Ho difeso le mie
scelte io ho
creduto nelle attese
io ho
saputo dire spesso
di no
con te non ci
riuscivo.
Ho indossato le
catene io ho
i segni delle pene
lo so
che non volendo
ricordero
quel pugno nello
stomaco
A novembre
la citta si spense
in un istante
tu dicevi basta ed
io restavo inerme
il tuo ego e stato
sempre piu forte
di ogni mia
convinzione ora a
novembre
la cittu si accende
in un istante
il mio corpo non si
veste piu di voglie
e tu non sembri
neanche piu cosi forte
come ti credevo un
anno fa
novembre.
Ho dato fiducia al
buio ma ora sto
in piena luce e in
bilico tra estranei
che mi contendono la
voglia di rinascere
a novembre
la citta si spense
in un istante
tu dicevi basta ed
io restavo inerme
il tuo ego e stato
sempre piu forte
di ogni mia
convinzione ora a
novembre
la citta si accende
in un istante
il mio corpo non si
veste piu di voglie
e tu non sembri
neanche piu cosi forte
come ti credevo un
anno fa
novembre.
E tu parlavi senza
dire niente
cercavo invano di
addolcire quel retrogusto amaro
di una preannunciata
fine.
A novembre
la citta si spense
in un istante
tu dicevi basta ed
io restavo inerme
il tuo ego e stato
sempre piu forte
di ogni mia convinzione ora
a novembre
la citta si accende
in un istante
il mio corpo non si
veste piu di voglie
e tu non sembri
neanche piu cosi forte
come ti credevo un
anno fa
novembre
|
Υπερασπίστηκα τις επιλογές μου
Πίστευα στην αναμονή
ήξερα να λέω συχνά όχι
μαζί σου δεν το κατόρθωσα.
Φορούσα αλυσίδες
έχω σημάδια από πόνο, το ξέρω
πως χωρίς να το θέλω θα θυμάμαι
αυτήν τη γροθιά στο στομάχι μου
Τον Νοέμβρη
η πόλη σβήνει σε μια στιγμή
έλεγες "αρκετά" κι εγώ στεκόμουν ανυπεράσπιστη
ο εγωισμός σου ήταν πάντα πιο δυνατός
από κάθε μου πεποίθηση, τώρα
τον Νοέμβρη
η πόλη ανάβει σε μια στιγμή
το κορμί μου δεν φαίνεται πια ποθητό
ακόμα κι εσύ δεν μοιάζεις πια τόσο δυνατός
όσο πίστευα πως ήσουν ένα χρόνο πριν
τον Νοέμβρη.
Εμπιστεύτηκα το σκοτάδι, μα τώρα στέκομαι
σε ολόφωτο φως και σε ισορροπία μεταξύ ξένων
που μου αμφισβητούν την επιθυμία μου να ξαναγεννηθώ
Τον Νοέμβρη
η πόλη σβήνει σε μια στιγμή
έλεγες "αρκετά" κι εγώ στεκόμουν ανυπεράσπιστη
ο εγωισμός σου ήταν πάντα πιο δυνατός
από κάθε μου πεποίθηση, τώρα
τον Νοέμβρη
η πόλη ανάβει σε μια στιγμή
το κορμί μου δεν φαίνεται πια ποθητό
ακόμα κι εσύ δεν μοιάζεις πια τόσο δυνατός
όσο πίστευα πως ήσουν ένα χρόνο πριν
τον Νοέμβρη.
Κι εσύ μιλούσες χωρίς να λες τίποτε
προσπαθούσα μάταια να γλυκάνω αυτήν την πικρή γεύση
ενός προαναγγελθέντος τέλους
Τον Νοέμβρη
η πόλη σβήνει σε μια στιγμή
έλεγες "αρκετά" κι εγώ στεκόμουν ανυπεράσπιστη
ο εγωισμός σου ήταν πάντα πιο δυνατός
από κάθε μου πεποίθηση, τώρα
τον Νοέμβρη
η πόλη ανάβει σε μια στιγμή
το κορμί μου δεν φαίνεται πια ποθητό
ακόμα κι εσύ δεν μοιάζεις πια τόσο δυνατός
όσο πίστευα πως ήσουν ένα χρόνο πριν
τον Νοέμβρη.
|
