιλέγεις να απομακρύνεσαι από κάποιους...
Τώρα τα πράγματα είναι δύσκολα πάλι νοσοκομεία .. πάλι τρεξίματα.. παίζω τη δυνατή, δείχνω τη δυνατή , και μέσα μου
γίνομαι κομμάτια.... τα βάζω και με τους δικούς μου που έφτασα μέχρι εδώ που έφτασα και μου λένε με έμμεσο τρόπο ότι έχω "αναισθησία" αλλά και τι ? τι σημαίνει ότι δεν τρεχω, δεν νοιάζομαι, δεν αισθάνομαι, δεν έχω αυπνίες το βράδυ, δεν αγωνιώ, δεν σταματώ να έχω τάσεις φυγής, να ηρεμήσω, δεν παρακαλώ να έρθουν καλύτερες μέρες? Δεν ... ρε πούστη μου είμαι αναίσθητη τέλος.

Έχω αφήσει τον εαυτο μου τα θέλω μου τις ανάγκες μου ... για να τρέχω να μπαίνω , να βγαίνω από νοσοκομείο...είμαι εδώ για εκεινους και εκείνοι με θεωρούν αναίσθητη... σε λίγο πάλι εκεί θα πάω.. θα πάω και θα βάλω τη μάσκα της αναισθισίας... γιατί απλά
κανείς δεν θέλω να τρομάξει με τον μέσα κόσμο μου που καίγεται...

Οι σταγόνες της βροχής

Κάποτε η βροχή ήταν έντονη..
τόσο έντονη που μόνο να την άγγιζες,
να περπατούσες κρατώντας της
συντροφιά.... σε εξιλέωνε..
σε καθάριζε ... από το μέσα
κόσμο σου... που έβραζε και
ξεχύνονταν προς τα έξω
σαν καταρράχτες.

Τώρα απλά η βροχή είναι ένα σπάνιο
φαινόμενο.... κι έτσι όλα συσσωρεύονται μέσα μας..
Μικρές καθημερινές σταγόνες..
μια μια να λιμνάζουν ..
Να γίνονται όλα θάλασσα...
ωκεανός ...
Θέλω να φωνάξω..
Θέλω να κλάψω αλλά
νομίζω στέγνωσε κι αυτό..
Κι έτσι μένω να κοιτάζω το κενό...
Το κενό του χώρου, το κενό το εντός μου..
Ένα κενό ... που δεν μπορείς να βρεις λόγια
να το περιγράψεις...
κάνεις πράγματα, κινήσεις μηχανικές..
φοράς την ημέρα εκείνο το
προσωπείο, που σε κάνει
να ξεχνιέσαι ... να γελάς..
να δείχνεις καλά..
και μόλις η νύχτα πέσει...
Α! η νύχτα μου άρεσε κάποτε..
τώρα ούτε κι εκείνη αλλά ούτε κι εγώ
δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις...
Λες και είμαι μέσα
σε μια βιομηχανοποιημένη παραγωγή
και ενώ θέλω να κλάψω, απλά
δεν μπορώ... με τυφλώνει αυτή
η συνεχόμενη λάμπα πυράκτωσης που
μου έχει τοποθετηθεί από πάνω μου
και λες και πρέπει να παράγω συνεχώς
χαμόγελα, γέλια, ανεμελιά..
Θέλω να τρέξω, να φωνάξω να ουρλιάξω...
αλλά δεν έχω συντροφιά..πια τη βροχή..

κάποτε είχα βρει ένα όμορφο τριαντάφυλλο
εντός μου. .. το φρόντιζα καθημερινά..
αλλά δεν μου είχε μάθει κανείς
για εκείνα τα σκουλήκια..
που έρχονται και κάθονται στις ρίζες του..
και το "ροκανίζουν"
και μέρα με τη μέρα ... απλά του αφαιρούσαν
ένα κομμάτι , ένα κομμάτι ζωτικότητας του.
Κι έτσι το τριαντάφυλλο μου ,
μαράθηκε...
ότι κι αν του έκανα δεν μπορώ
να το επαναφέρω....
Προσπαθώ.. αλλά θέλει να πιστέψω κιόλας
ότι δεν έχει χαθεί τίποτα..
πρέπει να βρω τρόπο
να σκοτώσω τα σκουλήκια...
ή να τους βρω μια άλλη ασχολία
και να μην τρώνε το δικό μου τριαντάφυλλο...

Αλήθεια μπορώ ή δεν θέλω?
μήπως το θέλησα εγώ???
μήπως δεν το προστάτευσα σωστά..?

είσαι ακόμα μέσα μου ή
απλά δεν υπάρχεις???
Άραγε ακούει κανείς?????
τοκ τοκ.. τικ τικ ... τακ τακ...
δεν ακούω πια τίποτα ... απλά
μια βαριά ανάσα... 

Συνειδητοποιήσεις μοναξιάς

Έχουμε κάνει λάθη κατά το παρελθόν.. λάθη που στοίχησαν στο να χαθούν κάποιες φιλίες , κάποια συναισθήματα μας δεν εκδηλώθηκαν τότε που έπρεπε να εκδηλωθούν και έμειναν μέσα στα βάθη της ψυχής μας. Πληγώσαμε κάποιους, χωρίς να το θέλουμε, γιατί έτσι ήταν καλύτερα τότε που ήταν ακόμα νωρίς για να μην πληγωθούν στο μέλλον, με κάποιες αποφάσεις μας.
Ερωτευθήκαμε κάποιες φορές και λάθος άτομα, που με τα χέρια τους μας λάβωσαν με μια μαχαιριά, υπάρχουν φορές που η πληγή αυτή, ανοίγει… έτσι για να μας θυμίσει ότι όσο και να επουλωθεί μια πληγή, έρχεται κάποια στιγμή που ανοίγει.. ή που μπορεί κι εμείς να την έχουμε ξύσει.
Αφού κάναμε λάθη θελήσαμε για λίγο να παλέψουμε με την ψυχή μας, για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Μείναμε μόνοι μας, παλέψαμε, πονέσαμε, κλάψαμε, γελάσαμε και ήρθαμε ξανά στην επιφάνεια για να αντιμετωπίσουμε όλα εκείνα που μας πλήγωσαν, και να μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε.
Είναι πολλές οι στιγμές που αισθανθήκαμε ότι παρά του ότι έχουμε κοντά μας άτομα, να μας συμπαρασταθούν, να μας βοηθήσουν, εμείς απλά κλεινόμασταν στο καβούκι μας για να παλέψουμε με τα φαντάσματα του εαυτού μας.. Παλέψαμε, και για λίγο μπορεί να χάσαμε μια μάχη αλλά δεν χάσαμε και τον πόλεμο.. Πάντα θα παλεύουμε με τον μεγαλύτερο «Γολιάθ», που είναι ο εαυτός μας.
Εμείς είμαστε ένας μικρός «Δαβίδ» που απλά πρέπει να βρούμε τρόπο να νικήσουμε τον Γολιάθ μας για να μπορέσουμε να συμφιλιώσουμε τις δυο πλευρές μας. Και να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μαζί για να νικήσουμε τους εξωτερικούς παράγοντες που μας πυρπολούν συνεχώς, μέρα με τη μέρα.
Μέσα στην μοναξιά μας, είδαμε πόσες αγάπες ρίξαμε στο βυθό της καρδιά.. κάποιες που άξιζαν να είναι δίπλα μας, κι όμως εκείνη τη στιγμή τους απορρίψαμε. Λέμε κάποιες φορές , αχ και να γυρίζαμε το χρόνο πίσω. Όμως τότε το κάναμε γιατί δεν ήμασταν πιστεύω ώριμοι για να αντιμετωπίσουμε τέτοιους έρωτες και αγάπες.
Είδαμε άλλες αγάπες που μας είχαν στοιχειώσει, και υπνωτίσει σε άλλες καταστάσεις, που τις αποδεχόμασταν, χωρίς να έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε, γιατί πολύ απλά ζούσαμε στο δικό μας ονειρικό κόσμο, μέσα σε αυταπάτες, ότι μας είχαν πάρει πάρα πολύ ενέργεια από τη ψυχή μας.. Η ψυχή μας είχε γίνει τόσο ευάλωτη σε κάθε χτύπο, που δεχόμασταν.
Είδαμε το πιο όμορφο παραμύθι της ζωής να γίνεται τόσο μικρό και να υψώνονται μπροστά του, γιγάντιες συμπληγάδες πέτρες που δε είχαμε βρει τον τρόπο να τις νικήσουμε και να περάσουμε από μέσα τους το καράβι της αγάπης μας. Ετσι το ρίξαμε σε ύφαλο μεγάλο, για να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας της συμπληγάδες πέτρες, και τι καταφέραμε..? Τίποτα πιστεύω ότι δε νικήσαμε τίποτα. Αφήσαμε τα τότε προβλήματα να διαιωνίζονται, και όταν είπαμε να προσπαθήσουμε να περάσουμε ξανά από το ίδιο σημείο, πάλι την αγάπη της ρίξαμε σε ύφαλο.
Πρέπει να αφήσουμε χρόνο και στα συναισθήματα, και στις πράξεις μας να πάρουν πρωτοβουλίες, πρέπει κάποιες φορές να λειτουργήσουμε και με την καρδιά και όχι πάντα με τη λογική.. αρκεί να ξέρουμε τι είναι αυτό που θέλει η καρδιά μας. Και τότε σίγουρα καμία μοναξιά δε θα μας αιχμαλωτίσει.
Αυτό πρέπει να κάνεις αγαπημένε μου, να αφήσεις τα προβλήματα να τα αντιμετωπίσεις τη στιγμή που θα δημιουργηθούν και να μη τα υψώνεις πριν καν δημιουργηθούν, γιατί τότε απλά δε θα ζήσεις τίποτα και όλα θα έχουν ξανά τη ίδια κατάληξη.. Μεγάλη μοναξιά.

ΜΟΝΑΞΙΑ Μερος 2ο

Μοναξιά μια λέξη με μεγάλη σημασία.

Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας και πόσοι από αυτούς αισθάνονται πως είναι μόνοι?
Ίσως οι ρυθμοί της ζωής μας να μας αναλώνουν σε άσκοπες και άβουλες συζητήσεις δίχως νόημα.

Πόσες φορές έχουμε καταφέρει να συναντηθούμε με τους φίλους μας και ενώ έχουμε να τους πούμε πολλά πράγματα, καταπιανόμαστε με ανούσια θέματα και στο τέλος δεν έχουμε καταφέρει να τους πούμε τίποτα το όμορφο και το ωραίο παρά πιανόμαστε από "χαζά" και άσκοπα κουτσομπολιά?Τι έκανε ο τάδε ή η τάδε, με ποιόν/ποια βγήκε, αν έχουν σχέση οι τάδε.
Η ουσία της επαφής και της ανάγκης να βγεις με έναν φίλο σου είναι να μιλήσετε για εσάς για τα προβλήματα που μας απασχολούν και η βαθύτερη ανάγκη να πούμε στον φίλο μας πόσο ανάγκη έχουμε από την αγκαλιά του, τις συζητήσεις του, τις συμβουλές του, το χαμόγελο του, το γέλιο του και το δάκρυ του.

Πλέον αυτό έχει περάσει δευτερεύον και αν κάποια στιγμή καταφέρουμε να φτάσουμε τη συζήτηση προς αυτό το μέρος, λέμε ένα άστο για άλλη φορά ή λέμε την φράση: "εντάξει, μωρέ όλα καλά, τίποτα το ιδιαίτερο."

Φίλους και παρέες έχουμε στην ζωή μας πολλούς όμως τελικά δεν μετράει η ποσότητα αλλά η ποιότητα.

Η φιλική κουβέντα πλέον δεν υφίσταται διότι η ζωή μας έχει περάσει σε άλλους ρυθμούς και ο καταναλωτισμός και ο υλισμός μας έχουν αφήσει κενούς μέσα μας.
Υπάρχουν φίλοι που μπορούμε να μιλήσουμε μαζί τους που όμως βρίσκονται μακρυά μας και ένα σύρμα τηλεφώνου πάντα δεν είναι αρκετό για να καλύψει την ανάγκη να του μιλάμε με τις ώρες. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να έρθουμε πιο κοντά και να μιλήσουμε μαζί του και έτσι μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο η ελπίδα γίνεται όλο και πιό έντονη. Ώσπου μια μέρα έρχεται η στιγμή που συναντιέσαι με τον φίλο σου και τελικά δεν λέτε τιποτα.
Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στον εαυτό μας. Δεν έχουμε χρόνο για τίποτα πέρα από το αγχος της επιτυχίας στη δουλειά μας, το άγχος πότε θα βρούμε έστω λίγο χρόνο για έναν ανούσιο καφέ μαζί με καλούς φίλους που και πάλι μέσα εκεί θα αναλωθούμε με την δουλειά μας.

ΜΟΝΑΞΙΑ

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΕΝΟΙ, ΑΔΕΙΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΙΑΣΤΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ, ΟΜΩΣ ΔΕ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.